Kwijt
Ik heb het opgegeven te zoeken naar dingen die ik kwijt ben. De stand is op dit moment één pull, een handtas, een paar pantoffels, een haarborstel en drie boeken. Allemaal verloren in mijn eigen huis.
'Als je iets niet zoekt, vind je het sneller terug', vertrouwt vriendin Annemoon me toe. Op dat moment ben ik de pluizen van mijn pull aan het stoffen na nog een rondje buikkruipen naast het bed. Zonder resultaat.
Ik kan tegenwoordig zelf het stemmetje onderdrukken: ik wil die pull... Ik trek gewoon één van de andere tien exemplaren van de plank. Of haak mijn arm door een ander tashengsel en duik voorlopig in een ander boek.
Zen, zeg maar.

En kijk, zonet diepte ik mijn haarborstel uit de boekenmand van KleineMan. Zonder te zoeken, of toch maar dan naar zijn exemplaar 'De aaibeesten van Dottie'.

Verdediging is de beste aanval.

Ik ben niet bang voor spinnen, wormen, muizen, ratten en andere beestjes. Ik hou van vliegen, voel mij redelijk comfortabel hoog boven de grond. Ik zou – met enige bibber in mijn knieën - een parachutesprong durven wagen en loop niet weg van open wonden waar botjes en zo uitsteken. Ik kan tegen naalden en baxters en laat vrijwillig éénmaal per drie maanden mijn bloed aftappen, dus ook daar geen probleem.
Gezien al het bovenstaande gun ik mezelf één klein fobietje: de tandarts. Of beter het plezier dat uit de ogen van mijn tandarts straalt wanneer hij minutieus één van mijn tanden uitholt met een heel arsenaal aan boren.

Vandaar deze oproep:
Help een bange Kruimel in nood en doe mij enkele tips aan de hand die voorkomen dat ik de potige tandarts zijn spuit afhandig maak en hem daarna verlam op enkele strategische plekjes zodat hij ook eens weet hoe het voelt.
Dan vier ik vanavond met een lamme kaak het feit dat ik halverwege onze reeks afspraakjes ben.

Update: Mijn eeuwige dank gaat uit naar Miss Puntkomma. Totaal ontspannen mezelf verloren in de muziek. Vanaf nu ben ik het meisje dat met een Ipod op naar de tandarts gaat.

Wat het gesprek had kunnen zijn...
'Jij bent van woorden. Ik van beelden.' zegt ze
'En hoe zijn mijn woorden dan?'
Ze wijst naar de gebloemde luiertas. 'Zo, ik vind dat je schrijft zoals die tas eruit ziet.'
'Verbloemend?' vraag ik.
'Mmm, neen niet echt, meer zoals dit' en ze wijst naar het glas spuitwater.
'Bruisend', probeer ik de voor de hand liggende bal in te koppen.
'Ook, ook. Maar toch meer zoals een welig tierende plant met veel kleine bloementjes.'
'Met veel tierlantijntjes...'
'Eerder krulletjes.'
'Krulletjes...'
'Kleine krulletjes', besluit ze.
Ik lach en denk er mijn letters bij.

Schrijfplek

Wanneer ik dit lees, kruipt het muispijltje bijna als vanzelf naar de link. Want ik zie het voor me. Wat nu nog een stoffig zolderkamertje is, moet mijn schrijfplek worden. 86 trappen verwijderd van alle afleiding in de woonkamer. Internetloos, dat spreekt voor zich, want daar verdwaal ik bij het kleinste kiezeltje dat eruit kan zien als writer’s block onmiddellijk in.
Een grote, zware bureaulamp, een boekenkast vol notaboekjes en gewichtig uitziende naslagwerken. Een groot, bureau van kersenhout en een doos vol wondermooie vulpennen (die ik voor niets ga gebruiken, want ik schrijf alleen al typend). Een zacht kuipzeteltje om diep in gedachten verzonken in neer te zijgen en een warmtespuwend elektrisch vuurtje voor de koude schrijfnachten.

Ik? Romantisch? Hoezo?

Het muispijltje houdt halt op twee millimeter van de link.
Na 28 jaar ken ik mezelf een beetje. Er is meer nodig dan een donker houten bureau en mooi uitzicht om de letterstorm in mijn hoofd aan te wakkeren. Korte stukjes zijn mijn ding. Voorbij de veertien pagina’s gaapt het ravijn waar ik nog nooit over durfde te springen. Liever keer ik terug op mijn stappen en achtervolg met enthousiasme een nieuw pril begin.
En dat voorlopig met de laptop op schoot tegen de verwarming in de badkamer.

