KRuiMeLs

2012-01-26T10:11:00.002+01:00

donderdag-vraagdag anno 2012 #2

Goede tradities hou je in ere:

Nu

Ik adem niet, ik zing.
zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht
mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.

Bart Moeyaert,
uit: Gedichten voor gelukkige mensen,
Querido, Amsterdam 2008

welk gedicht maakt jouw gedichtendag vandaag?

2012-01-25T20:16:00.003+01:00

Het gaat er luid aan toe deze week, met kloppen, gezoem van een reuze mixer, het gillende geluid van een slijpmachine en balanceerparcours daar waar we tijdelijk niet mogen lopen.
Nog enkele dagen wachten om de nieuwe grond onder onze voeten te testen.
Wie wil meefeesten kan tot en met vrijdag nog een kans wagen.

2012-01-20T09:16:00.004+01:00

Kruimel geeft een feestje

Het kan me niet schelen hoe of wat, maar die vloer moet hier weg. Liever vandaag of morgen. Dat was één van de allereerste dingen die ik zei toen we net de sleutel van ons huis in handen hadden. En dat is bijna 10 jaar geleden.
De "hoe's" of "wat's" wogen uiteindelijk toch zwaarder door dan mijn dreigement. En zo ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met onze vloer. Zo erg dat ik tijdens elke dweilbeurt verzuchtte: "De dag dat die vloer hier verdwijnt, geef ik een feestje."

En kijk, na krap tien jaar, verdwijnt de vloer nu eindelijk. Het punt van den grooten verbouwink waar ik het allermeest naar uitkeek. En - zoals beloofd aan mezelf - geef ik een feestje, in de vorm van een rondedansje en enkele glazen cava.

Maar daar hebben jullie niets aan, toch?

Dus ook hier een klein "de-vloer-is-eindelijk-weg-feestje" met een kleine give away. Een hanger zoals hier op de foto, maar die ik speciaal op jouw maat maak.

Wat moet je doen?
Hieronder vermelden dat je wil meedoen en jouw lievelingskleur opgeven.

2012-01-19T11:15:00.004+01:00

donderdag-vraagdag anno 2012 # 1

Als ik realistisch ben:
Op mijn bed tegen een berg zachte kussens aan. Op mijn nachtkastje: koffie, chocolade. In mijn handen: een goed boek. In mijn oren: muziek - om het lawaai van een bouwdroger, warmtekanon, vloerder en timmerman te overstemmen.

Als ik een beetje mag dromen:
Op ons nieuw terras, met vrienden, cava en een tafel vol hapjes.
In wat zomerse temperaturen. Kinderen in een zandbak die weer een zandbak is en een zwembadje op een grasveld dat weer een grasveld is.

Als ik helemaal los mag gaan,
dan graag hier.

En u, waar zou u graag zijn.
Vandaag, nu - als het even kon.

2012-01-17T10:18:00.003+01:00

Moe?!

Het voelt als dit.
Er is meer dan ooit te doen. Er is minder plaats dan ooit.
En er is ook een datum, 6 februari, binnen handbereik. Maar ik voel me net weer die watermeloen op beentjes die ik drie jaar en nog wat geleden was. Een walvis op het droge die knarsetandend glimlacht naar iedereen die zegt 'Ooh, maar het is bijna voorbij'.
Meer dan ooit denk ik dat het nooit in orde komt. Net zoals ik toen dacht 'Mannekes, waar hebben jullie het over, die baby die zal nooit geboren worden, die blijft voor eeuwig en altijd in de buurt van mijn navel kamperen.'

2012-01-12T09:18:00.002+01:00

voor mama

Source: imgfave.com via lillian on Pinterest

2012-01-10T14:05:00.003+01:00

Het betere werk

Na twee weken vakantie zit ons huis weer nokkensvol mannetjes. En in tegenstelling tot al de mannetjes die al door de deur kwamen, zie ik deze tot nu toe het liefste komen. Deze mannetjes komen zonder hoge kranen, kleine kraantjes en drilboren. Deze mannetjes brengen geen container mee in hun kielzog waarin zowat alles behalve de muren van ons huis verdween.
Ze laten de tuin niet verdwijnen in twee grote kraters of veranderen ramen in blinkende hoopjes scherven.
De mannetjes van deze fase brengen plankjes mee, die ze timmergewijs transformeren tot een heuse achtergevel. Ze brengen deuren mee. Ze schieten de laatste nagel in een afgewerkt plafond op het moment dat je met boodschappen en kinderen de gang binnenvalt. Ze tekenen plannetjes op de muren die me doen dromen. Hier een stopcontact en daar een lamp.
Ze brengen materialen binnen die hier ook zullen blijven. Ze boetseren met tegels, hout, plaaster en maken van het lege gat weer een huis. Het lege gat wordt weer huis.
Jammer genoeg maken ze wel net zoveel stof als hun voorgangers. Stof waar ze grote stappen maat 45 in achterlaten. En waar ik 's avonds, bij het kale licht van één peertje (het lichtmannetje moet nog komen), een patroon in probeer te zoeken.

Het stof laat ik vrolijk liggen. Morgen komt er nog meer bij en binnen enkele weken poets ik het allemaal in één moeite weg.
Want daar, ergens onder het stof, ligt hij.
De eindmeet.

2012-01-03T17:30:00.004+01:00

(Digitale) leeshonger

Onder de kerstboom lag dit jaar mijn nieuwe beste vriend: een e-reader.
(Misschien niet helemaal het model dat ik in eerste instantie in gedachten had dankzij Lilith. Blijkbaar viel de kerstman meer voor een model waar hij als non-lezer ook iets aan had. Maar goed, een gegeven paard en zo... een e-reader desalniettemin)
In ons huishouden ben ik niet diegene die week wordt van nieuwe snufjes. Ik zie het nut niet in van digitale tv, surround systemen, noch van mp3-spelers waar je alles mee kan doen. Maar ik moet bekennen, dit kleine apparaat heeft mijn hart gestolen.

Want sinds de lintjes van het pakje gleden, verslind ik weer boeken als als vanouds. En dat komt niet door alle extra snufjes die samen met de e-reader komen. (Boeken lezen en muziek beluisteren met één en hetzelfde apparaat, altijd fijn - automatische bladwijzers, handig - proefhoofdstukken kunnen downloaden voor je beslist een boek te kopen - ideaal)

Deze e-reader maakt boeken weer beschikbaar zoals vroeger. Vroeger, dat zijn de tijden dat ik na het lezen van een goede boekrecensie prompt op mijn fiets sprong om het boek in kwestie te gaan kopen. De tijden dat ik halve lunchpauzes rondhing in mijn favoriete boekhandel of in de bib. De tijd waar ik altijd minstens vier boeken klaarliggen had als 'next read'.
Tot voor kort waren die tijden voorbij. In de bib raak ik alleen nog met een peuter en een kleuter en die enkele keer dat ik voorbij de prentenboeken tot bij de romans raak zijn op één hand te temmen. Mijn favoriete boekhandel is nog gesloten als ik naar mijn werk vertrek en alweer gesloten als ik thuis kom. Ook daar raak ik meestal enkel met peuter en kleuter, die mij op goede dagen een kwartier geneus toestaan.

Dus bestond mijn leesvoer meestal uit iets snel meegegrist vanop de 'net binnen leestafel' in de bib. En werd mijn lijstje 'wil ik absoluut lezen' steeds langer en langer. Want aan de beschikbaarheid in de bib te merken wilden nog wel meer mensen de boeken vanop mijn lijstje lezen. En die boekhandel, tja, daar kwam ik niet zo vaak meer. Online bestellen was regelmatig een optie, als verzendkosten en geduld (of tekort eraan) geen roet in het eten wierpen.

En daar komt de e-reader op de proppen. Met enkele muisklikken is mijn 'wil ik absoluut lezen'-lijstje weer binnen handbereik. En ik lees weer als vanouds. Gretig en hongerig. Omdat ik weet dat er na dit boek, zeker al vier klaarstaan op mijn digitale boekenplank.

Nog wat tips? Deze hebben mij alvast gesmaakt

Toen God een konijn was
Deja-vu
Familieportret

2011-12-31T09:01:00.000+01:00

Morgen is gewoon een nieuwe dag,
Zoals er elke ochtend eentje klaarstaat. Zoals er elkeavond eentje eindigt .
En toch is die 31ste van de laatste maand een vreemde dag. Dankzij alle jaaroverzichten, eindejaarsvraagjes en -lijstjes bekruipt mij de neiging om een jaar in woorden te vatten. Om samen te vatten in hoofdstukken en citaten.
Ik doe het niet.
In plaats daarvan pak dit jaar in vloeipapier. Peuter al wat ik niet wil bewaren er van tussen. En geef alles wat ik nooit wil vergeten een plek in mijn hart. Het jaar gaat op de stapel, een stapel die hoog begint te worden, voor wanneer ik nog iets wil zoeken.
En ik begin met een fris hoofd aan een nieuw jaar, dat begint met gewoon een nieuwe dag.

