Gulzig
Jullie konden niet één kaartje voor het concert van U2 overlaten?

Na het theater
Wat ik zag toen ik de schouwburg uit liep, kon je nog moeilijk regen noemen. Een stortvloed aan regendruppels, een garantie op doorweekte kleren . En koppig, want hoelang ik ook bleef staan, wachtend tot de bui overtrok, het bleef gieten.
‘Jij je zin’, monkelend liep ik naar mijn fiets. In twee tellen doorweekt, in vijf tellen zo natgeregend dat ik niet meer erger kon. In tien tellen op het punt dat ik dacht ‘ik er alleen nog maar van kan genieten.’
Bijna voelde ik me een hoofdpersonage uit een ‘slice of life’ film. Fietsend, neuriënd, dromend door de verlaten straten. De maan spiegelde zich in de natgeregende kasseistenen. De regen roffelde op mijn hoofd, mijn schouders en benen. Mijn haar hing in natte slierten tegen mijn gezicht geplakt.
Bijna voelde ik me een hoofdpersonage uit een ‘slice of life’ film, toen slipte de achterband van mijn fiets…

Gedichtendag 2005 #2

Eeuwigheid

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig - een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Bart Moeyaert

Auw #3
Een stokje van Herman. Alleen maar omdat het een gedichtendagstokje is, ...

Wie het stokje ontvangt, copieert deze regels, plaatst dit op zijn blogje en voegt er nog 1 zelfverzonnen regel bij. Bij het stokje vind je alle instructies hoe je het moet doorgeven.

Ik ben vannacht verdronken
je hebt het misschien niet gemerkt

Ik gooi het door naar Twweet. Zachtjes, voorzichtig, als ze het wil vangen.

T°
Koud hebben,blauwe vingers van de wind die door de plinten giert. Kippevel en bibberende, blauwe lippen door een verwarmingsketel die er de brui aan gaf. Het zo koud hebben, dat je om de tien minuten om koffie gaat. Niet om op te drinken, maar om je trillende handen om te vouwen.
Maar dan moet je een eindje fietsen in de koude buitenlucht. Goed doorfietsen, de pedalen duizelingwekkende rondjes laten draaien. Vlug heen en terug, hup naar binnen, alles is warmer dan hier buiten. Om dan puffend en zwetend je jas uit te trekken, samen met je sjaal. Om met rode wangen terug op je bureaustoel te ploffen en toch je trui uit te trekken. Oververhit, zalig warm, tintelende vingers en oren. Heel even

Gedichtendag 2005
Sla een poëziebundel open op een willekeurige plaats. Zoek op een site op een toevallig trefwoord. Er is zoveel moois te vinden, zelfs als je er niet naar op zoek bent.

Zij

Wij doen ondeelbaar, hart aan hart,
maar wij slapen ieder onze nacht.
Haar lichaam ademt in mij voort
en binnen word ik weggedacht.

Woont daar iemand die bestaat
als zij zich sluit? Alles is
zo denkbaar in dit hoofd, ik raak er niet uit.

Ik ken haar enkel in mijn armen
zij houdt mij eeuwig op de tast.
Zij slaapt en wie is zij
die morgen weer in alles past?

Bernard Dewulf

Auw #2
Deze keer knikkerde Lillith met een welgemikte worp een stokje tegen mijn hoofd. (Ik moet leren die dingen op een minder pijnlijke manier te vangen.)Een stokje over weblogs:

1. Welke zijn je 5 favoriete belgische blogs ? (uitleg mag)

Twweet: Eén van de allereerste weblogs die ik ontdekte. Ik hou van de manier waarop Twweet alles wat verdoezelt en vervaagt. Hoe ze de dingen beschrijft zonder het concreet te maken. De wereld bekijken door je wimpers heen.

Chips & Cookies: Eén van die logs waar ik mijn vinger niet op de reden kan leggen waarom ik ze fijn vind. Kristof's brede kijk op het leven en het feit dat één van zijn stukjes me aanspoorde om één van mijn horizons wat beter te verkennen. Misschien alleen al om die laatste reden.

Dominiek: Vaak, veel en over bijna alles en dat maakt zijn blog zo leuk. Dominiek heeft een uitgesproken mening en is niet bang om er voor uit te komen en die te beargumenteren. Maar natuurlijk ook voor de vele muziektips die mijn cd-collectie al aanzienlijk lieten uitdijen.

Jonna: Korte stukjes maar een heerlijke kijk op de dingen. "Hebben de champignons al water gehad?"

Wereldkeuken: Herman heeft oog voor de kleine dingen. Al is het beter om zijn blog niet te bezoeken rond etenstijd. Wat ik voor mijn neus geschoven zal krijgen, ziet er lang niet zo lekker uit als de creaties uit zijn (wereld)keuken.

Welke belgische blog(s) vind je inhoudelijk/qua schrijfstijl eigenlijk maar niks, maar bezoek je om een of andere reden toch regelmatig? (uitleg mag, moet niet)

Die zijn er niet. Ik lees enkel wat ik boeiend vind. Als ik iets minder vind na een eerste bezoekje, keer ik gewoon niet terug.

Stokjes moeten vliegen, dus gooi ik het nu omhoog. Als je het wil vangen (even opletten voor je hoofd), geef een gil in het commentaartooltje.

Balorig
Ik stampte door de winkelstraat, trapte vuile resten grijze sneeuw voor me uit. Niet boos, niet woest, niet verdrietig, maar balorig... Opeens uit het niets, balorig, zomaar... Ik wilde tegen iets aan schoppen, iets doen wat ik beter niet zou doen, heel even buiten de lijnen dansen. Mijn handen waren gebald tot keiharde vuisten, mijn knokkels bijna wit. Balorig zijn om niets, het gebeurt niet veel.
Ik dacht aan mijn bankrekening, aan de planken van mijn boekenkast die stilletjes kreunen dat er echt niemand meer bij kan, aan de to-lees-stapel op mijn nachtkastje. Ik dacht er aan, gaf de gedachte toen een ferme trap en liep de boekenwinkel in.
Zonder te slenteren, te struinen of te proeven nam ik boeken uit de rekken. Deze, deze, deze en deze. Poëzie, een verhalenbundel, makkelijk weg-te-lezen chicklit en de prachtige woorden van Josse De Pauw. De stapel boeken wiebelde toen ik ze aan de verkoopster gaf. 'Cadeautjes', vroeg ze. Ik knikte.
Het hengsel van de zak vol ingepakte boeken sneed in mijn handpalm. Een zak vol cadeautjes die ik op mijn boekenplank zal schikken, deugddoende traktaten voor andere stemmingen, misschien... Maar de balorigheid, die was in elk geval verdwenen.

Sneeuw II
De sporen van de vorige dag zijn weggesneeuwd. Vandaag ben ik de grote voeten die grote stappen nemen voor.
Het voelt wat stiekem, als eerste je voetstappen door de straat laten dwalen.

Sneeuw
De straat is bedekt met een witte deken. Eén enkel paar voetstappen zwerft over het voetpad. Grote voeten die grote stappen namen. Terwijl ik naar de bushalte wandel laat de hemel een nieuwe bui sneeuw-hagelvlokken op me los. De witte vlokken maken het vroege opstaan, de maandagmorgen, de snijdende koude allemaal een stuk beter te verteren. Ik diep mijn Ipod op uit mijn zakken, op zoek naar een liedje om de witte salvo's uit de lucht te begeleiden. De hagelsteentjes botsen van mijn hoofd op het trottoir als ik Gorky opdraag om zijn muziek nog eens op me los te laten:

ze doet aan sport in Zuid-Afrika
moeder zegt dat ze door moet gaan
ze heeft zo'n zin om uit te gaan
in het regenseizoen bij volle maan
wind in m'n oren en m'n voeten stijf
nooit meer winter en zo ver van huis

Ik wil bijna huppelen, maar daar is het wegdek iets te glad voor. Dus zing ik maar mee, er is toch geen kat op straat:
Sneeuw in m'n oren en m'n voeten stijf, nooit meer winter en zo ver van huis.

Vreemd
Vreemd als de weg die je voor jezelf voor ogen had opeens niet de juiste weg blijkt te zijn. Nog vreemder als die andere weg, waar je toevallig opsukkelde, die weg waar je halsstarrig probeerde af te raken, als die het wel blijkt te zijn.

Lieve,

Iedere ochtend als ik door de donkere morgen rij, denk ik aan je. Als er in de verte kleine rode lichtjes voor me oplichten en ik achtervolgd word door tientallen kleine witte lichtjes, dwalen mijn gedachten af en lijk je eventjes dichter dan ooit.
Als de muziek door de auto kolkt, borrelen herinneringen op. Kleine verhalen die ik dacht vergeten te zijn. Heel even weet ik weer hoe je stem klonk, hoe je rook, hoe zacht je omarmingen waren.
In dat halfuurtje tussen thuis en werk, tijdens dat stukje gewoon rechtdoor lijkt het elke morgen net alsof je even terug bent.
Onzin natuurlijk,...
en toch ergens ook niet.

Kim

Wekdienst
De man viste zijn abonnement op uit zijn schoudertas, plaatste die tegen het raam, kruiste zijn armen op het tafeltje en verborg zijn gezicht in die holte.
Ik liet mijn boek tegen de rand van het tafeltje leunen. Zijn blonde krullen tikten net niet tegen de achterflap aan.
Het was stil in de wagon. Vaag hoorde ik de muziek van de jongen schuin over me. Kranten ritselden en verder niets. Of wel, heel zachtjes, gesnurk. Ik zag de schouders van de man rijzen en dalen, steeds trager, steeds dieper.
Over de rand van mijn boek, bestudeerde ik hem. Hij lag doodstil, op de beweging van zijn schouders na. Het geluid werd doordringender. Meer en meer mensen in de wagon keken even op, maar hij sliep door alle controles, aankondigingen en stops heen.
Vlak voor mijn halte, terwijl ik me in mijn jas hees en de wagon wilde uitlopen, boog ik snel even voorover en bekeek zijn abonnement.
Ik tikte hem op zijn schouder: 'We zijn er' en liep de wagon uit.

Leeg
Vandaag wil ik ergens anders zijn. Ergens waar de zon schijnt, waar de wind blaast, waar golven breken op de rotsen voor de kust.
Vandaag wil ik met mijn tenen diep in het zand graven, de wind knopen in mijn haar laten leggen. Opgespat zeezout en zandkorrels proeven op mijn lippen.

Na de sterretjes, het stokje
Dominiek vindt dat hij niets van mijn muzikale voorkeuren afweet en dan wordt ik prompt verrast met een stokje. Een muzikaal stokje.

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer ?
Nada, dankzij een fijn virus en een grondige format-C.

2. Wat is je laatst gekochte CD?
'See you naked' van Sioen.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las ?
Eigenlijk zijn het er twee. Op mijn computerboxjes klinkt fluisterstil 'Too good to be true' van diezelfde cd van Sioen, maar mijn collega's één bureau verder laten 'Life for rent' van Dido aan festivalweide-volume door de boxen schallen. Een interessante mix, op zijn minst.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak beluistert of die veel voor je betekenen.
Dit is echt moeilijk. Ik hoor zoveel nummers zo graag.

You've got the music in you vind ik een heerlijk nummer om te beluisteren als ik aan het fietsen ben, op de trein zit of door de straten wandel. Mijn handen diep in mijn zakken, volume op 10 en altijd komt er na een minuutje iets verend in mijn stap.

Bij With or without you word ik altijd stil. Het is niet de tekst die het em doet, maar de melodie.

De muziek van Tracy Chapman leerde ik kennen in Mexico. Als ik Fast Car hoor, zit ik opnieuw in het midden van de jungle uit te rusten na een duik in een ondergronds meer. Ik zit op de moterkap van de jeep en laat mijn benen bungelen. De druppels glijden naar mijn tenen en ploffen zacht in het warme zand. De zon schijnt op mijn rug en ik geniet nog na van de duik in het donkere water. 'Wie zingt dit?' vraag ik aan de instructeur.

Vroeger was ik gek op de muziek van The Levellers, dat is nu wel over, maar als ik Beautifull Day hoor, kan ik het niet helpen. Ik moet meezingen, luidkeels.

En zo zijn er nog heel wat nummers. Haalden de opsomming niet: Norah Jones, Comptine D'un Autre Ete: L'Apres Midi uit de soundtrack 'Amelie', The Cranberries, Blof, Counting Crows, Buena Vista Social Club, ...

