vrijdag 19 september 2014

Die keer in het ziekenhuis

7 u.
'Jij wilt dat ik verhonger', beet ze me toe en kruiste haar armen. Boos stampte ze richting zetel en keilde alle kussens in de lucht. Operatiedag (ja, die werd voor een deel vervroegd) betekent ook nuchter blijven. Ook als je pas om 12 u 's middags in het ziekenhuis verwacht werd.

8.30u.
Ik sluip stil met een kommetje muesli en kop koffie naar de badkamer. Ik scheur van de honger, maar krijg het niet over mijn hart om voor haar neus te eten.
'Waar ben je?' roept ze voor ik de eerste hap in mijn mond kan steken. 'Je bent aan het eten, hé?'

10 u.
We kleuren - we spelen met de Barbies - we bouwen met de Kapla - we spelen niet met het keukentje - we kleuren nog wat - we bouwen een knikkerbaan - ik zeg elke twee minuten dat ze ook geen stukje fruit mag. (Memo to me, verdeel die eetlustgenen de volgende keer wat beter tussen de leden van de kroost)

11.30 u.
Ik gesp haar vast in de auto richting ziekenhuis.
'Mag ik nu al eten?' x 100

12 u.
Ze klampt de verpleegster die haar opneemt aan. 'Zelfs geen klein stukje mandarijn? Zelfs geen rozijntje? Een slokje water?'

13 u.
Ze mag naar het operatiekwartier. Lacht zich een kriek met het haarnetje dat ik moet opzetten en vraagt aan de anesthesist of hij toevallig een koekje bij heeft. Twee seconden later draaien haar ogen weg en moet ik de ruimte verlaten.

13.30 u.
Ze ligt welgeteld tien minuten zo slap als een lappenpop in het te grote ziekenhuisbed. Nog voor mijn hart *krak* kan doen zit ze monter rechtop en informeert waarom de meneer aan de overkant alleen maar een kleedje aanheeft. En dan nog eentje die niet helemaal dicht kan aan de achterkant.
Ze vraagt aan de verpleegster op de recovery om een koekje. We mogen al vrij snel naar de kamer.

14 u.
Ze huilt hartverscheurend en grijpt naar haar kaak.
'Of ze pijn heeft', informeert de verpleegster.
Ze knikt.
'Haal ik een pijnstiller', vraagt de verpleegster aan mij.
Ze trekt aan mijn arm en fluistert 'een mandarijn helpt ook'

15.30 u.
Ze krijgt een beker water. Ze kijkt nors en informeert waar het eten blijft.

16 u.
De verpleegster komt blinkend binnen met een plat kaasje.
In plaats van aan te vallen kijkt ze wat meewarig naar het potje.
'Daar heb ik nu echt geen zin in.'

16.30 u.
We mogen naar huis alwaar de patiënt een heel bord puree naar binnen schuift.

7 opmerkingen:

  1. ocharme 'k heb medelijden ook al heb wel wat moeten lachen ook

    en hoe valt het mee met de pijn nu achteraf?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Geweldig! Ik heb ooit naast een kind gezeten dat twee uur aan een stuk huilde toen ze uit narcose kwam, dan liever uw versie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik val in herhaling, maar alweer: geweldig verwoord! Vooral het stukje van 8u30: haha!
    Blij dat het voorbij is wel!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. En nu gauw aansterken zodat er snel een Groot Stuk Verjaardagstaart naar binnen kan!
    Beterschap voor je meisje (en een knuffel voor de dappere mama).

    BeantwoordenVerwijderen
  5. :-) Een grappig ziekenhuisverhaal zeg! Veel beterschap!

    BeantwoordenVerwijderen