2011-12-29T19:18:00.002+01:00

Lolbroek

ik: waar zijn je schoenen, KleineMeid?
zij: *peutert wat ongeïnteresseerd in haar neus*
ik: Meis, waar zijn je schoenen. Daarnet stonden ze nog hier, bij de stoel.
zij: *kijkt even vragend rond en peutert verder*
ik: We moeten door en het regent, dus je kan niet zonder schoenen weg. Waar heb je ze gezet?
zij: weet niet.
ik: *begin de hele kamer door te zoeken*

10 minuten later

KleineVent: Wat doe je?
ik: Ik zoek zus haar schoenen, weet jij waar ze die verstopt heeft? (kan lichtelijk grommend geklonken hebben)
hij: Ja!
ik: *veer recht* Waar?
hij: als je iets zoekt, staat het altijd daar waar je nog niet gezocht hebt. *insert grote glimlach*

Les 1: Alles wat je zegt komt ooit terug.
Les 2: Laat je kinderen nooit alleen met schoenen, als je echt echt op tijd de deur uit moet. Geldt ook voor jassen, mutsen, handtassen en zeer zeker autosleutels.
Les 3: de bak vol Playmobile is een ideale schoenenschuilplaats.

2011-12-26T21:39:00.005+01:00

Secret Santa

Net toen de restanten van twee dagen kerst vieren onder in de koelkast geschoven werd, stond de postbode te blinken aan onze voordeur met een pakje in zijn armen: mijn Secret Santa.
Alhoewel, van dat bezittelijk voornaamwoord trokken mijn kinderen zich geen snars aan en bewezen dat je na de tweedaagse training 'cadeautjes openen' een pakje met daarin nog vier pakjes kan openscheuren onder de minuut.

Mijn buit, waarvoor heel erg veel dank Secret Santa aka Vrollie:

Een mooie tas in warme herfstkleuren.
Een ketting (volgens KleineMeid ook een armband) met een blauwe bloem.
Twee verwenpakketjes van Rituals
en een hoes met een leuke handleiding om zelf een notablok te maken, maar Vrollie... deze heeft ondertussen een andere bestemming gekregen. Mijn nieuwste beste vriend, de e-reader, past hier perfect in. Bij deze doop ik em dus om tot e-reader hoes. En dans ik ook voor het tweede jaar op rij een rondje rond de keukentafel. Het cadeautje was een schot in de roos.

Vrollie, bedankt voor het denk- en stikwerk.
Tess, ook jij bedankt voor dit leuke initiatief.

2011-12-22T10:54:00.003+01:00

Net vakantie

Ik moet nog al wat afgezaagd hebben over dat met zijn allen boven wonen. Zo blijkt toch uit alle medelevende vragen 'En gaat het een beetje, dat boven wonen.' Maar als ik een andere vergelijking trek, valt het allemaal goed mee. Want opeens bedacht ik me dat dit deel van ons verbouw-avontuur heel veel weg heeft van onze zomervakanties, alleen een beetje beter.
In de zomer stouwen we namelijk vrijwillig de helft van ons huishouden in een auto om 1000 km verder in een tentje te gaan zitten. Deze keer moesten we enkel twee trappen naar omhoog.
De tent waar vier bedden kunnen staan, een tafel en er nog net voldoende ruimte is om er twee stoelen bij te duwen, vinden we ruim. Nu leven we in vier kamer die elk op zich groter zijn dan de desbetreffende tent.
In de zomer koken we op een gamel gasstelletje. Nu hebben we een elektrisch vuurtje en microgolf ter beschikking.
In de zomer loop ik minstens 300 m per keer dat er een toilet nodig is of een afwasbak. Nu slechts twee trappen.

En met een beetje verbeelding hebben alle verbouw-nadelen net ook die zomerse charmante kant, met een beetje veel verbeelding:

zand dat kraakt onder je voeten *check*
geen vaste telefoonlijn meer *check*
geen of een wiebelige internetverbinding *check*

En zo hebben we minstens nog 8 weken verbouw-vakantie.

2011-12-16T11:05:00.001+01:00

Secret Santa

Mijn pakje voor Secret Santa is op de post. Dat is al één cadeautje dat hopelijk op tijd zal aankomen. Nu nog even mijn hoofd breken op de andere pakjes die hier nog onder de kerstboom moeten raken.

2011-12-14T07:23:00.000+01:00

Terug naar papier

Mijn naaimachine ... dat is een oud ding. Net iets ouder dan ikzelf. Een eerste kraamcadeau voor mijn mama die zelf lakentjes en dekentjes wou maken. En oudere dingen die durven al wat luidruchtiger zijn. Mijn naaimachine die doet niet van zoem-zoem, die maakt simpelweg een hels kabaal.
Zodoende is mijn tijd achter het stikmachien zo goed als onbestaand, nu we met vier dicht opeen leven. Waar ik vroeger in de weer was met stof en schaar, als de kroost in dromenland rondwaarde, moest ik nu op zoek naar een alternatief.

Terug naar mijn eerste liefde: papier, maar dan net een beetje anders...
Met een pakje van overzees, schaar en mooi papier maakte ik dit:

2011-12-13T14:58:00.004+01:00

Gemis

'Mama, wie is dat?', vraagt KleineVent met een oud fotoboek op zijn schoot.
Hij wijst naar mijn twee jarige ik die twee kaarsjes uitblaast.
'Dat ben ik'
KleineVent krult zijn neus. 'Zat ik toen al in jouw buik?'
'Neen, toen nog niet.'
Hij zwijgt en tuurt verder. 'En dat? Wie is dat?' Hij wijst mijn mama aan, die mee twee kaarsjes uitblaast.
'Dat is oma in de wolken.'
KleineVent drukt zijn neus op haar gezicht. Ik kijk, afwachtend wat hij zal zeggen, mijn hart onverklaarbaar hoog in mijn keel. Maar KleineVent bladert al weer door naar de volgende pagina waar mijn driejarige ik gierend van het lachen een acht maanden oude GroteKleineBroer in mijn oude poppenwagen vervoer. 'Kijk, dat is Ilke's poppenwagen!' Vier seconden later ligt het boek op het bed en rennen een grote en kleine kleuter rond met de bewuste poppenwagen.
Ik pak het boek op en net voor ik het wil sluiten vang haar blik. Ze houdt de handjes van mijn éénjarige ik vast. Ik grijns naar de camera. Zij kijkt alleen maar naar mij. En op de één of andere manier hoor ik dit erbij:

2011-12-12T15:43:00.002+01:00

Stil

Het is niet al stof, gruis en kinderen in mijn leven, zoals hieronder wel zou durven blijken. Het is een groot deel. Zo groot dat - tegen dat de kroost in bed en het stof en gruis weggedweild en opgepoetst zijn - ik me 's avonds eigenlijk alleen maar op ons zetel/bed wil laten vallen en slapen. Een beetje tijdsverspilling van die twee uur per dag dat ik mijn eigen gedacht kan doen.
En toen dacht ik terug aan dit. (Voor het geval u het zich afvraagt. Ja, ik heb die bewuste alinea ingelijst, in het klein in één van mijn notaboeken).
Ik doopte KleineVent's slaapkamer/nu tijdelijk keuken om tot mijn werkplek. Ik eiste Lief's Ipod op en installeerde mijn playlists erop. En ik laat me leiden door de muziek. Norah Jones is de ideale kompaan om te schrijven aan dat wat ooit iets moet worden. Ozark Henry neuriet op de achtergrond terwijl ik stoei met papier, naald en draad. Adele is mijn vriendin wanneer ik mijn plannetje bezig ben en zo zijn de avonden weer een heel klein beetje van mezelf.

2011-12-08T12:02:00.003+01:00

Halfvol

Een godsgeschenk waren ze, KleineVent en KleineMeid, het moment nadat de drie groepen bouwvakkers onze benedenverdieping voor die dag lieten voor wat ie was. En dat was niet meer dan een holle ruimte met veel uitstekende kabels, uitgekapte goten en nog nawiebelende buizen. In een hoek nog wat puin dat niet meer in de container paste. En dat overgoten met een gigantische hoeveelheid wit stof.
Net op het moment dat mijn energie en het-komt-wel-goed-gevoel achter de bouwvakkers aan wou hollen was er dat lichtje dat ik bijna zag branden (stof, weetje wel) boven KleineVent en KleineMeid's hoofden.
KleineVent trok baantjes in het stof, stapelde wat planken links en rechts en stuurde samen met KleineMeid de autootjes door hun geïmproviseerde autoparcours. Hun 'scheelt er iets?-blik herinnerde me aan mijn 'de wasmachine is gewillig'-mantra en ik liet hen. Net zoals ik hun in bad liet. Voor één keer werkte het storm op zee-spel in de badkuip in mijn voordeel.
Het laten zal de komende dagen misschien niet zo'n slecht idee zijn.

2011-12-06T19:06:00.003+01:00

Klein plannetje

2011-12-05T08:35:00.002+01:00

Nieuw

Samen met de verhuisdozen vol spullen, verdwenen ook onze rituelen in de kelder. En misschien mis ik deze nog het meeste van al. We draaien wat onhandig om elkaar heen. KleineVent stond wat onwennig te trappelen in zijn pyjama. Waar mag ik mijn kleren aandoen? Want mijn kamer is nu de keuken en ik kan mijn kleren toch niet aandoen in de keuken?
Gedaan met vroeg naar bed en toch nog lang lezen-avonden voor mij. Want onze zetel staat nu in een donkere opslagruimte, waardoor we ons nu elke avond na kinderbedtijd op ons bed nestelen.
Gedaan met de twee dekenforten en de twee boekenkasten. Gedaan met de boekenkast tussen deur en kast. Gedaan met de uren tegen de trapleuning. Toch voor even.

2011-12-02T19:07:00.002+01:00

Terug naar af, zo voelt het

Tien jaar geleden en nog wat maanden stonden we met twee in een leeg huis. In tien jaar en nog wat maanden prop je veel spullen in een huis , weet ik nu. En voel ik vooral. Ik weet nu dat meubels best gedemonteerd worden voor je ze naar de volgende verdieping versleept. De muren zijn je er dankbaar voor en zelfs als zij niets zeggen bespaar je jezelf twintig minuten geblokkeerd zitten op een trap tussen tafelpoten en trapspijlen.
Ik weet nu ook dat huizen wel rekbaar zijn. Dat er nog altijd een doos bovenop die stapel kan en dat er nog altijd een extra lading spullen in de 'Varia'-doos te proppen zijn. Dat een slaapkamer best kan werken als keuken en dat er altijd een kind bij kan in die ene slaapkamer.
En hoe vol en opeengepakt we nu tijdelijk op de eerste en tweede verdieping wonen, zo leeg en hol is het beneden.
En dat is waar ik niet aan kan wennen, dat er een ruimte is in ons huis waar ik mijn voetstappen hoor weergalmen.

2011-11-28T14:51:00.004+01:00

Daar wordt op de deur geklopt...

De eerste zwarte piet sneuvelde deze morgen aan de ontbijttafel. Twee ijverige kindervuisten maakten niet onzacht een einde aan zijn zwarte pieten-bestaan en ruzieden, toen het gekraak nog nazinderde in mijn oren, al over wie het hoofd en wie de voetjes kreeg .
Er wordt afgeteld ten huize Kruimel. Hetzij elk met een eigen agenda in het achterhoofd.
Mijn kinderen tellen af naar wanneer ze hun schoentje mogen zetten.
Lief en ik tellen ook af, naar de dag dat de schouw uitgebroken word, wat meteen fase twee van den groote verbouwink inluidt. Namelijk een compleet uitgebroken benedenverdieping en dus noodgedwongen met zijn allen boven wonen.

Maar laat die schouw nu net uitgebroken worden op 5 december...
Driemaal raden waarom onze kleuterzoon een groot probleem heeft.

2011-11-25T15:39:00.003+01:00

Gepaaid met een fabel

Conditie opbouwen dat is een fabel. Ik dacht altijd dat conditie iets was zoals sparen. Als je trouw geld op je spaarrekening stort, dan groeit die aan. Stort je een tijdje niet, dan behoud je nog altijd het bedrag dat je tot dan toe spaarde. Niet zo dus met conditie!
Meer dan tien maanden ging ik trouw tweemaal in de week lopen.
En toen kwamen er de verbouwingen, avonden vol overuren, avonden waar het echt te koud was om nog een teen buiten te steken, avonden waar het te donker was om zonder een spoortje van fluo door de straten te gaan hollen, avonden waar ik te moe was om de trap op te lopen en in de zetel in slaap viel. En voor ik het wist verstreken zomaar zes weken. Maar geen nood. Ik had tien maand trouw tweemaal per week gelopen, ik had een basis om op terug te vallen.
Dus toen het deze week op alle vlakken meezat (de fluo-accessoires waren in mijn bezit, het was niet te koud, mijn loopmaatje had tijd, ik had mezelf geen kans gegeven om in de zetel in slaap te vallen) stonden we lichtgevend en al klaar om onze toer te lopen.
En wat bleek? Conditie blijft helemaal niet op je wachten tot je weer tijd hebt om eraan te werken. Kijk je er enkele weken niet naar om, dan pakt die conditie zijn boeltje bij elkaar en verlaat ie het pand.
De toer werd dus ingekort. En zo droop ik - goed zichtbaar in het donker - met een tong tot op mijn knieën en weer een illusie armer naar mijn zetel, om daar prompt in slaap te vallen.

2011-11-24T10:18:00.002+01:00

Raising Roses

Ik volg de blog van Roos al een hele tijd, al van toen ze vrolijk blogde over haar jongens en elke week met Daan tekenende wat ze zag. En toen ging Roos in januari plots in het Engels bloggen. Haar man kreeg te horen dat hij leed aan acute lymfatische leukemie. Ik volg Roos nog altijd nu ze schrijft over hun strijd tegen kanker, over hun twee zoontjes die worstelen en het grote niet weten. Maar naast de emotionele impact die kanker in hun leven bracht, is er ook de financiële kant. Want kanker houdt nergens rekening mee; niet met twee opgroeiende jongetjes die een vader nodig hebben, niet met een vrouw die haar man soms wekenlang moet missen en niet met financiën. Roos’ zenlerares Karen Maezen Miller besloot daarom the Roos & Kenji medical fund op te richten. Time to raise roses! Laten we onze krachten bundelen en Roos en haar gezin helpen. Want is dat niet wat we allemaal zouden willen als ons iets dergelijks zou overkomen; geholpen worden?

2011-11-18T09:20:00.004+01:00

Het leukste kwartiertje van de dag...

dat zijn twee kwartiertjes geworden. Het dekenfort aan de voet van de trap is niet meer. Teveel ruzie om welk boek en wie op schoot van de voorleesfee mocht, zorgden ervoor dat de donzen muren van het fort op hun grondvesten trilden. De bewoners van het dekenfort zochten daarom elk een nieuw onderkomen. De kleinste, prinses driftkikker, verhuisde naar haar torenkamer, waar uit het niets een leeszetel verscheen. Voorzien van alle leesgemakken zoals een leesdeken en mini-wijnkistenboekenkastje binnen handbereik . Alles wat door haar voormalige leesvriend in het dekenfort 'voor kleintjes' werd bevonden, sleurde de kleine prinses eigenhandig de trap op. Prinses driftkikker houdt er traditionele waarden op na en is zelden in voor iets nieuws. Hoezeer de lieve petemoeien nieuwe boeken laten aanrukken, prinses driftkikker grijpt altijd terug naar dezelfde schatten.

Klein wit visje
Gonnie
Mijn kleine held
Waar is mijn potje?

Het liefst alle vier. Maar daar heeft de voorleesfee jammer genoeg geen tijd voor. Want vlak onder de torenkamer bouwt de oudste, prins dondersteen, elke avond eigenhandig een nieuw dekenfort. Kleiner, compacter met ruimte voor langere verhalen. Sinds de introductie van het fenomeen 'bladwijzer' zijn de prins en de voorleesfee samen weer helemaal verslingerd aan Annie M.G. Schmidt. Jip & Janneke zijn hip en happening in het nieuwe dekenfort. Maar ook Pluk en zijn Petteflet en Otje staan in de gang te wachten tot het aan hen is.

En zo is het weer peins en vree in het land aan de voet van de trap. Elk drijven ze weg in hun eigen dromen. De één op zoektocht naar de mama van wit klein visje, de andere op stap met Takkie en co. En elke avond sluipt de voorleesfee nog even langs hun bedjes voor zich zich onder haar eigen warme deken laat glijden en soms vindt ze het jammer dat er geen voorleesfee is voor de voorleesfee zelf. Want voorgelezen worden, dat is toch iets bijzonders.

2011-11-15T09:57:00.003+01:00

MijnMakker

Hij is niet van mij. Ik - daarentegen - ben wel van hem. Al drie jaar lang.
En niet alleen mij heeft hij met zijn grote blauwe ogen in de ban. Ook mijn dochter is helemaal verslingerd aan de liefste driejarige krullenbol die er is.
Het grootste bewijs? De KleineMeid die nu al tien dagen al bij de ochtendstond aan het zingen is van 'angzalzeeven', veranderde haar tekst prompt toen ik vertelde dat niet zij maar MijnMakker vandaag de kroon mag opzetten.
De nieuwe soundtrack in de ochtend was gezet, zo hartstochtelijk dat het nog naklinkt in mijn oren. 'ang sjal enne even. ang sjal enne even. ang sjal enne even in de lorija. In de ooooo-riiiii-jaaa. Iiiiiiiiiin de oooooo-riiiii-JA!'

Lang zal je leven. MijnMakker. Met nog heel veel mooie jaren.

2011-11-14T13:46:00.004+01:00

Suiker

Ik bestelde een koffie in het mooiste sprookjespark van Nederland terwijl ik keek hoe KleineMeid rondjes draaide op één van de pleintjes en luidkeels zong van 'Ej was eens een pjookjeboom'. Samen met de koffie kreeg ik wat melk en een suikerzakje in mijn hand. En bij het zien van dat suikerzakje verstomde het pjookjeboomgezang ietwat in mijn oren.

Kijk het zit zo. Op een dag besliste mijn mama dat ze iets wou verzamelen. Want zowel GroteKleineBroer, mijn vader en ik hielden er een soortement van verzameldrang op na en ze wou niet achterblijven. Later die dag besliste dat ze suikerklontjes zou verzamelen.
Ze heeft het lang uitgehouden. Lang nadat mijn pinverzameling stof lag te happen en mijn broers matchboxcollectie onvindbaar bleek in één van de vele zolderkasten verzamelde mijn mama nog steeds suikerklontjes.
Al die jaren, koffie na koffie kon je er zeker van zijn dat het risico bestond dat je deze suikerloos mocht drinken. Heel zeker als het een klontje was dat ze nog niet in haar verzameling had. Een twijfelgeval als ze het klontje in kwestie wel al had, maar graag nog een dubbele wou. Mede-koffiedrinkers zuchtten soms opgelucht als het suikertje kwam in een banaal wit papiertje. Of helemaal als de suiker gewoon op tafel stond. In één of ander strooiflesje.

En zo stond ik vorige week in het mooie sprookjespark. Met één van de mooiste suikerzakjes in mijn handen die ik de laatste jaren gezien had. En ik weet dat - had ze naast me gestaan - ik de opdracht zou gekregen hebben om de serveuse even af te leiden zodat ze een stuk of vijf suikertjes kon meegrissen. Of misschien zou ze het gewoon op de vrouw af gevraagd hebben.

's Avonds plakte ik het lege suikerzakje in mijn notaboek. Want ik spaar geen suikerzakjes of suikerklontjes. Maar ik weet dat, moest ze er nog zijn, ik er zeker een stuk of vijf weggegrist had of misschien netjes gevraagd had, om later aan haar te geven.

2011-11-04T20:05:00.002+01:00

3

Een kinderhand is snel gevuld. Die van mijn dochter helemaal. Het ovenverse driejarig kleutergeweld straalde deze morgen zowat uit haar pyjama bij onze driestemmige versie van lang zal ze leven. (Ietwat toononvast, hier en daar wat mompelende klanken omdat één van de drie zangers eigenlijk nog maar één oog half open gekregen had. Maar goed, om half zeven zijn we vergevingsgezind op dat vlak.)
Eenmaal beneden danst de nieuwbakken driejarige een rondje bij het zien van een trosje balonnen, klapt ze enthousiast in haar handen wanneer ze de vlaggenslingers in het vizier krijgt en gilt onze trommelvliezen aan flarden als ze haar kroon opmerkt.
Het feit dat er nog een cadeau stond terwijl er niemand anders een cadeautje kreeg sloeg haar met verstomming. Voor heel even. Toen trok ze het pak naar zich toe, grijnsde 'ikke jarig' en versnipperde de verpakking als een echte pro.

Haar kinderhand zal het nog zwaar te verduren krijgen de komende twee dagen propvol verjaardagsfeest.

2011-11-03T23:16:00.002+01:00

Hiep hiep

Drie jaar geleden was ik het zat. Meer dan een week voor de datum dat ik het een beetje zat mocht beginnen worden. En opnieuw is de 'drie jaar later versie' van 3 november leuker dan die van 3 november 2008. Toen zat ik naar die gigantische buik te staren en me af te vragen hoe ik het pijnlijke gedeelte zou kunnen overslaan. Vanavond heb ik enkel op tafels en stoelen staan balanceren om slingers op te hangen. Hielden Lief en ik een klein balonnengevecht waardoor er een viertal balonnen minder aan hun touwtje hangen.

Het cadeau staat ingepakt.
De stoel is versierd.
De kroon staat klaar.

En boven is een klein meisje in haar slaap vast en zeker aan het oefenen hoe ze met één hand kan tonen hoe oud is ze.

2011-10-27T10:43:00.007+02:00

Toon je kast

Mijn boekenkast en ik. Dat is iets speciaal. Daar kom je niet zomaar aan.
En eigenlijk vraag ik me af of ik de enige ben? Daarom in navolging van het 'mogen we in uw sjakosj kijken - postje'. Een 'kijk-dit-is-mijn-kast-postje'.

