Gedichtendag #2

En toen hoorde ik Tomas dit voorlezen:

de dag sleept zich tergend traag vooruit
ik heb nood aan een opjuttend geluid
The Verve's 'Love is Noise'
lijkt mij de ideale choice
dan kan ik er weer voor gaan, ronduit

En volgde dit:



En toen blies ik muziekgewijs en van puur jolijt de trommelvliezen van mijn carpoolcollega's aan flarden. Ja kijk, ik hoor niet elke dag mijn eigen limerick op de radio.

Gedichtendag

Aan een klein meisje

Dit is het land waar grote mensen wonen,
Je hoeft er nog niet in het is er boos
Er zij geen feen meer er zijn hormonen
En altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn avonturen
Hetzelfde van een man en van een vrouw
En achter elke muur zijn andere muren
En nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
En alle teddyberen die zijn dood.
En boze stukken staan in boze kranten
En dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
En de soldaten zijn niet meer van tin
Dit is het land waar grote mensen wonen
Wees maar niet bang, je hoeft er nog niet in.

(Annie M.G. Schmidt)

Liedje in haar hoofd
Kaarsrecht staat ze. Alleen en stevig. Lachend en stralend.
Ze kijkt ingespannen voor zich uit. Haar hoofd een beetje naar links. En dan fladderen die twee handjes op. Ze doet niet aan voorzichtig. Ze wappert boven en onder, recht en naast. Ze buigt haar knieën hupsgewijs en ze lacht luid en klaterend.

Ze stapt nog niet. Ik vermoed dat ze wacht tot ze kan dansen. Dansen op dat liedje in haar hoofd.

Koppige zaterdag
Hij zet zijn hakken in het zand. Mijn 'ja' is zijn 'neen'. Mijn 'niet' is zijn 'wel'. We doen van zwart-wit vandaag, KleineVent en ik. Er is vandaag geen grond van overeenkomst. Wil ik dat hij binnenkomt, blijft hij buiten in de regen. Krijgt hij een koek wil hij chips en vliegt de koek tegen de muur, om dan in huilen uit te barsten, want hij wil een koek.
Ik balanceer op een randje. Tussen wie ik wil zijn vandaag en wie ik ben vandaag. Om me ten slotte me gelaten in het zand te laten zakken. Naast die koppige KleineVent-ezel van me die beslist heeft om op deze zaterdag geen centimeter terrein toe te geven.

Zij kijkt glimlachend
naar de restjes fruitsap in de glazen
en de stukjes boterham met jam
overschotjes liefde.
Dan veegt ze met haar hand
een hoekje schoon
voor een boek
en reist tussen de keukenmuren.
Geluk is soms
wat kruimels op de vloer.

(K. Finaut)


gezien hier

Om mij aan te warmen



Wat ze zingen, weet ik niet. Wat ik erbij denk wel. Velden en velden vol zonnebloemen. Links de schuimende zee, rechts de zon. Voeten op het dashboard. Of was dat een vakantieherinnering van deze zomer?

Het is maandag en in mijn hoofd ben ik er weer vandoor.
Maar zo goed kent u mij al, is het niet?

Zachte Zondag
De hele zondag viel in het water. Nog voor ie goed wakker geworden was, werd ie van kop tot teen in het koude bad gekieperd. Een stevige buikgriep schoof de overige plannen naar de achtergrond en het zag er naar uit dat de zondag eentje zou worden in de categorie 'zien heelhuids door te komen'.
Maar toen waren daar Norah Jones, koffie en dit recept. Toen was er mijn dochter die een gat in de middag sliep en mijn zoon die samen met zijn fisher price poppetjes even naar zijn eigen wereld verhuisde.
En toen was er even tijd om te ademen. Niets te moeten. En mezelf een cadeautje te doen.

Stilletjes sterven
Ik zat stil te sterven in de rode pluche van het theater. De hoest die hardnekkig in mijn keel kriebelde slikte ik steevast door. Op drie rijen afstand van een stand-up comedian wil je immers niet teveel de aandacht op jezelf vestigen. Ik probeerde ongemerkt te hoesten, zoals je een nies kan inslikken. Maar een ingeslikte hoest neemt zijn revanche op de luchtpijp. Dan werpt ie daar een blokkade op om de af-en aanvoer van zuurstof tegen te houden. Werpt ie enkele paletten op het brandend vuur en gaat ie breedgeschouderd en stoer op en neer door je keel marcheren.
Een beetje met een purperen waas op mijn wangen zat ik stil te sterven in de rode pluche. En toen kreeg ik een muntje van mijn buurman.

Een goede daad voor uw medemens
Ik ben nog steeds (een beetje) moe en nog steeds (een beetje) ziek, maar er zit niets anders op om mij vast te bijten in werk dat niet langer kan wachten.

Wil u daarom uw goede daad van vandaag aan mij besteden?

Plaats in de comments hieronder een link naar jouw ideale pfieuw-dat-geeft-me-weer-energie-liedje. Een link, ja. Dan moet ik gewoon van klik en luisteren doen. Want zoals u al las ben ik nog steeds (een beetje) moe en nog steeds (een beetje) ziek, maar er zit niets anders op om mij vast te bijten in werk dat niet langer kan wachten.

KleineFilosoof
Mama, ik wil vandaag nog eens naar gisteren. Gisteren was leuk. Gaan we nog een keer naar gisteren? We moeten wel met de auto, want met de voetjes kan je zover niet stappen. En dan zullen we heeeeeeeel lang moeten rijden, want gisteren is nog ver.
Wanneer gaan we weer naar gisteren, mama? Morgen?

Een nieuwe maand, een nieuw liedje



Ze zijn gegroeid, allebei. KleineVent en KleineMeid laten zich niet meer wiegen. Neen, KleineMeid die doet op elk willekeurig geluid dat ook maar iets muzikaals in zich heeft van 'put your hands in the air, ...' en KleineVent die hopst rond met armen en benen die niet echt meer stevig aan zijn lijfje lijken te hangen. Of met andere woorden: zoals alleen een kleuter kan dansen.

En met zijn drieën verkozen we dit liedje tot liedje van januari 2010. Ik wou nog 'Icon' van Daan voorstellen, maar mijn nageslacht dacht er anders over. KleineMeid omdat ze hier goed op kan hoppen en de menigte tot handgewuif kan overhalen. KleineVent omdat hij dan 'cool' met zijn schouders kan doen (vraag me niet...) en ik omdat ik met dit liedje al voorzichtig naar de lente kan verlangen. Ja, zover zijn we al.

In vertraagd relais
Of het moet zwaar vertraagde nestdrang zijn (van nummer 1 en 2, welteverstaan) of het moet de horror van de kerstdagen zijn die nog steeds op mijn netvlies gebrand staat. De horror bij het zien van het aantal en de grootte van de cadeau's die mijn schoonouders ons huis binnenstouwden. De laatste maand voelde het alsof ons huis te klein was om alle spullen binnen de muren te houden.

Tijd voor schoon schip.

Als een rusteloos dier werk ik kast na kast af. Kamer na kamer en stouw vuilniszak na vuilniszak vol. Geen tijd voor sentimentaliteit die altijd mijn handelsmerk was. Als ik erover kan vallen, vliegt het buiten.
Heb je iets nodig? Passeer dan net voor we naar de Kringwinkel vertrekken eens aan ons huis, grote kans dat het in de kofferbak ligt.

Weg
Samen met 2009 en de pakjes onder de kerstboom is het plotsklaps weg. Het 'jingle bells-gevoel', het 'it's the season to be jolly' en ook de drang naar lichtjes en pinkelingskes.
Samen met 2010 verdween de kerstboom naar de tuin, de naalden in de vuilnisbak en de lichtjes onderin de kelder.
Het is tijd voor nieuw, groen en fris.

En om 2010 het goede voorbeeld te geven plantte ik deze middag drie hyacintjes op onze dressoirkast.

Dat begint hier goed

Ofwel hebben er te weinig mensen mij 'een goede gezondheid' gewenst.
Ofwel zal ik er vroeg vanaf zijn dit jaar.

Anyhow... ik ben ziek. Met de hoofdletter 'Z'
(en de rest mag u er zelf bij denken)