Dankje, weergoden. Nu graag weer zon
Nadat Lief wieg en kast opgeschuurd had in ons fietspoortje stond mijn fiets er maar witjes bestoft bij. Dat en het feit dat ik er meer dan twee maanden niet mee gereden had zal ook wel niet bijgedragen hebben aan de verschijning van m'n rijwiel.
'Eigenlijk zou ik 'em eerst moeten afspoelen', bedacht ik toen ik mijn fiets voor het eerst sinds maanden op de stoep manoeuvreerde.
De letters op het frame waren amper leesbaar. Met het grootste gemak schreef ik 'Was Mij' op het zadel.
'Straks, na de boodschappen', beloofde ik mezelf. Sleuren met een tuinslang of emmer en spons staat nu eenmaal niet hoog op m'n verlanglijstje.

Terwijl ik door de winkel loop hoor ik de ene verkoopster tegen de andere roepen: 'Kijk nu eens naar buiten. Het giet!' De lucht zat donkergrijs en iemand had boven de douche laten aanstaan. Dikke druppels petsten open op de glimmende grijze kasseien. In plaats van te zuchten speelde er plots een klein glimlachje rond m'n mondhoeken. Every cloud has a silver lining en die van mij stond te wachten op de markt: een schoongespoelde, glimmende fiets.

Thuis
Slapen
Lezen
Wandelen
...
(en al een klein beetje wachten)

Naam niet gestolen...
Voor de volgende plaats ik waarschuwingsbordjes en hang ik richtlijnen op:

'Dit zijn mijn ribben. Gelieve hier niet de hele dag tegen te stampen. Tenminste niet de hele tijd op hetzelfde plekje.'

'Dit zijn mijn longen. Heel zacht om tegen te liggen, maar 1/3 reserveer ik graag voor hun eigenlijke functie. Ademen.'

'Dit is mijn blaas. Geen trampoline!'

Haar pepermuntgroene ogen staren naar het dak van de auto terwijl ik door de mistbanken naar m'n laatste werk-vrijdag van dit jaar rij. Haar stem galmt door de auto: Nothing heals me like you do.

Ik heb iets bijzonders met Heather Nova.
Zaterdag raakte ze me voor de zoveelste keer toen twee vrienden begeleid door haar Like lovers do elkaar 'Ja' en 'Voor altijd' beloofden.
Zeven jaar geleden kreeg ik haar cd met één enkel post-itje op. '
' Nummer 3, voor altijd, dat weet je!'

I'll give you my heart, give you my shoulder, zong ze deze morgen opnieuw terwijl een mistflard het hele landschap opslokt. En door mij golft opeens een vlaag van blijdschap.
Binnenkort mag ik worden wat m'n mama voor ons was en nog steeds is. En dat maakt me onverklaarbaar gelukkig.

Zelfkennis

In de mailbox:

(...) zaterdag zijn ook eindelijk de foto's voor onze trouwuitnodiging gemaakt. Het mag gezegd worden ... mijn meisje staat er fantastisch op.

Voor mij is er gelukkig nog altijd Photoshop.

Groetjes,

Grote Kleine Broer

Laatste maand...
Elke morgen moet ik mezelf steeds een beetje meer bij elkaar puzzelen.
'Hoofd ... armen ... benen ... niets vergeten?
Elke morgen ben ik steeds een klein beetje minder van mezelf.
Slaap is me niet meer gegund wanneer ik er aan toe ben, wel wanneer een kleine eilandbewoner armpjes en beentjes in bedwang houdt.

En zo tel ik af naar een dag die ergens wel in vet omcirkeld moet staan, maar mij hebben ze de juiste datum nog niet laten weten.
Ik verlang ernaar om m'n lijf weer voor mezelf te hebben en elke dag komt dat verlangen een heel klein beetje dichter in de buurt van het verlangen om Kleine Stamper voor het eerst de pink te schudden.

Troost
Met grote rode huilogen sjort oma zich aan mij vast. Ik sta wat onbeholpen in een verplichte knuffel en probeer haar woorden niet te horen. Probeer haar verdriet dat ze opnieuw keihard op onze schouders dumpt van me af te schudden.
Later op een kluitje met Lief en Grote kleine broer laat ik sissend m'n frustratie op de vrije loop.
'Het is niet dat ze niet verdrietig mag zijn. Maar ik kan het even niet meer opbrengen om haar te troosten.'
'Het is hetzelfde niet', vergoeilijkt Lief sussend. 'Een dochter is geen mama. Ze ziet gewoon niet wat jullie verloren.'

Grote kleine broer zegt niets maar aait even over m'n dikke buik. Ik zeg niets terug, maar tik even op z'n verlovingsring. Die woorden die juist op dat moment niet gesproken worden doen oneindig veel deugd.

Zwarte boek-uit gat (of zoiets)
Herkenning alom bij Zeppo.

De trilogie is uit en daarna stortte ik mij op twee wel zeer lichtverteerbare tussendoortjes. Knabbels als het ware, maar daarna kreeg ik onvermijdelijk weer echte honger. Zin in iets stevigs. Ik liep tussen bibliotheekrekken door. Trok ruggen uit rijen en liet m'n ogen over de letters dwalen. Ik zat uren in de boekenwinkel. Wikken, wegen en uiteindelijk met lege handen naar huis. Lief jaagt me na een uur toe-en en hoe-lang-nog-en uit de tweedehandsboekenwinkel weg.

M'n leeshonger speelt een spelletje met mezelf, net zoals echte honger dat ook kan doen:

Waar heb je zin in?
Ik heb zin in iets ... en verder kom ik niet.
Zoet, hartig, zout, bitter?
Zin in iets lekkers ...
Ja, maar wat is dat dan.

De bibliotheek brengt geen oplossing. Mijn nieuwe boekenbon-voor-noodgevallen evenmin. Binnenkort gaat de zon schijnen, vouw ik m'n geliefde tuinzetel uit onder de pruimenboom. Misschien dat het dan komt.

Er is geen morgen
Gisteren was zo'n dag die al maanden in m'n achterhoofd speelde. Een datum die al een eeuwigheid in m'n agenda aangekruist staat (meestal vooraleer ik effectief al een agenda van het jaar in kwestie bezit). Een dag die simpelweg in je geheugen gegrift staat met uitroeptekens ernaast. Niet vergeten!
Gisteren was zo'n dag. Een viering, een feest voor en door mijn vader en z'n vriendin. En het gekke aan die dagen is: al die maanden wanneer je rondloopt met die ene datum in je hoofd, is het alsof de volgende dag niet bestaat. Alsof die simpelweg nooit zal komen. Alsof de tijd stil zal staan. Er was enkele weken lang geen 2 mei na 1 mei. Schijn bedriegt, want vandaag is toch gekomen netjes na gisteren zoals dagen dat doen.
Zaterdag is trouwens weer zo'n dag en 7 mei is al van de kalender geveegd. Twee lieve vrienden die 'Ja' tegen elkaar zeggen. Kiezen voor 'ons'. Dan kan ik me geen morgen voorstellen.
Juni is trouwens zo'n maand. Wanneer Kleine Stamper er echt-echt zal zijn. Dan kan ik me geen juli voorstellen, geen volgende dag, even zelfs geen wereld buiten dat kleine lijfje.

De volgende dagen zullen sowieso komen, maar dat zal ik dan wel zien.