Het is tijd voor
Een wit 'waar is je ring?'-streepje heb ik al. Net zoals 'de zon kon niet aan mijn tenen'-markeringen en een roze-verbrande neus. Zomerse bbq-avonden, met een boek en glas wijn de laatste zonnestralen opvangen, slapen met de ragfijne stof van de kalamboe om het bed gedrapeerd,... .
Wat ik mis is tijd om mijn hoofd leeg te schudden, mijn lijf uit te wringen en in de wind te laten wapperen, om handen en voeten gewichtloos te laten dobberen in het water.

Nog drie dagen... (ja, ik tel af)

Happy couple
"Waarom heb je er geen karton onder het blad gelegd? Nu zit het zeker onder de krassen."
"Ben je zeker dat die lat daar moet? Heel zeker? Mag ik het plannetje even?"
"In godsnaam, let op met die schroevendraaier. Is die hamer echt nodig?"
"Oké, ik zwijg al. Al was het maar omdat je niet alles zou vastspijkeren. Ik ben er trouwens niet van overtuigd dat dat de beste oplossing is.

Hoi! Picknicktafels kunnen vanaf vandaag bij het lijstje van kasten, bedden, tafels en ander meubilair gevoegd worden. Netjes onder 'oplossen van softwareproblemen' (Neen, dat doe je verkeerd. Laat mij even. Neeeeeeeeeeen, ik zeg toch...) en ramen schilderen (Let op, daar een spat verf. Je strijkt de verf niet goed uit. Geef mij die borstel eens!)

Lief of Kruimel.
Eén van de twee moet zich uit de kamer verwijderen, of het komt echt niet goed.

Sprokkels

*klik*

Weet je...

Soms heeft het wel iets:

- lukraak op het toetsenbord rammen
- Ctr+A
- Delete

Alles weg om nooit meer terug te komen. Een digitale vergeetput.

Ochtendgloren
Rond 5u sijpelt het lawaai van een op volle toeren draaiende de wasmachine door tot in de slaapkamer. Poes Wiebe deelt miauwend kopjes uit. Poes Hobbes speelt Tarzan en Jane in de gordijnen.
Ik rek me uit, sluip uit bed en loop de trap af. Poezen krijgen eten, deur van het washok gaat dicht en ik ga even zitten op de trap. Stralen oranjerood zonlicht glippen door de grote den van de buren. Vogels zingen luidkeels, soms overstemd door liefs gesnurk.
De dag rolt voorzichtig als een cadeautje uit haar verpakking.

Een klein beetje pronken
Wat een stapeltje papier en enkele kartonnetjes kunnen worden...

Ban
Na een zoektocht waar ik af en toe een hint toestak (denk eens aan mijn e-mailadres), vond collega de www-weg naar mijn stekje vol schrijfsels. (Hé, die foto ken ik.)
Het resulteerde in enkele complimentjes en een reactie om in te lijsten. Tenminste, tot hij deze morgen enkele stukjes begon voor te lezen:...Wanneer ik mijn tanden kan zetten in een zoete, sappige perzik zodat het sap bijna langs mijn kin op m'n t-shirt druipt. Dan vind ik het heel even niet zo erg dat de echte zomer op zich laat wachten...

Als ik aan één ding een hekel heb, is het wel mijn woorden door de ruimte horen galmen.
Doe dat nog éénmaal en je hebt een IP-ban te pakken', dreig ik.
Collega, ook gekend als ITC-verantwoordelijke: 'En weet je hoe je dat moet doen?'
'....'

Als je me zoekt...
Grote kleine broers grijns droop langzaam - als een smeltend ijsje - van zijn gezicht toen ik zijn langste handelsroute wegkaapte en nog twee extra overwinningspunten omdraaide.
'Ik ga nu even in een hoekje zitten huilen', mompelde hij.

Zonnetje
Wanneer ik mijn tanden kan zetten in een zoete, sappige perzik zodat het sap bijna langs mijn kin op m'n t-shirt druipt. Dan vind ik het heel even niet zo erg dat de echte zomer op zich laat wachten.

Poes Wiebe trippelt naar het midden van de net gestofzuigde en gedweilde vloer, ploft zich neer en krabt met haar achterpoot net achter haar oor. Een fonteintje witte haartjes sproeit uit haar vacht en dwarrelt door heel de keuken.
Heel even overweeg ik de tube Veet eens op een andere manier te gebruiken.

Hoeveel meer haar kan zo'n kat nog her en der in huis achterlaten. Ik heb het gevoel dat ik al drie volledige wintervachtjes in de stofzuiger zitten heb. Per kat!

Vraagje #3
Hoeveel keer druk jij de 'snooze'knop van je wekkerradio in?
Gemiddeld?

Gemeentehuis
De man beukte op zijn typmachine. Het leek op een weloverwogen poging om die los door de tafel te rammen. Ondertussen brulde hij naar z'n collega, die een bureau verder verveeld rondjes op Internet surfte.
'En wanneer komt hij terug?'
'Morgen', mompelde z'n collega met een sigaret bungelend in zijn mondhoek.
'Geweldig, moet ik weer de hele dag op het gezicht van die lamzak kijken'
'Hmm...'
Even was het stil. De ene bleef lusteloos in zijn stoel hangend rondjes surfen. De ander ging weer verder met een tekst op papier te rammen.
Ik kuchte.
Schraapte m'n keel even.
Probeerde met een voorzichtig 'Excuseer?'
Hoestte nog wat luider.
Net toen ik overwoog om die ene aan de computer uit zijn trance te brullen, zag de typmachine-mishandelaar me staan.
'Ja!'
'Ik kom voor mijn paspoort'
'Ik hoop dat je een mooi fotootje mee hebt?' Er was weinig ironie in zijn stem te ontdekken. De nadruk op 'mooi' klonk bijna beschuldigend. Ik prutste mijn nieuwe pasfoto uit mijn schoudertas en schoof die over de balie.
'Mmmm, kan er mee door.'
Mijn pasfoto dwarrelde uit zijn vingers op de balie en bleef omgekeerd tegen een gom plakken. De ambtenaar trok ondertussen een blad uit een lade, streek de kreuken halfslachtig weg en prikte met zijn vinger onderaan de pagina.
'Hier tekenen!'
Ik krabbelde mijn handtekening onder zijn vinger.
'Zes weken!'

De aanslagen op de typmachine kon ik in de gang nog horen.