1

Lang leve dit weblog: want ik was bijna vergeten hoe het was daar op 31/10/2008.

En alhoewel mijn buik al weer bijna een jaar van mij is, heb ik vandaag toch lopen puffen (meubels verhuizen anders passen de verjaardagsgangers niet in ons huis)
zelf geïnteresseerd gebeld hoe het is (GroteKleineBroers baby zit nog gezellig verstopt).

En tussen dat alles door kruipt er een KleineMeid die er al weer zoveel langer lijkt dan bijna één jaar en tegelijk helemaal nog geen peuter kan zijn.

Ziek x3
Vuurrode keel #1 ligt boven. Na niet willen eten, niet willen drinken, wou ze gelukkig wel slapen.
Vurrrode keel #2 ligt eindelijk ook in zijn bed. Na niet willen slapen, niet willen slapen in mama's bed, uiteindelijk overhaald om zijn eigen dekens over zijn oren te trekken.
Oh-wat-ben-ik-moe-van-de-afgelopen-nacht #1 hangt in de zetel. Het is niet de moeite om in slaap te vallen, een blik op oneindig doet ook deugd.

Heb ik al verteld over MijnMakker?
Een kleine stoere kerel die nog net niet tot aan mijn knie komt. De wereld inkijkt met hemelsblauwe ogen en ondanks zijn bijzonder geringe woordenschat over een onvoorstelbare aaibaarheidsfactor beschikt.
Heb ik al verteld over hoe hij mijn hart veroverde. Nog voor hij er was. Nog voor ik wist wie hij was. Simpelweg omdat ik zijn meter mag zijn.
En heb ik al verteld hoe hij zijn eigen kamertje heeft in mijn hart. Compleet met knuffels die even aaibaar zijn als hijzelf, vol met avonturen om in rond te kruipen en koekjes om in alle stilte te eten.
En dat hij zal groeien, MijnMakker. Groter dan ik.
En dat ik benieuwd ben welke kerel er zal opbloeien uit het bolletje Makker dat ik zo graag knuffel. Heb ik al verteld over zijn glimlach die zijn gezichtje in twee deelt.
En hoe hij vaak van mijn schoot richting zijn mama kruipt.
En dat dat niet erg is. Want hij is klein genoeg om hem tijdens zijn ontsnappingspoging op te vissen en een zoen op zijn pluizenbol te planten.
Had ik al verteld over MijnMakker, die niet van mij is en toch weer wel?

In tijden van eindredactie
Ik heb een hekel aan gecentreerde teksten. Aan een allegaartje van vet, onderlijnd cursief én in een kleurtje. Ik heb een hekel aan WordArt, aan uitgelijnde teksten en lettergrootte punt 14.
Maar vooral en bovenal heb ik een hartgrondige en gloeiende hekel aan Comic Sans MS.

Zo, dat lucht op

Juffrouw op het gemak, maar altijd rechtdoor

Ze heeft besloten dat het nu toch wel tijd is om te kruipen. Na enkele maanden van stof happen dicht tegen de grond, heeft ze de handleiding van haar handen en knieën doorgrond.
En net zoals met alles in haar leventje (jaja, geboorte inbegrepen) kan het ook nu niet snel genoeg gaan.
Kruipen, rechttrekken en schuifelen, ze doet het in één adem.
En ik, ik hou mijn adem in.

Ik wil graag de juf bedanken die mij leerde schrijven...

Ik zag em al verschillende keren voorbijkomen op sites waar ik rondneus om inspiratie (en vooral durf) op te doen voor een zeer basis naaiprojectje. De 'Honest Scrap Award. Oorspronkelijk een 'scrap'-award die zijn weg vond naar bloggers die handig zijn met naald en draad is uiteindelijk hier beland. Bij iemand die nog net letters op een rij kan zetten. Dank je Prutsen, Jessie en Luna...

Nu nog 10 dingen over mezelf vertellen. 10 dingen die jullie geacht zijn nog niet te weten.

1. Ik ben zelf een winterjas aan het naaien. En ben zelfs van plan om die te dragen.
2. Ik ben beginnen bloggen door Webkim.
3. Vroeger at ik bij wijze van knabbel een potje augurken in één keer leeg.
4. Als ik een liedje graag hoor, draai ik het zodanig vaak dat iedereen in mijn omgeving het beu is. Behalve ik. Ik draai het nog eens.
5. Ik was 8 toen ik voor de klas vertelde dat ik iets met schrijven wou doen. En kijk, dat doe ik nu ook - min of meer.
6. Als het helemaal aan mij gelegen had, heette Jasper Nils. Ja, naar die jongen met zijn hamster Kruimel.
7. Belangrijke periodes uit mijn leven, herinner ik me aan de hand van geuren.
8. Ik carpool en dat is super. Maar de dagen dat er niet wordt samen gereden geniet ik er driedubbel van om de radio onverantwoord luid te zetten.
9. Mijn auto is een rijdende vuilnisbak, althans volgens mijn Lief.
10. Ik word heel erg binnenkort tante.

En nu nog doorgeven aan mensen die elk op hun eigen manier handig zijn met letters:

Tijdtussendoor
KleineClarisse&Co
Kerygma

Lade
'Mag ik even een balpen lenen?' vraagt hij en voor ik iets kan zeggen trekt hij de lade open.
Niet zomaar een lade van mijn bureau. Maar DE lade. Die lade waar ik alles bewaar dat niet echt met het werk te maken heeft, maar des te meer met 'wat ik naast mijn computer en bureaugerei nodig heb om te functioneren'.
U weet wel. Een aangebroken rol koekjes, een halfvolle zak snoep. Oude foto's die plaats moesten ruimen voor de nieuwkomer in het fotolijstje. Grappige briefjes die een ex-collega voor me achterliet. Om vooral nog maar te zwijgen over die items die je alleen in het toiletkastje van een vrouw zal aantreffen. Kortom alles waar je jouw coördinator liever niet met zijn neus ziet boven hangen.
'Ik kijk wel even bij je collega', mompelt hij en beent het bureau uit. Voor ik de lade sluit, prop ik dan maar zachtjes vloekend een snoepje in mijn mond.

Nacht-terrorist

Zij slaapt 46 trappen hoger en zelfs zonder babyfoon is ze te horen. Ik loop voor de zevende maal die avond naar boven. Boos, rood en woest maaiend schreeuwt ze de avond in stukken, maar mijn trukendoos is leeg.
‘Ik weet het niet meer, meisje en jij kan het nog niet zeggen. Maar ik heb een voorstel.’
Voorzichtig vis ik een brullend lijfje uit het bedje. Samen nestelen we ons in de zetel die zich ondertussen naadloos naar mijn lijf vormt.
‘Wat denk je van wiegen?’Het feit dat ze stil is vat ik op als instemming. Dus we wiegen, wiegen, wiegen.

Ze is moe. Ze is op en bij mijn hart komt ze tot rust.
Ik ben moe. Ik ben op. Ik ben op het einde. Ik laad me op aan haar rustige ademhaling. Want het wordt een lange nacht.

Wakker worden
Doe ik tegenwoordig met de vraag; 'wie was dat?'.
Was het een 'Mama! Ik ben wakker'?
Waarom roept ie trouwens nooit papa?
Of was het een 'Vrrrrrr'
Vrij vertaald: 'Ik ben wakker, ben rechtgesparteld en probeer nu of ik mezelf kan vastzuigen aan de rand van mijn bedje.'

Dat zetten ze ook niet op de doos.

Keukentafel
Ik schrob, poets, schraap en zucht. En met die zucht beschrijft het schuursponsje een mooie boog richting gootsteen. De resten zwarte vingerverf moeten dan maar tot het einde van keukentafel’s dagen in de groeven vast zitten. Net zoals die keer dan een mini KleineVent een lepel te pakken kreeg en enthousiast gillend tientallen kleine putjes in het blad mepte.
Is het al zo lang? Dat de keukentafel al de sporen van ons leven toont? Ik krul mijn vingertoppen in een klein dansje over het tafelblad. Die groef daar. Die is van die keer dat mijn vader op de tafel stond in een tevergeefse poging een lamp op te hangen. En dat strookje lak dat daar mist. Dat is van mijn boekbinddagen en het incident van de wegslippende naald.

En U? Heeft u ook zo’n keukentafel of ander meubel waarop uw leven af te lezen is?

Het is herfst
Met alle macht blaast de wind het laatste restje zomer de tuin uit. Mijn grootste holt met rode herfstwangen de blaadjes achterna. Mijn kleinste duikt diep weg, in de doek, onder mijn jas. We zouden kastanjes rapen en bladeren vangen. Maar de lucht is te grijs, de wind te koud en het humeur te dwars.
In plaats daarvan koop ik een nieuw jaar in een rood jasje. Steken we kaarsjes aan en warmen we ons aan bezoek dat diezelfde gure wind ons huis binnen blaast.

Het is wat, dat moederhart...

Twee handjes tegen het raam. Uit elke ooghoek bingelde een dikke, blinkende traan. Ik zweer het u. Ik liet me fluitend opsluiten in een kooi vol spinnen die veertig meter boven de grond bengelde, terwijl een prikgrage verpleegsters me onder handen nam als dat ook maar iets geholpen had aan zijn verdriet.

Het is me wat, dat moederhart.