Gedichtendag 2008

Bestaan kan iedereen.
Er zijn vraagt moed.
En wat de dichter doet
is pleiten voor het een.
Hij wil zijn leven niet
door wekkers laten leiden
of als een hond onthouden
dat hij kan slapen tot
het rinkelt naast zijn oor.
Hij bauwt niet na
wat hij soms uit
een mond hoort vallen
op tram acht, of met
een zwarte kwast over
een smoel geschreven ziet.
Zelf houdt hij niet
van vlekken maken,
maar als het bot moet
stelt hij dingen scherp
zodat het snijdt.
Hij woelt en spit graag,
graaft de scherven
uit de klei, haalt het beste
wat er is naar boven,
ook al weet hij dat er
daardoor naast zijn hart
een stem blijft jeuken,
maar ach zo gaat dat
als de dingen moeilijk
worden en je bereid bent
met een pen van krijt
of kool te schrijven.
Hij is het best geplaatst
om iets over de gum
te zeggen, omdat hij
als geen ander weet
hoe leeg het is als hij
het blad omslaat, hoe snel
de fout, maar ook hoe klein
en hoe verlamd
een hand van angst.
En daarom juist blijft hij
in potlood denken,
want dat is volgens hem
het wezen van er zijn.
(Bart Moeyaert)

Afscheid in de morgen
Maanden aan een stuk klampte hij zich aan mij vast wanneer ik hem afzette in de crèche.
Hij liet zich slechts manu militari van mij afpellen en maakte telkens opnieuw dat ene geluidje dat een moederhart spontaan tot stof vergruist. Ik ben nog naar binnen gewandeld terwijl hij als een aapje aan mijn been geklemd hing. Ik snelde nog naar buiten en sloot de deur net voordat hij er tussen kon glippen. Tientallen keren reed ik met de echo van zijn gesnik tussen mijn oren naar mijn werk.

En het stak, keer op keer.

Vandaag wil hij niet gedragen worden. Hij trekt me mee de oprit op. Ongeduldig trappelt hij aan de deur en sjort ondertussen aan zijn muts en sjaal. Af! Af! Hij trappelt een tweede rondedansje aan de deur van zijn groepje en schiet als een pijl uit een boog weg, recht in de armen van de verzorgster. Zijn ogen blinken over haar schouder in hun goedemorgenknuffel en hij kijkt niet meer op of om als ik hem op zijn bol kus.

Het steekt.

Ben ik dat?
Zo snel ik de Flair opensloeg, zo snel klapte ik em ook weer dicht. En ik herhaalde de woorden die ik ruim een maand geleden er ook tegen de fotograaf uitflapte. 'Vreselijke foto'.

Zoals ik daar sta, zo ken ik mezelf niet. Zo wel:



Maar zelfs al is het resultaat niet wat ik hoopte, het bleef leuk om eens te doen. Het bloggende mama-fenomeen spat van het artikeltje af, maar ook daar hou ik vast aan één van de reacties ook ruim een maand geleden. 'Iedereen die langer dan tien seconden hier blijft hangen weet dat het toch net iets anders is.'

Biologie
In aloude traditie overlopen we zijn ‘zijn’.
Neus?
Een kleine vinger tikt op eerst zijn en dan mijn neustop.
Oor?
Zijn oor, mijn oor.
Mond?
Tik. Tik
Haar?
Aai (het zijne), trek (het mijne)
Buik – Knie - Tenen.
Kriebel en gelach.
Plots krabbelt mijn blote KleineMan recht, hurkt en kijkt aandachtig tussen zijn beentjes. Hij wijst en kijkt vragend op. Zijn vingertje hangt besluiteloos in de lucht.
Ik schud mijn hoofd.
Neen jongen, op dat vlak zullen we altijd verschillen…

Huiswerk-stress #2
Mijn vingertoppen zochten asiel in de iets warmere holte van mijn mouw. Het was ijskoud in de hall waar er mij niets anders te doen stond dan een uur te wachten. Mijn boek was uit en muziek had ik niet mee, dus deed ik niets anders dan te staren naar mijn vingertoppen die een blauwige waas kregen. Met de gedachte: ‘Erger kan het met die zin toch niet worden’ diepte ik mijn pen en Moleskine op, nestelde me op de trap en schreef simpelweg de ene zin na de andere.
Mijn pen kriebelde letter na letter neer en mijn vingers werden zowaar weer beweeglijk. Het huiswerkstukje kreeg vorm. Ik noteerde een ideetje voor een ander verhaal meteen in de kantlijn en ging het huiswerkstukje te lijf. Mijn Moleskine waar ik anders heel erg voorzichtig mee ben was een schrap- en krabbelboekje geworden. Mijn wangen gloeiden van het plezier iets op papier te zien groeien. Ik herschreef het huiswerkstukje en werkte het ander ideetje in trefwoorden uit. Veertien pagina's had ik volgekriebeld en geschrapt toen ik eindelijk in een warme auto kon stappen. Het plan om een hond te adopteren klasseerde ik in de onderste lade.

Bij deze, ik verhuis van mijn plekje aan de verwarming in de badkamer naar de openstaande diepvries. Het schrijven zal nogal vooruit gaan.

Huiswerk-stress
'Ja, maar alleen in mijn eigen sprookjes.', schreef ik. Het was de ideale slotzin voor een huiswerkstuk van de schrijfreeks die eindelijk eens niet volzet was voor ik me aanmeldde.
Ik gloeide van tevredenheid toen ik de woorden herlas, want in de tijdspanne van de zes seconden die ik nodig had om de zin neer te pennen, flitste het miniverhaaltje door mijn hoofd. Begin, breekpunt, dieptepunt, evolutie, einde... Het klopte als een bus. Het was verrassend. Klein, maar fijn. Origineel in zijn soort, maar toch niet te. Kortom, een droomtekst om mijn medecursisten even van hun sokken te blazen. Ik zag mezelf na het voorlezen achterover leunen om iedereen de tijd te geven hun opengevallen monden weer te sluiten.
Vol vuur begon ik te schrijven, tot ik keer op keer struikel over mijn woorden.
Er was iets met een...
En toen?
Wat wou ik daar?
Wat deed dat personage ook weer?
Waarom begon ik over sprookjes?
Na vier dagen wroeten zit ik in een driedubbele knoop met mezelf en een slotzin die tot niets dient. Er staan zeven onsamenhangende stukken op papier en heb zin om overmorgen te zeggen dat mijn hond mijn huiswerk heeft opgegeten.

Vergadering
De haken en ogen uit de laatste versie van onze brochure had hij verzameld in een PowerPointpresentatie. Vijvenveertig minuten lang mochten we ons vergapen aan uitglijders, misstappen en instinkers. Verzameld onder kopjes als 'Zonder jargon' 'Stopwoorden' en 'Evidenties'. Tien titels op een rij, bont gekleurd met voorbeelden propvol fluogele highlights. Onder elk kopje minstens drie elementen. Kortom, vijvenveertig minuten lang stil luisteren waar en hoe het product - waar ik minstens de helft van mijn tijd in steek - de mist in gaat.
Dus haalde ik diep adem, negeerde de dramaqueen, de pessimist en de nuchtere kant van mezelf die elk wild met hun repliek stonden te zwaaien en werd dikke vriendjes met die ene vingertop van mij die vrolijk zong 'de beste stuurlui staan aan wal'.

Lange dag
Haar gezicht staat op onweer als ik het lokaaltje op het eind van de dag binnenval. Ze kijkt alsof ze hem tussen duim en wijsvingers wil overhandigen en daarna haar handen stevig wil ontsmetten. De schuldige zit met zijn knuffel tegen zijn wang gedrukt aan de Teletubbies geplakt, driftig dagdag zwaaiend.
Ongemerkt tracht ik mijn KleineMan van zijn stoeltje te vissen, maar de evaluatie van de dag krijg ik venijnig naar mijn hoofd.

Slechte Dag. Driftig.Huilen. Slaan. Boos. Huilen.

