woensdag 22 september 2004

Herfst
Heel de zomer lang krulde ze zich in een klein bolletje op een uithoekje van het bed. Ver genoeg van Lief’s onrustig gewoel, dicht tegen mijn linkervoet aan. Of ze zat met een verontwaardigde blik op de grond als het muskietennet over het bed hing en ze geen doorgang vond.
Geen miauw te horen, wel twee flitsende oogjes, staart rechtop en een koppige aftocht naar mijn kleren die over de stoel hingen. ‘Eigen schuld’, meende ik te lezen toen ik haar de volgende morgen van mijn zwarte broek afjoeg. Een zwarte broek vol witte pluisharen.

Gisterenavond schoof ze gewillig op toen ik het dekbed over me trok en mijn voeten tussen twee spinnende katten manoeuvreerde. Ze rekte zich uit, geeuwde overdadig en sloop naar het hoofdeinde van het bed. Met haar kopje wurmde ze zich een weg onder de dekens en schoof tegen mijn zij aan.
Ik knipte mijn lampje uit.
Vanonder de deken steeg zacht gespin op. Toen wist ik het zeker. Het is herfst!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen