donderdag 11 maart 2004

Scherven
Elke dag klem ik hem stevig tegen me aan voor ik het gebouw binnenstap. Ik laat mijn vingers over het gladde oppervlak glijden, zoekend naar krassen of barsten. Ik verwen hem met vrolijke liedjes 's morgens vroeg op de weg. Daar houdt hij van. Hij laat mijn vingers op mijn stuur tikken, laat mijn lippen de teksten mee mompelen. Heel soms laat hij zelfs mijn hoofd mee knikken op de maat van de muziek. Vrolijke deuntjes en de wind in mijn haar. Daar is ie gek op.

Het gebouw waar ik elke morgen mijn fiets stal vindt hij de laatste tijd minder leuk. Ik voel hoe hij ineenkrimpt. Zich probeert te verstoppen in een klein hoekje.
Elke morgen steek ik voorzichtig mijn hoofd om de hoek. Roep vrolijk "goeiemorgen" naar iedereen en struin mijn bureau in. Ik hou hem dicht tegen me aan. Terwijl ik telefoneer, typ en mail, hou ik hem angstvallig in het oog. Hij rolt rusteloos op en neer over mijn bureau. Wacht af, want die eerste klap komt zo dadelijk. Dat kan niet anders.

Barse stappen op de trap, boze onverholen blikken en knorrige mails. Ik probeer hem te beschermen met een glimlach en een vriendelijke woorden. Maar het gaat onverminderd door. Een knallende deur, een misplaatste opmerking tot ik een harde knal hoor, diep binnenin mij. Mijn goed humeur ligt weer in scherven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten