Klik

Als het waait, volgt er meestal ook een 'klik'. Iemand die iets zegt, doet of net niet doet, waardoor alles op zijn plaats valt.
Zo was er het zinnetje 'maar dat is ook jouw werk', waardoor alle werkgerelateerde irritaties plots oplosten en de stukjes moeiteloos ineen pasten.
Zo was er de foto, die Kruimels weer meer Kruimels maakt.

Dus het mag af en toe waaien.
Hoe harder hoe beter,
want soms is er een windstoot nodig om de klik mogelijk te maken.

g*dv*r

Die knoert van een spellingsfout. Wanneer zie je die in de vier weken dat je aan een nieuwe publicatie werkt?

Juist!

Wind

'Het is de wind'. Dat zei mijn mama vaak. Meestal wanneer ze rusteloos door het huis liep. Op zoek naar iets om te doen. Alsof de wind haar vooruit joeg. Uit de zetel, weg van de tafel, op naar iets om mee bezig te zijn. Voor even, om dan weer door te waaien naar het volgende.
'Het is de wind', hou ik mezelf voor. Wanneer ik 's avonds mijn plek niet vind. En ik laveer tussen de honderdentwee dingen die ik wil doen. Of wanneer ik pruts aan een layout. En het maar zo laat. Omdat het goed genoeg is voor nu en nu nooit lang zal zijn.

Ik wil...

warme fleecesloffen
grote mokken waar mijn handen rond verdwijnen
warme dekentjes
een warme, dikke gebreide trui

of

een verwarming die naar behoren werkt.

Het leukste kwartiertje van de dag

... dat is het kwartiertje waar KleineMeid, KleineVent en ik een dekenfort bouwen in KleineVents bed en samen in een boek duiken. Elke week slepen we met ons drie net zoveel prentenboeken mee van de bib naar huis als de lenerspas ons toestaat. En elke avond openen die twee ze als een kostbaar cadeautje. KleineVent bekwaamt zich in het navertellen. Na tweemaal hetzelfde verhaal ontwikkelen wij een voorlees-techniek waar ik de zin begin en KleineVent die feilloos afmaakt. KleineMeid ontdekt dan weer de wereld van de taal. Waar alles eerst nog Da! was, komen er nu opanten, oesen, oeten, warkens en japen.
Samen sluiten ze af met een 'nog een keer' in keer. Of een simpele 'nog' van KleineMeid haar kant. En dat doen we, want mooie dingen moet je veel horen.

Onze favorieten op dit moment?

Tommie en de torenhoge boterham
Carnavalfabet
Sinterklaas
Waar is de taart?

Meer tips en inspiratie vind je hier.

Vertellen

Waarom was ik er nooit eerder opgekomen? Ik moest gewoon alles samen optellen. Ik zit elke dag twee uur in de auto. Ik hou van verhalen. Ik hou van voorgelezen te worden. En toen ik deze week de nieuwe afdeling luisterboeken in de bib zag staan viel alles met een grote 'aha' op z'n plaats.
Sinds maandag knars ik niet meer zo hard wanneer ik de auto moeizaam door de ochtend- of avondspits loods. Mijn auto is een gezellige ruimte geworden die Tommy Wieringa vult met zijn stem. Terwijl hij vertelt, rij de dagelijkse rit huis - werk, werk - huis, maar woon met een half oor in de wereld van Joe Speedboot.

En jij? Ooit al een veel te late aha-erlebnis gehad?

Onbegrijpelijk

Elke dag wachten ze op me.
Ze zijn het eindpunt daar waar ik stilval tussen dons en lakens. Een stapel waar de ene wereld op de andere rust wachtend op de tijd die ik voor hen heb. Elk met hun eigen pauzeknop, in de vorm van een bladwijzer. Ik ben misschien een vreemd beestje, maar ik kan echt voor mijn boekenkast staan en gelukzalig zuchten. Het is ook niets voor niets dat die in de gang staat, vlak naast de deur. En zo het eerste is wat ik zie elke morgen nadat ik uit bed gesukkeld ben.

Dus Lief, zeg nooit meer, maar dan ook nooit meer dat 'we die hoop papier die daar staat te staan in de gang maar beter in dozen op zolder kunnen stockeren.'

Je kent me beter dan dat.

MijnMakker

Toen hij en KleineMeid nog beiden dikke buiken waren stond zijn geboorte als eerste op de kalender omcirkeld. Maar KleineMeid was het echter wat sneller beu. Zelden heb ik zo gewacht. Met een piepkleine Meid in mijn armen keek ik reikhalzend uit dat andere mensje, dat ik mijn metekind mocht noemen.
Hij kwam met een rotvaart, twee jaar geleden. En zo stortte hij zich ook deze middag in onze armen toen we zijn 'twee' kwamen vieren. Geen kroon, wel taart en dan de auto. Een ventje met prioriteiten. En terwijl ik hem zie spelen, kruipen en rollen, weinig knuffels tolereert wanneer hij niet wil, verwonder ik me. Nog meer dan bij mijn eigen ukken verbaas ik me over wat een hart doet. Hoe het plaats maakt, ruimte geeft en mee groeit met zoveel jong geweld. Verbouwingloos hij nog steeds zijn eigen kamertje in mijn hart, niet langer met knuffels, maar met auto's en avonturen en eten, heel veel eten. ; )

Boekenbeurs

Met pijn in het hart bekijk ik de beelden van de Boekenbeurs. Ik wiebel mijn 'ik-wil-daar-zijn'-wiebel in de zetel. Maar Lief, KleineVent en KleineMeid zijn nog niet boekensnuister-compatibel.
Dus ik wiebel verder. Denk tegen beter weter in aan de jaren dat ik er een volledige dag sleet, covers lezend. Overweeg ik heel voorzichtig om alleen te gaan, maar jammer genoeg kletst mijn verlofsaldo zich eens goed op de billen wanneer ik check of er nog een dag kan uitgeknepen worden om naar Antwerpen te treinen.
Dus duik ik 's avonds met groot en klein in het bed om voor te lezen. Maak ze verslaafd aan mooie verhalen en boeiende prenten. We roepen samen 'O monster eet me niet op' en vieren de verjaardag van Mannetje Koek mee. Allemaal voorbedachte rade. Want binnen tien jaar zijn wij er met zijn drie vandoor naar Antwerpen. Drie, plus de visakaart.

Jarige Job

Na vier dagen 'twee' zet ze zelf met glimmende ogen 'angzazeeven' in. Om dan uit volle borst 'Oea' mee te brullen. En dan weer opnieuw. Want als je twee wordt, volgt er slechts een duo hoera's. Te weinig voor een KleineMeid.

De tweede verjaardag is zoveel meer dan de eerste. Het is papier geduldig van een pakje pellen. Decimeter voor decimeter. Niet goed voor het geduld van grote broers en lieve vriendjes. Het is rondjes draaien met je nieuwe kleedje, eten maken voor het volledige gezelschap in je nieuwe keukentje. Het is gebiologeerd kijken naar kaarsjes op een taart en heel erg voorzichtig proeven.
Het is komen knuffelen, voor heel even, om je dan weer in het speelgedruis te storten.

Geniet van je 'twee', KleineMeid. Ik weet dat ik het zal doen.

Hooligans

Ik had het moeten beseffen toen ik dacht: 'Wat zijn ze heerlijk stil'. Toen hadden de haren op mijn nek al moeten rechtstaan. Toen had ik moeten opstaan. In plaats daarvan bleef ik zitten. Genoot van de warmte die door de koffiemok mijn handpalmen verwarmde. Keek dromerig naar buiten, naar het spel van rood, oranje en bruin.
Het was pas bij een te luide 'Krrrr' dat ik mijn oren spitste. Het was pas bij de te slecht ingehouden giechel dat ik rechtstond. En het was toen dat mijn hart even stilstond. Het was toen dat ik zag hoe mijn nazaten 'Mr Toppit' blad per blad transformeerden tot confetti...