donderdag 11 februari 2016

Wanneer gaan wij eens skiën, mama?


'En wanneer gaan wij eens skiën?' vraagt de oudste, bij het zien van van de wintersportreclames.
'Wij? Nooit! Jij mag mee op een wintersportkamp als je groot en verstandig genoeg bent.'

Het bovenstaande denk ik. Dat zeg ik niet.
Het liefst zie ik geen enkel lid van mijn gezin op de skilatten.
Niet nu en niet als ze oud en verstandig genoeg zijn. Want als mijn kroost ook maar een tiende van mijn ski-non-talent geërfd heeft, heb ik mijn nagels al halverwege mijn vingers afgebeten voor ze nog maar een skilaars aan hun voet hebben.
En dat is allemaal te danken aan een sportdag way back in het vierde middelbaar, toen er nog een skiheuvel op matten aan de Gentse Blaarmeersen was.

Ik voelde al na de eerste stap met de skilaarzen dat dit niets voor mij zou zijn. Ik kon niet voor of achteruit, bleef maar struikelen over de latten en kon met moeite drie meter rechtdoor schuiven voor ik de matten kuste, af en toe vergezeld van een onfortuinlijke voorbijganger die ik meetrok in mijn val.
De skileraar was niet gediend van zo veel non-talent en troonde me mee naar de top van de heuvel. Want 'als ik maar een beetje snelheid haalde' zou het zoveel beter gaan.
Met een 'hup daar ga je'-tik duwde de leraar me de skiheuvel af. Als ik al wist hoe het moest met sturen en remmen (wist ik niet), was ik het van de schrik op slag vergeten. In een rotvaart stoof ik in één rechte lijn de helling af. De stapel autobanden die onstuimige skiërs moesten opvangen, bleek onvoldoende en ik knalde over de banden tegen een houten muur. Eén ski verloor ik in de val, de andere bleef steken in de autobanden.

Dag jeugdtrauma, weest welkom!



2 opmerkingen:

  1. Ik ben ook zo gaan skiën in het middelbaar... En ik had er ook totaal geen feeling mee! Mocht de hele tijd in een begin klasje zitten, met gevolg volledig gescheiden van mijn medeleerlingen. Geen fijne herinneringen voor mij toen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. evelien...je weet wel....7:56 p.m.

    de eerste keer dat ik op de latten stond....vreselijk...best dat ik manlief niet tegenkwam of hij kreeg de ganse outfit en ik stapte het eerste terrasje op...maar ben opnieuw begonnen...en opnieuw...en opnieuw....en nu...heel gelukkig dat ik het 'toch een beetje kan'. Want volgens mijn kids is mama hééééél traag en moeten ze wachten op mij....tja...hoe jonger ze het kunnen hoe beter zeker! Maar het leukste aan een skivakantie is dat terrasje met een lekker cava'tje en kijken naar de sneeuw, de bergen,....

    BeantwoordenVerwijderen