dinsdag 2 december 2014

Soms vraagt een mens zich af

Misschien drong het deze morgen pas echt tot me door. Luc De Vos is er niet meer. Al zo lang ik me kan heugen hoorde hij bij de vaste patrouille die me door de ochtend loodst. Hij hoorde bij de weer-en-wind fietstochten. Bij veel te vroege stappen door de sneeuw naar de bushalte. Hij was één van die stemmen die me van binnen uit verwarmde en de ochtend uit mijn hoofd blies.

In de ochtendschemering fiets ik onder de bomen door. De koude lucht bijt hard in mijn wangen, mistdruppels plakken aan mijn jas en broek. Ik neurie mee:

We bouwen aan de toekomst, we leven voor elkaar
We bouwen aan de toekomst en we houden van elkaar.


Rust zacht, schone zanger.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten