*klik*

Vriendinnetje Annemoon is één van de weinigen die m'n comments mag spammen, zoniet de enige. Zeker wanneer ze schijnbaar moeiteloos een nieuw stek op Internet lanceert, vol vrolijke en kleurrijke spulletjes.
Dus nu ze definitief online is, maak ik heel eventjes ongegeneerd reclame voor de jongste Dreumes van Internet.

Willetje
Het begon met wat zacht piepen. Janken, als een kat dat al doet. Daarna kopjes geven, om m'n benen draaien, tussen mijn voeten mee de treden van de trap opdartelen tot helemaal boven waar de computer staat.
Ze strijkt langs m'n benen en krult haar staart om m'n enkel. Ze springt op het bureau, snuffelt aan het scherm, zet voorzichtig één pootje op het toetsenbord.
Met als resultaat: iopm
Haar witte haren kriebelen in m'n neus. Ze duwt haar kopje onder m'n kin en ploft pardoes neer op het toetsenbord.
Met als resultaat: oà)fiµ^dvgmpdfsklm

Ik interpreteer het als Wiebe's voor: Strelen! Nu! En uitgebreid graag!

Als een verlaten school
Deze middag zullen ze in collonne de voor-en achterdeur uitzwermen. Op weg naar afspraken of een vervroegd weekend. Mij rest de tijd tussen 12 en 17u in een verlaten gebouw.
'Het voelt aan als een speelplaats van de dorpsschool in de zomervakantie', mailt een collega. 'Eenzaam, omdat je weet hoeveel leven er overheen kan dwarrelen.'

De telefoon zal zwijgen.
De voordeur zal niet open en dicht zwaaien.
Er zullen geen voeten roffelen op de trap.
Ik zal een kan koffie zetten voor mij alleen.
Luisteren hoe mijn vingers ratelen op het toetsenbord, terwijl de gloeiend hete koffie langzaam afkoelt in de gestreepte mok ...
en deze keer niet vergeten om de koffiezet uit te schakelen voor ook ik in weekend vertrek.

Perspectief
Hij bengelt de zin dit weekend regelmatig voor m'n neus:
'Nog acht weken. Nog acht weken!'

Ik herhaal:
'Nog acht weken. Nog acht weken!'

Alleen onze intonatie verschilt.

Hij wil zeggen:
We (als in ik) moeten nog schilderen, schuren, plamuren, dingen kopen, dingen klaarleggen, dingen regelen. Acht weken - veel dingen.

Ik wil zeggen:
Acht weken - dat is nog een volledige grote vakantie. En dan vergeet ik voor het gemak even de weken die er nog bij kunnen komen als kleine stamper het niet zo nauw neemt met de tijd.
Acht weken - dat zijn nog heel wat centimeters die kleine stamper moet groeien tot minder kleine (maar toch nog steeds heel kleine) stamper.

Of hoe het buikperspectief ook in tijd kan verschillen.

Goed, geen probleem. Geen paniek. Als iedereen nu eventjes mee zoekt, dan vinden we het wel.
Wil er iemand even de kasten controleren, alle laden doorspitten. Vergeet niet in de lege vazen te kijken.
En als iemand anders eens de zetels wil verschuiven, … misschien daar.
Of in de gangkast, achter in de boekenkast, onder het bed, vergeten in een jaszak?
Zit het niet in één van de schoudertassen bovenop de kleerkast, in de kelder tussen de restjes verf? Op zolder? Per ongeluk in een doos diep weggestopt in de kast?
Wil er iemand even de tuin doorzoeken? Misschien liet ik het daar liggen - onder de pruimenboom - alhoewel zo lang ben ik het ook nog niet kwijt.
In de badkamer? Achter de microgolfoven?
Kijken jullie even? Dan probeer ik na te gaan waar en wanneer ik het laatst bij me had.
Stom toch om dit nu te verliezen. Ik had het daarnet nog, echt: mijn verstand…

Prutsen op een maandag
Beter?
Of niet?
Misschien blijft het.
Misschien ook niet.

Klein geluk #...
'De bel!'
'Waat?'
'De beeel!'
'Wat zeg je? '
'De bee-heel ging!'
Lief's witbestuifde hoofd wringt zich door de laag plastic waar hij het deurgat dichtplakte om zo de rest van het huis stofvrij te houden. De schuurmachine gaat even uit.
'Ik hoorde niets.'
'Ga toch maar even kijken' en het monotome gezoem trilt weer door de muren heen.

Het gezicht dat hoort bij de persoon die aanbelde gaat schuil achter een grote bos gele tulpen. Ze wil gewoon even 'hallo' zeggen, Dikke Buik een aai geven en ons proficiat wensen. Neen, ze hoeft niets om te drinken, komt echt niet binnen, geen tijd, geen tijd, echt geen tijd. Wel tulpen, om haar gelukwensen te laten nazinderen in de vorm van een kleurige bos lente.
Vijf minuten, langer duurde het niet. Maar ik geniet nog lang na, telkens wanneer ik de gele tulpenkopjes zie.

Een hele dag uit het raam kijken
'Ik moet weer gaan schrijven', bedenk ik meermaals per dag. 'Uitzoeken waar de verhalen blijven, waar ze zich verstoppen in m'n hoofd.'
Hoewel ik weet waar ze uithangen en heel goed besef waarom ze zich zo diep in mezelf verstoppen, weet ik niet waarom ik ze niet voorzichtig terug naar buiten lok. Hen mooie woorden voorhou, een bijzondere zin laat proeven zodat ze eindelijk uit hun schulp kruipen en zich op het papier nestelen.
Ik hou mezelf enkele vereisten voor:
tijd - een nieuwe Moleskine voor een frisse start - mooi weer. Allemaal onzin. Maar eentje blijft hangen. Een dag in een zonnige wereldstad, een terras, koffie-cake of koekjes, een notaboekje en m'n pen. Dat moet voldoende zijn voor één dag.
Zou het snel gaan vervelen?

Bezet
De Ronde van Vlaanderen.
Lief strekt zich uit in de zetel en de zon schijnt uitnodigend net ons raam niet binnen. De tuin baadt in de weelde van frisgeregend groen en oppiepende plantjes. Samen met de katten dwaal ik door het huis op zoek naar een zonneplekje. Af en toe zij voorop, naar de kleine plekjes waar een volwassen mens niet op past: vensterbank, verwarming, op de rugleuning van de zetel, ...
Andere keren voer ik de speurtocht aan naar grote-mensen-plekken waar katten hun plaats moeten kennen: een tweepersoonsbed, aan de keukentafel, ...
Op de zolder vinden we wat we alledrie zoeken. Een vierkante meter goudgeel zonlicht die door de velux op de grond tuimelt. Stof dwarrelt in het zonlicht en m'n tenen krullen van genot wanneer ik ze over de rand van de wazige rechthoek schuif.
Net wanneer ik overweeg om een oude matras in het licht te slepen, stuiven m'n twee tochtgenoten de kamer binnen. Wiebe ploft zich langgerekt in het midden van de zonneplek. Hobbes vouwt zich helemaal naar Wiebes lijfje en steelt met haar grijze velletje de resterende zon uit de lucht.
Even overweeg ik het... maar dan trek ik een oude zetel wat dichter en manoeuvreer m'n twee voeten in het licht, net naast oortjes en staarten is er nog voldoende ruimte voor tien tenen en twee enkels. Het is een begin...