Misbruik
De vraag hoe het met de organisatie ging was voldoende. Hij zette zijn drankje op de tafel, verontschuldigde zich even, liep naar zijn auto en kwam terug met zijn armen vol promotiemateriaal.
'Heb je plakband?'
Een poster werd aan ons raam getaped.
'Voor collega's en vrienden.'
Een pakket folder werd in mijn schoudertas gepropt.
'Heb jij nog steeds een weblog?' vroeg hij terwijl hij het webadres neerkrabbelde.
'Moet ik ook nog een link plaatsen?' protesteerde ik tussen twee slokken door. 'En wat levert al die promotie mij op?'

Een link dus, voor een (VIP) ticket,misschien ...

Vader
Hij stroopt de mouwen van zijn pull op terwijl hij vertelt. Zijn armen zijn even bruinverbrand als zijn gezicht. Zijn sandalen lieten witte streepjes na op zijn voeten. Hij weeft anekdotes door elkaar. Springt van de zonsondergang op het zuidelijkste puntje van Indië, naar het bezoek aan hun sponserkindje en haakt zo naadloos in op het bezoek aan een ashram. Een maand lang trok mijn vader door het zuiden van Indië en het lijkt alsof hij zijn tweede thuis beschrijft.
Grote kleine broer en ik luisteren geboeid, maar ik zie bij hem dezelfde vraag op de lippen branden. 'Is dit de vader die ons pas met de fiets naar school liet gaan toen we respectievelijk 13 en 10 waren, omdat het volgens hem veel te gevaarlijk was om dat ene kruispunt alleen over te steken?'

Werkplek
De ramen staan open, zodat de wind vrij spel krijgt in de gang en de bureau's. Deuren knallen dicht en zware flessen die openstaande ramen tegenhielden knallen tegen de grond. Een stapel papier kiest ruisend het luchtruim en dwarrelt in de traphal naar beneden. Een onuitgesproken gevoel van tevredenheid en vrolijkheid zweeft door de gangen.
Na de lunchpauze vind ik een pakje op mijn bureau.
'Een laat welkomscadeautje', fluisteren twee collega's die tot aan de deuropening geslopen zijn. Uit het inpakpapier komt een klein, vrolijk gestreept theepotje tevoorschijn met bijpassende mok waar mijn handen net rond passen.

Het kriebelt en het is niet alleen de lente. Ik voel me thuis.

Vraagje
Als er 's morgens rond half zeven opeens een energiek liedje uit de radio klinkt. Hoeveel mensen zouden er dan - quasi simultaan - ronddansen in de badkamer met een tandenborstel tussen hun lippen geklemd? Of iets dergelijks...

Reisplannen
Op de grond, tussen wat voor een salontafeltje doorgaat en de zetel, ligt een stapeltje reisbrochures. Pagina's en pagina's vol beloften over zonnige oorden, azuurblauwe zeeën en parelwitte stranden. Af en toe blader ik er in, steeds meer twijfelend over mijn compatibiliteit met hotelketens 'waar je je onmiddellijk zal thuis voelen.'
Hij wil twee weken ‘niets doen’. Ik wil twee weken ‘genieten en ontdekken’.
De knoop zal niet zo snel doorgehakt zijn…

...
Mijn wereldje lijkt eventjes piepklein. Er is ruimte voor mezelf, muziek en een boek. Er is even geen ruimte om nieuwe woorden uit de lucht te plukken en ze in volzinnen te schikken.

Helder
Het duurde even voor ik doorhad waarom mijn collega's zo raar keken toen ik het had over een opblaasbare tent.

Blijft grappig...
...hoe Word mijn naam steevast wil veranderen in 'horizon'.

Maandag
'Welke dag is het?' murmelde Lief slaapdronken toen de wekker voor de eerste maal afliep. Ik bromde wat, rolde me in het dekbed en propte een kussen tegen mijn oren.
'Wélke dag is het?' vroeg hij nogmaals, iets helderder.
Ik kroop helemaal onder het dekbed en klemde de uiteinden stevig vast. In het zwarte hol was er voor niets ruimte, behalve voor soezen en slapen.
'Maandag', beantwoordde Lief zijn eigen vraag en hij veerde recht.
'Het is maaaandaah-aag', trok hij aan mijn deken.
'Het is een dag om in bed te blijven liggen', protesteerde ik. 'Een dag om boeken te lezen en warme mokken koffie te drinken. Het is een dag waar de poezen zich elk aan een kant van mijn benen nestelen en daar de hele dag blijven liggen. Niets meer.'
'Dat was gisteren', grijnsde Lief en hij trok het dekbed weg. 'Vandaag is het maandag.'
Als bezeten sprong ik op, graaide naar de uiteinden van mijn deken en trok ze opnieuw over mijn hoofd. 'Zeg die maandag van jou maar dat ik er nog niet klaar voor ben.'

Sneeuwvrees
Hij heeft vast de hele dag aan het raam gestaan, turend naar de witte dwarrelende vlokken, piekerend. Zij heeft vast - het turen beu - gemord: 'Bel dan!'
Een witte weg is zijn ding niet. Niet voor twee kilometer, niet voor dertig kilometer. Hij rijdt pas rustig als je met gemak een eitje kan bakken op het asfalt.
Om drie uur belde hij; 'We komen niet. De weg is te gevaarlijk met al die sneeuw. Zijn jullie voorzichtig als jullie naar huis rijden en bellen jullie eens als jullie thuis zijn?'
Ik kijk uit het raam - wit besneeuwde boomtoppen, een natte zwarte weg - en haal mijn schouders op. Een bange schoonvader en een avond die zich leeg voor ons uitstrekt. Stiekem wel een beetje zalig.

In het kader van de besparing
Is de nieuwe Nicci French de moeite? Of spaar ik mijn bijeengeschraapte budget beter voor een ander boek?