maandag 11 mei 2015

Feest


De dag begon met een feestjurk die om 6.10 u. in mijn gezicht geduwd werd. Bij de feestjurk hoorde een meisje dat met tussenpozen van 1 minuut en 30 seconden vroeg 'gaan we nu door naar mijn feest?' (Voor de variatie gooide ze er gelukkig af en toe ook een 'mag ik nu mijn kleedje aandoen?' tussen.) 160 keer vragen later was het tijd voor haar feest.

Het weer was niet zoals we het op ons verlanglijstje gezet hadden. Het waaide hard. En ergens vielen er ook regendruppels. Maar blijkbaar smelten kinderen daar niet van. Ik was hun vaardigheid om tussen de druppels door te laveren uit het oog verloren, net zoals de capaciteit om zich er geen moer van aan te trekken.

Na wat op drie keer knipperen met mijn ogen leek, was de dag voorbij.
En opnieuw bleek dat er altijd nog iets moois zit in de staart:

Samen met vrienden de laatste restanten feest opruimen en een laatste glas klinken op het feestbeest. De wolken die plaats maken voor een felroze zonsondergang. Een doodmoe lijfje de trap opdragen en voorzichtig onderstoppen. En voor je de kamer uitgaat zien hoe ze de glimlach - die al de hele dag op haar gezicht vastgelijmd was - meeneemt in haar dromen.

7 opmerkingen:

  1. oooh hoe schoon.


    een doodmoe lijfje de trap opdragen: ik doe dat zo graag! Ik loop altijd heeeeel langzaam, wang tegen wang.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sommige van jouw zinnen zijn wekelijk om in te kaderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat wat Oon zegt.
    Je neemt ons even mee in de wolken!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. evelien8:25 p.m.

    mooie woorden....leuke vrienden....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi gezegd... Die regen zal ze zich later met de beste wil van de wereld niet meer kunnen herinneren. Die gebeitelde glimlach, dat wel.

    BeantwoordenVerwijderen