5. Aan welke 3 (4 of 5 is te zot) personen geef jij het stokje door en waarom ?
Ik heb dezelfde smaak in boeken als Twweet . Nu ben ik eens benieuwd dit ook geldt voor de muziekkeuze.
Robtheblob krijgt ook een stokje omdat ik een idee zou willen krijgen van de soundtrack bij zijn prachtige logjes.
Buffie mag het laatste stokje vangen. Ik ben benieuwd wat er in haar cd-speler zit als haar werkdag voorbij is.

Auw
Dominiek keilde zonet een muzikaal stokje in mijn richting. Recht op mijn hoofd natuurlijk. Als de sterretjes verdwenen zijn, buig ik me over de vragen.

Leeslampje
Midden in de nacht wakker worden van een zachtgeel schijnsel. Een kleine lichtbundel die de pagina's in zijn handen laat oplichten, net genoeg om het zwart van de letters te onderscheiden van het witte papier. Het leeslampje etst zijn profiel in de donkere kamer. Af en toe knipperen zijn ogen. Af en toe slaat hij een pagina om, maar hij is niet hier. Niet in deze kamer, niet in dit bed.
Ik draai me op mijn zij en kijk. Kijk hoe hij weggezogen is in een andere wereld. Een wereld verborgen tussen cover en achterflap.

Voorlezen

Elke morgen sprookjesachtig beginnen.

Willen hebben
Ik zag het bij Zeppo. Een leuk boekenwurmengadget voor in de WC of als nachtkastje of naast je favoriete leesplekje in de zetel.
Fijne boekenwurmengadgets moeten gepromoot worden. Dus foto! Echter, tot nader order werken de plaatjes niet meer, dus zal u het met een linkje moeten doen:

Hier

Nu nog een reden verzinnen om mezelf eentje cadeau te doen.

Schemering
De wereld is nog niet wakker als ik de voordeur sluit. Ze heeft al eventjes haar ogen open gedaan, een blik op de klokradio geworpen en zich behaaglijk terug in haar dekens gewikkeld. 'Nog eventjes', hoor ik haar denken. 'Nog heel eventjes omdraaien. Dan sta ik op. Dan kom ik in actie. Echt waar.'
De wereld slaapt nog als ik op de trein stap. Ik kijk tot aan de horizon zonder enig teken van leven op te merken. Spinvis, Gorky, Admiral Freebee, Sioen en de Mens houden me gezelschap terwijl ik door de nog slaperige wereld rijd.

Start
Er waren websites die ik moest bekijken. Namen die ik bij gezichten moest ordenen. Met de regelmaat van de klok schoof er iemand bij mijn bureau aan met een map vol informatie en hoop taken en verantwoordelijkheden. Er zijn een hele rits gewoonten en afspraken te leren, mensen te ontmoeten. Een gebouw te verkennen, een organisatie te doorgronden,...
Even twijfelde ik. Is dit het? Toen verschoof ik mijn ene bureau - stoort het niet? Ik werk makkelijker zo. Neen, geen probeem. Ga je gang -, stelde mijn emailaccount in, trok de lijst met websites naar me toe en begon te lezen.
Ik heb me vastgebeten.

Solden
'Jippie!' dacht ik toen ik die schoenen waar ik al twee maanden naar verlangde kocht. 'Jippie!' en 'Meer van dat.'
'Neen', dacht ik toen ik de rij zag om die ene winkel binnen te raken.
'Neen', dacht ik toen ik voor de vierde keer een duw in mijn rug kreeg in een andere winkel.
'Neen', dacht ik toen ik de rij aan de kassa in het oog kreeg in de volgende winkel.
'Help!' dacht ik toen ik een grote berg T-shirts, pulls, broeken en rokken opgestapeld zag waar tientallen vrouwen in zaten te wroeten.
'Ja', dacht ik toen ik langs de vaart naar huis reed met enkel mijn schoenen en een bibboek in mijn fietszakken.

Nog één dag
Golven slaan doorheen mijn buik. Wellen op van in mijn onderbuik en kabbelen zenuwslopend traag langs mijn ruggegraat. Ergens rond mijn hart kolken ze duizelingwekkende rondjes.
Nog één dag en ik probeer er zo goed en kwaad als ik kan van te genieten.

2005
*smak*
*smak*
*smak*
Een prachtig 2005. Maak er een fantastisch jaar van.