2003
Ik ben niet goed in terugblikken. Januari, februari en maart mengden zich ongemerkt tot één geheel, tot één brok tijd waar geen lijnen of grenzen meer in te trekken zijn. Het was een jaar, 365 dagen gevuld met soms veel, soms weinig. Een jaar zonder grote ingrijpende veranderingen. Soms een fijn jaar, soms niet.
Ik sta met mijn rugzak aan de laatste deur van dit jaar. Peinzend, knabbel ik op mijn lip. Wat neem ik mee en wat prop ik in een grote doos en keil ik op zolder? Ik stap over de grote brokken en pluk de kleine pluisjes van de grond. Dit weblog, de lange zomer- en winteravonden vol vrienden, gesprekken, gezelschapspelletjes en gelach. Openspattende vuurwerk deze zomer. De eerste keer buiten eten op ons zelfgelegd terras. De takken van de pruimenboom die het zonlicht in duizenden zilveren spatjes filterde, .... dat neem ik mee en dat is meer dan voldoende.

Prettig eindejaar en een gelukkig nieuwjaar allemaal!

Eventjes snel
Hij zou die lamp even boven de tafel komen ophangen. Gewoon spotje eruit, transfootje afkoppelen, suikertje eraan en lamp vastschroeven in het plafond. Eitje! Dachten we.
Een uur later stond hij bovenop de tafel om een draad uit een naad van de muur te pulken. Drie paar draden bungelden uit drie ronde gaatjes, maar de transfootjes waren nergens te bekennen. Brokjes cement zeilden door de lucht terwijl hij steeds verder peuterde. Ook daar ving hij bot.
"Ik heb geen zin om je plafond uit te breken, maar als we echt niets vinden."
Een visioen van een verwoeste keuken deed me naar de telefoon grijpen en de vorige eigenaar opbellen.
"Die lampjes in de keuken, waarvan je zei dat ze elk een apart transfootje hadden, wat dus niet zo is. Heb je enig idee waar die wel kan zitten?"
"....."
" Aan het venster?"
"...."
"In die bak? Oké, bedankt."
Mijn vader trok een vragend gezicht. "Waar zit ie nu?"
"Weet je nog toen ikeen uur geleden zei: "Papa, hier in de hoek aan het raam. Zou dat em niet kunnen zijn?" En jij zei: "Neen, dat is het zeker niet!"
"Die?"
"Die!"

Interpretatie
"Ik ben niet klein, ik heb korte beentjes."

Als
Voor de etalage van het immokantoor stopt hij bruusk.
"Daar, die villa in bosrijkgebied met een zwembad en een poolhouse. Die kopen we!"
Ik speur de rest van de aanbiedingen af.
"Neen, dat herenhuis in het hartje van de stad met die gigantische binnentuin. Die zou ik wel willen."
"Of dat gerenoveerde boerderijtje. Lekker rustig op de buiten, weg van alle drukte."
"Mjaa", stem ik in. "Daar zie ik mezelf wel wonen als we de Lotto winnen."
Ik haak mijn arm in de zijne en we wandelen verder. In mijn zak voel ik het Lottobiljet knisperen.

Dienstmededeling #3
Hoe lang duurt het voor je al de kruimels op je scherm kan lezen. Zit je ook zo'n 10 minuten op het bureau te trommelen voor het paarse scherm wordt opgevuld met schrijfsels. Heeft iemand enig idee hoe dit komt en (nog liever) hoe ik dit kan verhelpen.
En, o ja, wie is er met mijn archieven gaan lopen?

Op de tonen van "Ik ben vandaag zo vrolijk"
Onder de kerstboom:
- een gigantisch rood zitkussen
- cd Ozark Henry
- mijn eigen minidisc

In huis:
- glunderende grijnsgezichten

Aan de tafel:
- lieve mensen
- leuke gesprekken
- vrolijke schaterbuien

Straks:
- veel gezelschapspelletjes met broertje

Morgen:
- familiefeest

Het komt wel goed met dat eindejaarsgevoel.

Squash
Trappelend van enthousiasme belde ik aan. Mijn broertje deed de deur open en loerde over mijn schouder.
"Waar is .... ?"
"Die gaat niet mee. Je mag met mij squashen."
Hij probeerde nog de lichte paniek die in zijn ogen opflakkerde te verbergen, maar het lukte hem niet. Met afhangende schouders slofte hij naar zijn sportzak.
"Short, T-shirt, verzekeringspapieren, ... ", murmelde hij ietsje te luid.
"Heee!", riep ik verontwaardigd.
"Nummer van de huisarts, spoedgevallen en tandarts", ging hij onverstoorbaar verder.
Ik klemde quasi boos mijn tanden opeen.
"Het is niet dat ik niet graag met je speel, ik vrees alleen voor mijn lichamelijke gezondheid als ik samen met jou en jouw raket op één squashveld sta", probeerde hij zich te verontschuldigen terwijl hij de voordeur dichttrok.
Hij keek even naar de auto en zag een gestalte achter het stuur zitten.
"Hij is toch mee", lachte hij blij. "Dan zal ik toch echt kunnen squashen."
Ik kroop mopperend in de auto.
Mijn broertje keek me aan, tikte op mijn schouder en zei: "Weet je wat? Als je hem in het eerste kwartier niet knock-out mept, wil ik best wel een partijtje met je spelen."

Alles voor het goede doel!
"Koffie met amaretto!"
"Warme chocolademelk!"
Witte wolkjes zweefden uit onze monden terwijl we onze waar aanprezen.
De bezoekers van de kerstmarkt vouwden hun koude handen om de warme bekers, maar ik kreeg het met elke verkochte beker alleen maar kouder. De kilte kroop door mijn schoenen en twee paar sokken naar mijn tenen om zo langzaam maar zeker omhoog te kruipen. Benen, armen, handen, neus. Ik was door en door koud bevroren.
"Alles voor het goede doel, is het niet meisje?", lachte een warm ingeduffelde meneer terwijl ik zijn koffie serveerde. Een klein beetje gutste over de rand terwijl ik het bekertje aangaf.
Ik probeerde mijn bevroren lippen in een glimlach te plooien.
"Alles voor het goede doel, meneer." en ik hield mijn handen opnieuw boven de stomende pot warme chocolademelk.
"Maar één weekend kou lijden op uitgeregende kerstmarkten lijkt me voorlopig voldoende", voegde ik er mijn gedachten stiekem aan toe.

Verbeelding
Een kleine 2000 nieuwsbrieven moesten vlak voor de vakantie nog van een etiketje voorzien worden. Zuchtend werkten we ons door de onmogelijke stapel heen. Etiket van het blad pellen, op de nieuwsbrief plakken en netjes omvouwen. Etiketje afpellen, plakken en omvouwen. Pellen, plakken, omvouwen. ....
Met lege ogen keek ik naar de honderden adressen die ik in mijn handen kreeg. Tot er kort na elkaar twee straten door mijn handen gingen: de Vorklaan en de Pannekoekenstraat. De rest van het karweitje werd een geanimeerde zoektocht naar varianten op de Messtraat en de Suikerbeek.

Sporten
Sporten, dat ging ik doen. Eens goed mijn armen, benen en schouders losgooien na een namiddag lang kerstcadeautjes kopen. Mijn hoofd leegmaken terwijl ik baantjes trek in het blauwe zwembadwater. Maar dat was buiten de zwembaddirectie gerekend. "Gesloten voor jaarlijks onderhoud", blokletterde het bord. Teleurgesteld droop ik terug af.

"En toch wil ik in het water", mokte ik terwijl ik me in de zetel liet ploffen. "Toch wil ik nog steeds die zure spieren losgooien."
"Ga dan in bad", porde een ander stemmetje me aan.
"In bad? In het bad boven op de zolder, waar geen verwarming is en geen warm water. Dat bad dat ik moet vullen met emmers warm water die ik helemaal naar de tweede verdieping moet slepen?"
"Yep, dat bad", zei het stemmetje zelfingenomen. "Je wilde toch sporten?"

Ik heb mijn spieren kunnen losgooien. Ik heb 12 10 liter-emmers naar boven gesleept. Dat is tien kilo, 35 trappen omhoog en weer omlaag. 840 trappen. Ik heb gezweet, mijn buikspieren voelen trillen, het zweet van mijn voorhoofd gewist en me uiteindelijk in een lekker warm bad met gigantisch veel schuim laten glijden. Muziek van Amelie op de achtergrond, Harry Potter V om verder te verslinden en een prachtig uitzicht op een heldere sterrenhemel door het zolderraam.

*Klik*
"Ga maar zitten, draai je benen naar links en kijk naar mij."
Ik wiebel wat op de stoel.
"Goed zo en nu lachen."
Ik produceer een klein glimlachje.
"Neen, lachen."
Ik trek mijn mondhoeken een klein beetje meer uiteen.
Hij kijkt boven zijn camera, knikt goedkeurend en drukt af.
*Flash*
Verblind door de flits knipper ik wat met mijn ogen. Hij tuurt op het schermpje.
"Dat ziet er mooi uit, nu nog een minuutje wachten."
Ongemakkelijk drentel ik rond in de winkel, mijn vingers gekruisd in mijn zakken.
"Mooi, heel mooi", mompelt hij opnieuw terwijl hij de fotootjes uitknipt en in een kartonnetje steekt.
"Dat is dan 6 euro."
De muntjes rollen rinkelend op de toonbank en ik reik naar de foto's. Met een bang voorgevoel open ik het flapje en gluur naar het resultaat.
Nog net kan ik die hartgrondige vloek die kwam opborrelen inslikken, probeer te glimlachen en wandel de winkel uit.
Buiten bekijk ik het resultaat nog eens goed, maar mijn eerste indruk was juist.
Ik lijk weer niet op mijn pasfoto!

Tegendraads
En toch vind ik "kadootje" er veel leuker uitzien dan "cadeautje".
Stomme spellingsregels.

Hoi
Ze krult zich nog helemaal in zichzelf op, alsof ze nog niet weet dat ze geboren is. Haar knuistjes drukt ze stevig tegen haar kinnetje aan. Met haar beentjes opgetrokken kruipt ze weg onder haar dekbed.
Ze is klein, zo klein. Net een mini-versie van zichzelf. Ze past juist in mijn twee handen.
"Dag kleine", fluister ik zacht.
Ze opent even haar ogen, geeuwt en kruipt opnieuw tegen haar mama aan.

Blinkers en glitters
Kerstkaarten krijgen.
Kerstballen kopen.
Allebei met een overdosis glitter.

Ik word er zowaar vrolijk van (en glim nu ook zo mooi)

Verknipte verwarming
Hij kent blijkbaar twee standen. Aan en uit. Aan is heel erg aan. Heel erg warm ook. Aangenaam temperatuurtje voor een sauna, beetje te warm voor mijn bureau. Af is jammer genoeg ook heel erg af en heel erg koud. Met bevroren vingers typen levert trouwens risico's op voor gebroken vingerkootjes, schijnt het.
Dus zet ik mijn verwarming aan, heel erg aan en zet de deur naar de gang wagenwijd open, want daar staat de verwarming heel erg af.
Net zoals vroeger, toen ik met de oude douchekraan koud en warm water moest mengen om een aangenaam temperatuurtje te krijgen.

Beste,

Bij deze wil ik de achtbaan-dagen graag afgeschaft zien. Die dagen die je eerst de hoogte inkatalputeren en je vervolgens in een monsterlijke diepte storten voor je enigzins de tijd hebt om te bekomen. Die dagen waar alles te snel gaat, waar je geen vat hebt op niets. Die dagen waar "vooruit" de enige optie is, de enige mogelijkheid. Wanneer je zoveel kan gillen dat je wilt, overkop ga je toch.

En dan, heel plots, stopt zo'n dag. Zo abrupt dat je meters vooruit zou vliegen, ware het niet dat een ijzeren hand je quasi netjes op je plaats houdt.
Bij deze zou ik dergelijke dagen graag zien verdwijnen, want ik sta niet graag groen van misselijkheid aan de kant van mijn eigen leven.

In afwachting van uw antwoord,

Kim Kruimel

Aub!
Ik heb een flinke mentale schop onder mijn kont nodig. Of voor de minder geweldadig aangelegden, een flinke duw in de rug. Want alhoewel ik mezelf nu al heel de dag zit op te peppen, durf ik nog steeds niet.
Zou u zo vriendelijk willen zijn?

Stom
"Neen, geen muts. Geen sjaal, geen handschoenen en zeker geen regenjas", stampte kleine Kim vroeger als mama Kim haar probeerde in te duffelen voor de lange koude fietstocht naar school.
"Maar je zal koud krijgen."
"Dan maar koud."
"Je handen zullen bevriezen."
"Die ontdooien wel.
"Je zal nat worden.
"Dat droogt wel weer op.
"En ziek!"
"Fijn, dan moet ik niet naar school."
Mama Kim bleef onverdroten induffelen en zag zuchtend toe hoe kleine Kim de hele zooi op de hoek van de straat uitdeed en in haar rugzak propte.
"Ik wil er niet stom uit zien!", toeterde kleine Kim steevast terug.

Deze morgen verbaasde ik mezelf. Lange jas, warme sjaal rond mijn nek en handschoenen. Tot daar was het aanvaardbaar, maar aan de eerste rode lichten had ik er genoeg van. Ik wroette in één van mijn fietszakken, diepte mijn muts op en trok hem tot ver over mijn oren.
Dan maar stom, maar wel lekker warm. Ben ik nu groot aan het worden?

Perfect begin
Er lag een dik pakketje in mijn brievenbus. Voorzichtig plukte ik het uit de hoop reclamefoldertjes. Een dikke envelop met een poststempel vanuit Nederland. Een maandagmorgen-onnatuurlijke-brede glimlach trok van oor naar oor. Ik waagde me aan een klein huppeldansje terwijl ik het pakketje openscheurde. En daar waren ze: mijn gezochte moleskine-boekjes bijeengezocht en opgestuurd door Zas.
Ik zal door deze dag heen stuiteren, bedankt Zas.

Sint
Netjes naast mijn schoen lag hij. Keurig verpakt en bedekt met handenvol strooigoed. Ik ben voor even zoet.

Kerstsfeer?
Stemmige hutjes in vrolijke kleurtjes. De geur van gluhwein en oliebollen. Een kerstboom tot in de top versiert met kleine blinklichtjes. Een ijspiste in het midden van de markt. En boven het geheel uit een loeiharde versie van "Crying at the discoteque".
Ik krijg een wrange smaak in mijn mond.

Verlanglijstje
Ze liet haar pen in kleine rondjes en streepjes dansen over het papier. Er trok een frons over haar voorhoofd en ze keek nog eens naar het woord dat ze geschreven had: "Verlanglijstje". Ze tikte met haar wijsvinger op haar lip en eventjes later trok de pen opnieuw een ingewikkelde polka over het papier.

* Een plek waar ik me veilig en geborgen voel
* Iemand die er is voor mij en die het toelaat dat ik er ben voor hem/haar
* Boeiende woorden en beelden die me steeds verder laten dromen
* Steeds een uitdaging, om me met hart en ziel op te storten
* Een lach, op elk moment van de dag.

Ze keek vertwijfeld naar het resultaat. Het was een verlanglijstje, maar toch ... . Was dit wel iets dat je aan de Sint kon vragen?

Actieplan
De vrolijke verlichting, de winkels boordevol pakjesideeën, een kast vol kaarsjes, vooruitzicht van kerstkaartjes in de bus, twee weken vakantie, .... het is er allemaal.
Maar ..... ik voel het niet. Ik heb nog niet dat decembergevoel. Dat Jippie-het-is-bijna-Sinterklaas-Kerst-en-Nieuwjaargevoel. Ik kijk het allemaal met een beetje met frisse tegenzin tegemoet, denk met heimwee aan hoe leuk het vroeger was en hoe dat nooit meer terug zal komen.

Misschien heb ik een actieplan nodig. Tips om fris, fruitig en vrolijk door de decemberfeestmaand heen te huppelen en er met volle teugen van te genieten.
1. .........
2. .........

Iemand tips?

Traag
Ik wijs dreigend met mijn vinger naar het scherm.
"Het kan een harde klap zijn als je vanop de eerste verdieping naar beneden gekeild wordt."
Het balkje kruipt echter onverstoorbaar met hetzelfde slakkengangetje verder. Ik schud driftig met mijn muis op en neer. Het balkje stokt.
"Neeeen, niet vastlopen. Je moet juist sneller zijn. Nu niet vastlopen."
Het scherm bevriest. Ik schuif geërgerd mijn stoel naar achter en stamp het bureau uit.
"Je bent een Pentium III voor iets. Je moet maar één programma draaien. Een beetje sneller zou toch kunnen."
Het balkje springt met één blokje verder.
Ik plof voor de computer in het secretariaat en typ verder aan een artikel.
Even later sta ik weer voor de computer. Het menuutje is geopend. Ik klik "Capture Movie" aan zie het scherm weer bevriezen. Ik vloek en dreig, maar het balkje kruipt weer met zijn gekende slakkengangetje over het scherm.
Opnieuw naar de computer in het secretariaat om tien minuten later vast te stellen dat het hele boeltje vastgelopen is en weer helemaal opnieuw te beginnen.

Ik onderdruk de neiging om eens goed te schreeuwen, knijp mijn nagels diep in mijn handpalmen en haal eens diep adem. Iemand enig idee hoe ik mijn computer tot een aanvaardbare kliksnelheid kan aansporen? Iemand enig idee hoe je de aggressieve neigingen kan onderdrukken? Iemand die een computer wil redden, want ik gooi hem nu uit het raam!

1/12
En dan is het opeens 1 december, terwijl het daarnet nog 1 november was. Waar is die hele maand naartoe?