Vergadering
'Hoe was de vergadering?'
'Ik ben er zeker van dat als ik eerst die pen in z'n gezicht prikte en hem toen neermepte met het beleidsplan tot nu toe, het heel wat vlotter zou gegaan zijn.'
'Juist ja.'

Niet weer een maandagmorgenstukje #??
Wanneer Lief zich genoeglijk in het hele dekbed rolt en ik worstel met een paar sokken, wordt de aandrang om de wekkerradio naar zijn hoofd te smijten wel heel erg groot. Alleen al het zicht hoe hij mijn deel van de deken naar zich toetrekt, een knus nestje vouwt en zuchtend weer in slaap glijdt, doet mijn bloed koken. Ik stamp de trap af. In de hoop dat hij vanuit zijn slaaphol 'Niet zo luid!'roept, dan heb ik pas echt een reden om woest te worden.

'Nu niet!', maan ik mezelf aan. 'De jongen verdient ook een dag vakantie.'
'Nu niet!', spreek ik mezelf streng toe als ik merk dat alle ontbijtgranen op zijn. 'Hij eet die zelfs niet. Het is de Kim van eergisteren die niet aan het ontbijt van de Kim van vandaag dacht.'
'Nu niet!' bezweer ik mezelf voor de derde keer als ik op zoek ga naar mijn autosleutels. 'Jij hebt ze ergens te goed verstopt. Lief heeft ze niet aangeraakt.'

Ik slaag erin de voordeur te sluiten zonder een noemenswaardige knal en rij de straat uit. Door de achteruitkijkspiegel zie ik onze slaapkamerramen - gesloten gordijnen. Lief draait zich ongetwijfeld nog eens lekker om.

Weet je wat, ik pas simpelweg niet in mijn eigen vel vandaag.
Doe ik dat eigenlijk ooit op een maandagmorgen?

Op die manier
'Kom eens!'
'Wat?'
'Kom eens kijken!'
'Wat dan?'
'De pruimenboom.'
'Wat is er mee?'
'Volgens mij is ie ziek.'
'Ziek?'
'Ja, hij verliest al zijn blaadjes.'
'...'
'Kijk dan'
'...'
'Wat sta je nu zo te lachen?'
'Hmprf...'
'Wat? Wat?'
'Oké, ga eens naar buiten.'
'Ja, ik ben buiten.'
'Wat voel je?'
'Het is koud...'
'En?'
'Het ruikt anders buiten ...'
'En?'
'En... en... er zitten heel veel spinnen buiten. Oké, fijn mag ik weer binnen.'
'Het is herfst.'
'Juist ja, dat zou veel verklaren.'

Vriend
Tussen de grijze en de witte klif krijgt een gevoel woorden. ‘Je bent in die korte tijd één van mijn beste vrienden geworden.’De zin rolt eruit terwijl we door het zand slenterden. Rechts de duinen, links de zee met daartussen een strook van drie meter breed waarop vier voeten in een zelfde tred doorheen ploegen.
Water golft over mijn blote voeten. Zandkorrels reizen de rest van de wandeling mee.

Uren later dans ik in een zaal die baadt in het licht van een zee aan theelichtjes. Samen met tientallen andere schimmen en donkere figuren wervelen we door elkaar.
Ik dans voorzichtig.
Ik dans uitbundig.
Ik dans wild.
Ik dans de laatste zandkorrels van mijn voeten.

Soundtrack
De radio lanceerde 'Jump' de keuken in en het paste perfect rond mijn dag.
Wat was jouw soundtrack voor deze morgen?

Het moest maar eens gaan regen...
De vlinderstruik liet z'n groen-grijze blaadjes hangen. De paarse kopjes kromden zich in een boogje naar de bodem. Een zielig zicht , maar ik maakte van mijn hart een steen.
'Lieve Lief', fluisterde ik vlak naast z'n oor, gehurkt bij de zetel waarin ie languit tv keek. 'Al drie dagen vraag ik om de planten water te geven. Al drie dagen beloof je het onmiddellijk te doen. Al drie dagen ben ik diegene die met gieters loopt te sjouwen...'
Lief kent mij, mijn toon en de lengte van de pauzes tussen mijn zinnen goed genoeg om te weten wanneer beloven niet meer voldoende is.
Eén been plofte uit de zetel, tegenzin stond op zijn lijf geblokletterd, toen keek hij me aan. Lief kent me duidelijk ook goed genoeg om te weten wanneer nu ook echt nu is.
Hij hees zich uit de zetel, trok zijn schoenen aan en ging op zoek naar de gieter.
Eén minuut en één donderslag later lag hij weer languit in de zetel. De regen kletterde oorverdovend tegen de ramen.

Some guys ...

Hei, met mij...
Elk naar een andere nieuwe job, hij wisselt van provincie, drukke uren, volle weekends. Laat ik dan maar deze redenen met de schuld opzadelen. Af en toe een berichtje, een telefoontje, een korte e-mail. Maar ongemerkt slopen weken, maanden en een seizoen voorbij. Tot je het opeens moet toegeven: uit het oog verloren, ergens onderweg.

Deze morgen rinkelde m'n gsm:

'Hei, met mij...'
En onmiddellijk weten wie 'mij' is.

Blogadvies in het dagelijkse leven

Belle & Sebastian zijn wel leuk, maar niet zo geschikt om werkdagen te vergeten. Ik zou persoonlijk iets harders uitzoeken, schreef Maarten

Op de autosnelweg herinner ik mij z'n wijze raad. Ik speur in de auto tussen Liefs cd's. Harde muziek, luide muziek. Anouk, Vive la fête, U2, ... whippie Daan!
Even later knallen de boxen net niet uit de deur, de muziek loeit door de auto. Ik waan me in een mini-disco op wielen, maar het werkt... Ik dein simpelweg mee op de dreunende bassen.
Goeie tip, Maarten. Nu nog carpoolcollega aan boord krijgen. Die heeft het 's avonds jammer genoeg graag wat rustiger.

Steeds hetzelfde liedje
Uit de auto - einde van de carpooldag - op de fiets. De 10 tot 15 minuten met de auto richting eigen voordeur verdubbelen, verdriedubbelen.
Het zweet gutst van mijn rug terwijl mijn benen malen en malen. In mijn oren Belle & Sebastian op eindeloze repeat. In mijn hoofd: de dag opnieuw en opnieuw.
'Hoe doen anderen het?', vraag ik me af. 'Computer uit, deur dicht, auto in en weg is de werkdag.'
Ik fiets langs koppeltjes op bankjes, hardlopers, mannen die de hond uit laten. de muziek in mijn oren maakt alles mooier. Een soundtrack voor een film die over niets gaat, behalve een meisje dat zich wezenloos fietst.
Lijn 11 haalt me in en ik zet de achtervolging in. Een jongen met blonde krullen die zich achterin aan een leuning vastklemt kijkt me geamuseerd aan. De bus glipt net door het oranje. Halverwege het kruispunt steekt de jongen lachend zijn hand op. Ik glimlach, maar dat kan ie niet zien.

Schrap
De dag, de week, de maand start goed. Op de fiets langs het mooiste stukje van mijn stad. Slalommen tussen zon en schaduw. Ipod serveert me de gekste liedjes.
Het voelt als een zonnige dag op het strand. Blote voeten overdekt met zandkorrels. Een schelpje uit het slijk prutsen. Geschreven zandwoorden door de zee laten wegspoelen.
Maar dieper in kolkt het. Vanop mijn rustig strand zie ik aan de horizon een vloedgolf opzetten. Werkgewijs dreigt het even wat woeliger te gaan. Ik zet me schrap, maar blijf onverstoorbaar schelpjes rapen. Voeten stevig vastgeankerd. Slalommen tussen zon en schaduw, blij met de gekke liedjes.