Ik draai me zuchtend op mijn hielen. Evenveel zin in de preek die volgt als een vijftienjarige in huiswerk op een zonnige woensdagmiddag. Vier peuters op een rij kijken serieus naar de zwaaiende vinger van de vervangster. Ik kijk even afwezig mee naar het op en neer zwaaien en mijn aandacht dwaalt ongemerkt af naar de dansende Teletubbies.
Wanneer ik aan de intonatie hoor dat ze het einde van haar reprimande nadert, scheur ik me los van een giechelend Po en schakel over in modus 'plichtsbewuste moeder'.
'Dat was niet flink', berisp ik KleineMan halfslachtig terwijl ik in achteruit het lokaal uitschuifel.
In de gang word ik overstelpt met snot en plakzoenen en laat zo in enkele seconden tijd de boze frons van mijn gezicht stelen. Hij weet alleszins al hoe hij de juiste vrouw rond zijn vingertje moet draaien.

Waarschuwing
Etsy is een gevaarlijk ding, dat ongewild uren van uw tijd opslorpt.
Zeg dat ik het gezegd heb.

Ochtenduur
De wekker wordt steeds wat hardhandiger de mond gesnoerd.
Mijn woorden houden het binnen de lijntjes van 'Mmhh' en 'Grrr'.
Ik ben aanwezig, maar daar houdt het ook op. Zelfs voor KleineMan, zelfs voor Lief.
Zes uur - elke morgen opnieuw - en het weegt na al die maanden geen sikkepit lichter.
Ik wil een instant-wakker pil.
Of de mentale buigzaamheid om me in dit vroege uur te schikken.
Of beide.

Ik, Coriander

Daarom is een mens KJV-begeleider. Om zich in jeugdboeken te verdiepen en daar zelfs een gewichtig waarom-argument aan te hangen. En om op een leeg weekend met een zieke KleineMan die boven alles zijn bed verkiest gelukkig tot in de puntjes van je tenen weg te dwalen in 'Ik, Coriander'. Geen unicum in zijn soort, maar zo mooi.

Mijn naam is Coriander Hobie.

Ik ben het enige kind van Thomas en Eleanor Hobie en ik ben geboren in 1643, in dit mooie huis aan de Theems. Mijn vroegste herinneringen zijn allemaal gelukkige. Dat was voordat ik erachter kwam dat het mijn lot was om in een kast opgesloten te worden om daar te sterven.

Dit is mijn verhaal.
Dit is mijn leven.

Ik, Coriander is een verhaal dat feiten en fantasie op een geloofwaardige manier door elkaar weeft en voor een keer krijgt het laatste niet de bovenhand. Het is een boek om opnieuw te ontdekken wat het is om door te lezen en dat mij blij maakte dat ik op sommige vlakken zal ik nooit opgroeien...

gelukkig maar.

Voor je eigen goed...
Siroop binnenwerken die zo walgelijk smaakte dat ie er onmiddellijk weer uitlag. Vroeg gaan slapen, enkel en alleen om goed wakker te zijn voor de les. Niet met de fiets naar school mogen, want vier gevaarlijke kruispunten onderweg. Wel mijn bord leeg te moeten eten, niet buiten spelen, niet boven op de kast klimmen of met een matras de trap af glijden. Allemaal onder het mom: 'Voor je eigen goed.'

Een lepel groentepap in de mond van KleineMan forceren omdat hij na twee dagen nu echt iets moet eten. Siroop met een spuitje in zijn mond wringen en ondertussen zijn lijf en leden vastpinnen op de verzorgingstafel. Hem gillend en schreeuwend van bovenop de kast plukken. Hem in de auto laten krijsen omdat de pechstrook van de E40 niet de ideale plek is voor een wandelingetje.

Voor je eigen goed verdwijnt dus nooit uit iemands leven?

Lieve bloglezer,

Ik vraag zelden of nooit iets, denk ik toch. Maar nu wil ik graag een beroep doen op jou als deeltje van het collectief Kruimel-geheugen. Want, als ik ooit in mijn hoofd durf halen om te verhuizen, wil je dan zo vriendelijk zijn om eens hard aan mijn mouw te trekken. Eens vriendelijk tegen mijn hoofd te tikken of - als dat niet wil helpen, en die kans is groot - eens gemeend tegen mijn schenen te stampen of mijn linkergrote teen te verpleteren. En eenmaal je mijn aandacht vasthebt te wijzen op wat hier volgt.

Ik ben een hamsteraar. Een herinneringverzamelaar van de ergste soort. Al mijn raporten liggen ergens opgestapeld op zolder. Samen met al mijn agenda's van het eerste leerjaar tot zesde middelbaar. Mijn portofolio kindertekeningen en knutselwerkjes vult zonder enige moeite vijf bananendozen. Er staat een wankele stapel foto's tegen de muur die ooit nog in een album moeten terecht komen en van geen enkele van de 342 knuffels die ik in mijn kindertijd adopteerde kan ik afstand doen. Daarbij komt nog dat mijn vader mijn deel van ons familie-erfgoed al zeer vroeg overhandigde, om meer plaats vrij te maken op zijn zolder. Familie-erfgoed genre: eindwerk van mijn mama, het toptienlijstje om mij van een mooie voornaam te voorzien en een kantkloswerkje dat mijn moeder gezwind kloste in afwachting van de laatste vier weken met mij in de buik. Allemaal dingen waar ik dus geen sikkepit mee ben, maar een emotionele waarde om u tegen te zeggen.
Jammer genoeg wil de hamsteraar in mij wonen in een Ikeacatalogus. Of althans volgens het principe 'alles zijn eigen plek en stek'. Tot nu toe lukte dat vrij goed, dankzij de zolder en een deur die alles mooi hermetisch kan afsluiten.
Maar op een bepaald momenten kan ik niet ontlopen aan de tegenstrijdigheid in mezelf. Zeker nu die er - met verbouwingen in het vooruitzicht - voor onbepaald aantal maanden geleid heeft tot een bureau en Lief's volledige administratie in mijn kamer. De helft van mijn familie-erfgoed onder mijn bed en twaalf schoendozen met 'dingen' die op een wankele stapel tegen de kleerkast hellen.
De Ikea-catalogus was nooit zo ver zoek en de tegenstrijdigheid in mezelf staat meer dan ooit in de verf.

Nooit was ik overtuigder om hier wortel te schieten. Al was het maar om mezelf niet meer te moeten vragen wat ik wil houden en wat niet. Ik weet niet wat ik met al die herinneringen aan moet, ik weet alleen dat ik ze niet kwijt wil. Dus bijt ik voor een onbepaald aantal maanden op mijn tanden en glijd dan weer gelukzalig in de aloude ontkenning-modus. Vooralsnog de beste optie!

...

Hier stond een helemaal geen goed, eigenlijk gewoon slecht stukje. Nu is het weg.
Heb je geen kans gehad om het te lezen, prijs uzelf gelukkig.
Las je het wel, het spijt mij heel erg.

Bwards
Een tweede plaats op mijn palmares maakt van mij toch een beetje een echte blogger. Tijd om te handelen als een echte-echte. En meteen jullie ook aan te porren voor een echte blog-verkiezing. Want als een echte blogger heb ik al netjes gestemd.

Op zij die stukjes schrijft die gewoon ge-wel-dig goed zijn. En mij soms een beetje jaloers maken, als ik eerlijk ben.
Op zij die stukjes schrijft waarvan mijn mond vaak een beetje openhangt, omdat ik weet: dit zou ik niet kunnen…
Zij die mij (waarschijnlijk onwetend) inspireert om meer echt te schrijven.
Zij die (waarschijnlijk al even onwetend) verantwoordelijk is voor een groot deed van de inhoud van mijn boekenkast
En zij die ik vaak weergaloos en soms onnavolgbaar vind.

Addicted
Of ik eraan verslaafd was, vroeg ze. Aan dat bloggen van mij.
Neen, antwoordde ik resoluut.
Kon ik het dan missen?
Ook niet.
Dus dan toch verslaafd.
Neen.
Maar ik kan het toch niet missen?
Als ze het zo wou zien… goed dan. En ik verklaarde mezelf meteen ook verslaafd aan mijn Lief, KleineMan, lieve vrienden, familie, collega’s, huis, boeken en vrijheid. En dat was nog maar de start.

Terug Blik
Eind december in de niemandsweek tussen Kerst en Nieuw ploegde ik door weer, wind en water met een KleineMan achterop. Op het punt tussen ‘doornat’ en ‘laat maar komen, want erger kan toch niet meer’ keek ik links van me. Mijn blik tuimelde een warm verlichte kamer binnen. Aan een groot oud bureau zat een jonge vrouw gebogen. Ze knabbelde aan de dop van haar pen en bladerde door een omvangrijk naslagwerk. Ik keek verlangend naar de rust, stilte en concentratie die het tafereel uitstraalde. De warme oranje gloed die uit het raam scheen zette mijn verkleumde vingers extra in de verf. De stilte die ik voelde stond in schril contrast met mijn kostbare bagage die de panden van mijn jas als teugels interpreteerde.
Op het laatste stukje omhoog ving ik haar blik. Een verlangende blik naar buiten. Naar een verkleumde fietser met een vrolijke peuter achterop.
Vandaag – twee weken later en opnieuw achter mijn bureau - zit ik in gedachten naast haar. Ze had gelijk, om zo verlangend te kijken, besef ik nu.

Deze morgen wist ik weer hoe het voelt...
... met frisse tegenzin.

Het Gouden Kompas
Het was zo'n boek dat al eeuwen in mijn kast stond, tot ik het krap twee jaar geleden op een lege zondagmiddag het uit de stapel trok. De daaropvolgende drie weken zat ik elk vrij moment met mijn neus tussen de pagina's van de trilogie. Verzwolgen in een wereld van daemons, parallelle universums, sprekende beren, ...
Het was zo’n boek waarin ik kon wonen. Het is zo’n boek waarvan ik hoop dat bijna alles uit mijn korte termijngeheugen gewist is, zodat ik het snel opnieuw kan lezen met dezelfde gretigheid.

Dit is dan ook heel plezant. Net zoals alles wat de fantasie net dat beetje echter maakt.

Via

Stok, wederom stok...
... moet Miss Puntkomma gedacht hebben.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?
Bakker, dat bewijst een opstel uit het tweede leerjaar toch. En dan vooral om dat verse broodjes zo lekker ruiken. Later zal ik mezelf ook leerkracht worden, loodgieter (maar dat was dan weer om mijn opa te pesten) en tenslotte schrijfster. Tot ik besefte dat er daar geen echte studies voor bestaan.

- Wat ben je dan uiteindelijk geworden?
Communicatiemedewerker in een vormingsorganisatie.

- Hoe wilde je er als kind later uitzien?
Nooit bij stilgestaan, eerlijk waar.

- Hoe zie je er nu uit?
Niet te groot, niet te klein. Bruin haar en bruine ogen. Maar daar word je waarschijnlijk niet veel wijzer van.

-Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber?
Groot, donker haar en dito ogen. Gevoelig, begrijpend en een met een even grote voorliefde voor boeken als ik. Zeker geen lang haar, oorringen en een voorliefde voor harde house.

- En was is het in echte leven geworden?
Een exemplaar dat na de eerste blik het label 'nooit van mijn leven' kreeg. Toen de paardestaart en oorringen plotsklaps verdwenen en hij opbiechtte dat hij harde house eigenlijk niet zo goed vond, bekeek ik hem met andere ogen. Hij is groot met donker haar en dito ogen. Gevoelig en begrijpend op zijn tijd en die voorliefde voor boeken stamp ik er met veel geduld wel in.

- Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?
Drie stuks en de eerste die mocht komen als ik halverwege de twintig was.

- Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)?
We hebben - om te proberen - één stuk in huis gehaald. Voorlopig valt het allemaal goed mee en mag hij nog even blijven. Een broer of zus komt er op zijn tijd wel bij en dan kunnen we even evalueren.

- Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet?
Spaghetti, met stip op één. En laat ik maar wijselijk zwijgen bij de tweede vraag. Of het houden bij 'ik was niet zo'n makkelijke eter', dat is korter dan aardappelen, vis, spruitjes, lever, koeietong, ijs, pizza, kaas ...

-Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten.
Laat ik het hier ook maar houden bij 'ik ben nog steeds niet zo'n makkelijke eter.' Alhoewel er al een behoorlijk aantal items van lijstje verschoven zijn.

Ann, Imke, Vuur, ... vangen!