Broer en Zus
De stof van mijn rok wappert zacht rond mijn benen wanneer wervelwind KleineVent de woonkamer insuist.
'Dag Zus', piept hij. Een 'boeink' en dan is het stil.
Ik kook verder, maar een onaangename kriebel kruipt omhoog naar mijn nek. Op dit moment moest ik al lang KleineMeid haar ongenoegen over 'DuwEensJeZusOmver' horen uitkrijsen. Ik laat alles vallen en been de woonkamer in. Hopend dat de uitbreiding van dat spelletje 'EnLegEenKussenOpHaarHoofd' eenmalig was.
En daar liggen ze: samen op de grond, wang aan wang kijken ze de sterren uit hun ogen naar de flapperkunsten van een vliegende draak. KleineVent die met zijn tong uit zijn mond Ilke's rammeldraak vliegend en duikend kunstjes laat maken. KleineMeid met open mond en opengesperde handjes.
Ik sluip terug de keuken in en kook verder, mijn oren minder spits, mijn hart gloeiend warm.

Verdomd, toch geen loopblog

Eerst netjes klikken: en daarna lezen en ondertussen luisteren.

Vreemd hoe het gaat. Ik ben niemand meer in mijn loopschoenen en afgewassen sportkleren. Geen Kruimel, geen mama, geen collega. Ik ben twee benen die alles dragen. Ik draaf met de zon in mijn rug. Ik loop mijn schaduw achterna en voel hoe mijn lijf warm wordt. Ik ga er nog van houden. Van voeten die zelfstandig gaan lopen. Van handen die maaien. Van zweetdruppels die er wel zijn, maar die je niet voelt. Van alleen nog adem zijn, want die steek daar in mijn rechterheup die wil ik niet voelen. Van de warme avondlucht en het gevoel alleen maar te lopen. Draven op de tonen van de muziek in mijn oren en voor de rest helemaal en absoluut niets.

Raden
Je bent een raadselspelletje op jezelf.
Vragen leveren nog meer vragen op. Antwoorden stellen ons voor nieuwe raadsels.
Je leeft soms in een eigen wereld waar gisteren evengoed morgen kan zijn.
Waar de grens tussen willen, dromen, verlangen en waarheid nooit scherp is.
Je suist als een springbal door jouw wereld en gooit ons af en toe een kruimel informatie toe.
Je hebt je eigen leven en wij hebben er steeds meer het raden naar.

(Net Niet) Te Laat
Onze levende wekkers lieten het allebei afweten. Onze niet-levende wekkers waren nog in weekendstemming. En zo bevind je je dus in een ochtendtornado die de naam maandag waardig is.
En dan hoor je dit:

En dan raas je nog net niet heupwiegend door de drukte heen.

Aah, daar gaat het dus om

En opeens gingen mijn voeten met mij op de loop. Ja, lees dit nog maar eens opnieuw: opeens gingen mijn voeten met mij op de loop.
Meestal is het andersom. Tenminste als ik Evy in mijn oren plug om in twintig minuten de kleur purperblauw te bekomen. Dan hijg en puf ik en tel ik gepijnigd tot 180 om zo het einde van de derde minuut lopen te halen. Want zelfs purperblauw ben ik blij dat ik AL drie minuten kan lopen zonder steendood neer te vallen op de kasseien waarover ik strompel.
Maar de laatste keer dus niet. Terwijl Evy in mijn oren toeterde hoe goed ik wel niet bezig was en dat dit toch veel vlotter ging dan ik gedacht had, niet? Wel toen keek ik naar beneden en mijn voeten die liepen. Die liepen zelfs vrij hard. En het voelde goed. Ik voelde me niet purperblauw. Ik voelde me zongebruind roze en ontspannen. En toen Evy riep dat ik flink was geweest en weer mocht wandelen, jogde ik vrolijk verder.

Wakker worden
Het was niet vroeg, maar het was laat. Het niet zo vroeg, deze morgen voelde aan als halverwege de nacht.
En dan betrap je jezelf - na een gehuilde 'mama, mama' met in canon een woest 'ik heb honger'-protest die je vrij effectief vanonder het dekbed jaagden - met je neus boven een net geopend pak koffie.
Voor vijf volle minuten.

Leestip

Vergeet Stieg Larson en alle andere op de top tien-lijst.
Deze moet je hebben.

Want weet dat ik jaloers op jullie ben omdat jullie hem nog niet gelezen hebben en ik wel al.

Verwarring
Als zijn zus een kleedje draagt, wil hij ook een rokje.
Draag ik een ketting, wil hij er ook een.
Later krijgt hij borstjes, beweert ie zelf en van mijn parfum is ie niet weg te slaan.

Ik hield het op 'kleuters imiteren graag'
Na de derde 'Wat een prachtige dochters heb je daar', moet ik misschien zijn lange blonde krullen weer wat kortwieken.

Zie ze gaan
De kleinste is nu ongeveer even lang uit mijn buik als ze er in gezeten heeft. Maar die buik zelf heeft dat nog niet door. Die hangt en papt nog alsof ze elk moment een nieuwe eilandbewoner verwacht. Om die illusie de wereld uit te helpen, diepte ik Evy en haar StartToRun weer op uit de diepten van Liefs Ipod.
'Lijf, zeg maar dag tegen deze papbuik', mompelde ik en sprinte gezwind de straat uit met Evy's eerste les in mijn oren.
'Kruimel, zeg maar dag tegen het levenslicht', mompelde mijn lijf terug toen ik op het eind van les 1 sterretjes zag en de kamer voelbaar transformeerde in een paardjesmolen.
Les twee pakten we samen aan in een gezapiger tempo. Mijn lijf vond het oké en de sterretjes bleven uit.
Alleen, die ene wandelaar die me bijna inhaalde.
'Zie ze gaan, zo traag.'
Ik heb afgesproken met mijn lijf dat we onze oren toestopten na de eerste drie woorden. En er voor de lol een uitroepingsteken achter plaatsen.

Zomaar, een reisherinnering
Tanden krijgen is een pijnlijke zaak. Daar verandert vakantie niet zoveel aan. En zo kwam het dat ik om vier uur hupsend en wiegend met een snikkende KleineMeid door een stacaravan heen en weer ijsbeerde. Toen het er naar uitzag dat noch een pijnstiller, noch een verkoelende zalf, noch mijn gehups ook maar iets aan de geluidsoverlast zou veranderen schoot ik mijn kleren aan en knoopte mijn nachtterrorist in de doek. Ik liep de camping uit en stapte stevig door naar het strand. Het gezwinde ritme deed het gehuil onder mijn kin verstommen en samen snoven we de vertrouwde zilte geur op. Ik wandelde tot mijn hoofd leeg was. Ik wandelde tot het laatste greintje slaap uit mijn lijf verdwenen was. Ik wandelde tot mijn haar nat was van het opspattend water.
Ik wandelde.
De zon kwam op.
Mijn dochter viel in slaap
en ik voelde me rijker dan ooit.