Koukleum
Gewapend met een stomend kersenpitje, dikke flanellen pyjama en op heel erg koude avonden nog bedsokken, bibber ik tegenwoordig onze slaapkamer binnen. Lief - de meest warmbloedige mens in zijn soort - heeft op dit moment voldoende aan één dun dekentje en vooral geen klappertandende Kruimel tegen zijn lijf, want dat is te warm. Dus troon ik het bovengenoemde arsenaal mee om mezelf tegen de vrieskou in onze slaapkamer te beschermen.

Warm heb ik het wel, maar ik ben eenzaam in mijn privésaunaatje onder de dekens. Dus wil ik heel erg binnenkort deze in mijn bed. En dan vergeet ik voor het gemak even dat er een 2 teveel staat in mijn leeftijd om rechtmatig met deze knuffel onder de wol te duiken.

Maandagmorgen …# + 2

Ik gris een vork uit de besteklade en stamp de trap op. Op mijn bureau start ik in één beweging mijn computer op en pel het enige middel dat mij nu kan redden uit zijn aluminium jasje. Het is een maandagmorgen en geen al te beste in zijn soort.
Ik sluit mijn ogen en prik een puntje donkere vochtige cake op mijn vork. Dankje Nigella, denk ik en hap de bittere chocoladecake weg.
Het is 8u15, maar de eerste die daar een opmerking over maakt krijgt alles wat op mijn bureau staat naar zijn hoofd. Behalve mijn stukje chocoladecake. Dat bescherm ik met mijn leven, tot de laatste kruimel.

Erger dan evil...
want evil was niet genoeg, zo blijkt uit de tekst. Alles wat ik eruit zwierde, zwaait mij opnieuw vrolijk toe. Van de kleinste komma tot hele alinea's, ze zijn allemaal terug voor een gezellige reünie in wat steeds meer begint te lijken op een louter zielige poging tot eindredactie.
Dus ik herneem mijn voornemen:

Maar deze keer heb ik er zin in en ben vastbesloten:
Ik tackel elk argument.
Mep alle extra komma's opnieuw vantussen de regels en verwijs met een simpele druk op de delete-knop alle krammikkige zinnen naar het Word-hiernamaals.

Een Kruimel kan ook best evil zijn, als ze wil.

Tijd voor wat stampen tegen mijn assertievere/agressievere zelf.

Kruimel is creatief

Eerste project: een kaartje voor de babygroep van de crèche die Jasper maandag inwisselt voor de stoere mannen van de peutergroep.
Idee: een handafdrukje.
Men neme: vingerverf, een peuterhandje en een wit kaartje.
Werkwijze: smeer het peuterpalmpje in met een kleurtje naar keuze en plaats het zachtjes op het witte kaartje. Even aandrukken en klaar!
Realiteit: Peuters vinden het niet fijn om besmeurd te worden met groene vingerverf en laten dit merken door te krijsen als vermoord. Woest de zorgvuldig aangebrachte vingerverf uit te smeren in hun haar, over het tafelblad, aan hun broek, maar niet op het kaartje.
Tip: Manu militari lukt het wel om het peuterhandje en kaartje samen te voegen.
Resultaat: Een ultieme driftbui resulteerde in een nijdige veeg waardoor het kleine peuterhandje meer iets weg heeft van ET die op het punt staat om te bellen.

Tweede project: tekenen met uk.
Idee: de eerste tekening
Men neme: papier, wasco’s en een enthousiaste uk
Werkwijze: Duw een wasco in de hand van de desbetreffende peuter en wacht af.
Realiteit: Wasco’s zijn lekker.
Tip: Zelf tekenen haalt geen ene moer uit.
Resultaat: Ik heb een mooie zon getekend en toen wilde KleineMan het geel verorberen (ja, dat eet je dan wel weer)

De lijst

Verbaasd, dat ik erbij ben.
Blij, dat mijn naam ertussen staat.
Verwonderd, dat een heleboel parels ontbreken.(kijk maar eens hiernaast)

Er zeer gerust in wat de uitslag zal worden...

P I J N !!!
Je zou denken dat ik - zelfs al is dit nu al bijna 17 maand geleden - na 17 uur arbeid, 2 uur persweeën, een schouderdystocie (zoek maar op, ik link niet) en een KleineMan die het allemaal nog spannender maakte door sterrekijkertje te spelen, allemaal zonder verdoving, de degelijkheid van mijn pijngrens zou uitgetest hebben en goed bevonden.
Leg mij dan eens uit waarom de tranen in mijn ogen sprongen zodra mijn tand vakkundig werd uitgehold en het enige dat mij tegenhield om me uit die stoel te worstelen een zeer potige tandarts was.

Mijn theorie is dat ik mijn pijnkrediet voor de komende vijf jaar opgebruikt heb, toen in juni

17 maand (bijna)

Waar kom je vandaan? Denk ik dan…
Wanneer je de borrelglaasjes uit de kast steelt en die in duizend glimmende stukjes uiteen laat spatten.
Wanneer je jezelf op mijn schoot wringt en dwingend een boek onder mijn neus houdt.
Wanneer je de hele wereld toezwaait en toelacht, maar je bang wegsteekt voor de enige echte kindervriend.
Wanneer je mijn mooiste oliebrandertje uit de kast steelt en die in duizend scherpe stukjes uiteen laat spatten.
Wanneer er bijna weer een pagina van de Humo smakelijk verorberd wordt, terwijl het stukje banaan voor de zoveelste keer met bijpassend walggezichtje een luchtboog richting woonkamer beschrijft.
Wanneer je met de breedste en mooiste glimlach die ik ooit gezien heb op me afloop na een lange crèchedag.
Wanneer je slaapt en ik nog maar eens over je hoofdje streel om mezelf ervan te vergewissen dat je er echt bent.
Waar kom je vandaan?
Want soms ik kan nog steeds niet geloven dat wij zomaar een jij kunnen maken.

Schrijven
Toen de schrijfreeks waar ik me maanden op voorhand al voor inschreef – want, altijd al in een oogwenk volzet – geannuleerd werd, slingerde ik een hartgrondige vloek door de woonkamer. De brief met wegens te weinig interesse werd versnipperd en ik parkeerde mijn boze zelf mokkend voor ‘Friends’ & ‘Sex and the City’.

Lief zijn ‘je-zou-ook-kunnen-hier-schrijven’ pogingen werden weggesnauwd met een venijnigheid waar een gestresste Jack Russel trots op mag zijn en ik pruilde verder in het gezelschap van ‘Supernanny’.
Maar Wendy kon mij geen twee weken op een rij bekoren, dus verschool ik me op wat de tweede les van de geannuleerde reeks zou zijn met een laptop en Norah Jones in onze slaapkamer en schreef daar - Tine Mortiers schrijftips indachtig - de sterren van de hemel. Wat ik schreef deed er niet toe. Ik typte nonsens, wat er door mijn hoofd ging. Ik schreef ... en dat was het belangrijkste. Tot er tussen al de rommel opeens een schitterend ideetje binnenwalste dat ik met beide handen greep en ik schreef nog sneller, meer en uitvoeriger.

Op wat de derde les van de geannuleerde reeks zou zijn verschool ik me met een laptop en Jamie Cullum tegen de verwarming in de badkamer. Tine Mortiers schrijftips indachtig schrapte ik. Wat te lang was, wat te flauw was. Ik schrapte, delete en wiste.

Ik heb nog één zin over.
De allereerste en ik weet zelfs niet of ik daar nog tevreden over ben.

Tegen wil en dank knalt Linkin Park vs Jay-Z uit de boxen. De rauwe stemmen passen wonderwel bij mijn voornemen van deze dag: Geen genade.

Eens om de drie maanden mag ik mezelf storten op de vijandige eindredactie. Dan schrap ik zinnen, punten en komma’s en wordt mijn werk met argusogen in de gaten gehouden. Voor elke komma weg moet er een andere in de plaats komen. Elke geschrapte zin wordt vervangen door eentje die zo mogelijk nog meer met haken en ogen aaneen hangt. En argumenten om die en die passage toch te behouden stromen onophoudelijk binnen.

Maar deze keer heb ik er zin in en ben vastbesloten:
Ik tackel elk argument.
Mep alle extra komma's opnieuw vantussen de regels en verwijs met een simpele druk op de delete-knop alle krammikkige zinnen naar het Word-hiernamaals.

Een Kruimel kan ook best evil zijn, als ze wil.

Seven and counting...
Voor de zevende keer schuif ik op één elf een roos naast haar naam.
Jasper speelt paardje-hop in de doek op mijn rug en gooit vrolijk kushandjes naar haar steen. Lief trekt ons dicht tegen me aan en ik kan alleen maar denken: het wordt tijd dat haar naam eens bijgekleurd wordt in die steen, want de letters vervagen al.
Het kerkhof loopt over van kleurige chrisantenbollen en wemelt van de donkere winterjassen. Ik onderdruk de neiging om weg te hollen. Daa-aag, zwaai ik in stilte als we de poort uitlopen. Volgende week kom ik weer, en dan voor echt...