Eigenlijk is het niet meer dan een dertigtal wijnkisten op elkaar gestapeld. Op de overloop, tussen trap en slaapkamers. Maar ik kan me geen betere plaats inbeelden voor mijn collectie boeken. Het is één van de eerste dingen die ik 's morgens zie. Dat helpt al een beetje tegen het ochtendhumeur-monster. Vanuit bed (mijn favoriete leesplek) kan ik mezelf in twee stappen voorzien van nieuw leesvoer.

Na een mislukt experiment om boeken te sorteren op kleur, toch maar weer noodgedwongen volgens alfabet. Een wijnkist per letter. En dan zijn er nog wat kistjes over voor oude notaboekjes, mijn collectie Flows en poëziebundels.

citaat links:
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
(Ida Gerhart)

En jij? Mogen we ook even in jouw boekenkast loeren?

2011-10-23T09:11:00.003+02:00

Er zijn van die boeken waarin ik graag wil wonen. Waar ik tussen de pagina's wil kruipen om het verhaal in één ruk te inhaleren. Er zijn boeken waar de personages verhuizen van tussen de letters tot in mijn hoofd. Waar ik overdag aan denk: 'Hoe zou het met ze gaan? Hoe loopt het af?' Gelukkig wachten ze geduldig op mij. Altijd daar waar de bladwijzer bleef steken.

Room is zo'n boek. Jack is vijf. Hij woont met Ma in Kamer. Kamer heeft een gesloten deur en een lichtkoepel. Kamer is zijn wereld. Tot Ma vertelt dat er nog een wereld buiten Kamer is....
Ik steel mijn leesmomenten om te weten te komen wat er gaat gebeuren. Ik negeer de tv, blijf veel te lang lezen 's nachts en sta op voor iedereen wakker is (zelfs de verwarming. ) Jack en Ma gaan al de hele week overal mee in mijn hoofd.

Room is zo'n boek dat het lezen zalig maakt. Waar je helemaal in het verhaal verdwijnt en verbaast opkijkt als er twee kleuters ongedurig aan je broekspijpen aan het sjorren zijn.

Zo wil ik er nog.
Heb je tips? Gooi ze in de kruimels hieronder. Ik zal je dankbaar zijn (als ik van tussen de pagina's raak), mijn Lief, kinderen en huishouden misschien iets minder, maar ach...

2011-10-21T09:10:00.005+02:00

Mijn huishoudtoestellen, mijn vrijheid

Er staat iets in onze tuin wat een ruwbouw heet. En samen met die ruwbouw kwam ook de opmerking "sorry, mevrouwtje, maar de hele riolering moet eruit". Zodoende waren we afvoergewijs afgesloten van de buitenwereld. En dat klinkt bijlange niet zo vervelend als het is.
Afwassen, douchen, kleren wassen, ... het mocht allemaal zoals deze zomer op de camping. Alleen jammer dat het er op het eind van onze tuin geen sanitair blok staat en ook jammer dat de temperaturen niet meer zijn zoals deze zomer in Frankrijk.

En terwijl we dat deden daalde het stof neer en begon het grote wachten op allerlei mannetjes. Meerbepaald op het dak -en deurmannetje, zonder wie er niet verder kan gewerkt worden. Maar het dak -en deurmannetje had geen tijd voor ons in zijn agenda. En ik was het afwassen in teiltjes en het visiteren van wassalons grondig moe.
Dus verhuisde mijn Lief de droogkast van opslagplaats naar keuken. Was hij een namiddag creatief met tuinslang en wasmachine en bleek het loodgietermannetje wel een beetje medelijden met ons te hebben en werkte hij voor zijn beurt.

Resultaat: een huis waarvan het buizennet opnieuw aangesloten is op de riolering. En mits het nodige gedraai aan buitenkraantjes en gegoochel met stekkers en verdeeldozen heb je een handvol werkende huishoudtoestellen.

Waar mijn vrije woensdagvoormiddag vooral bestond uit zitten in het wassalon en kijken naar draaiende was, prop ik nu de inhoud van een wasmand in mijn eigenste machine in mijn eigenste badkamer. De natte inhoud gooi ik in de droogkast en in één vlotte beweging steek ik zowel deze als de vaatwas aan. Ik laat nog even de Senseo een solo brommen boven het broederlijke gezoem van het eerste trio en ga in de zetel liggen met mijn nieuwste bib-vondst.

Tien minuten werk, maar ik voel mij zowaar een ijverige huisvrouw. Dat het teiltje onder de ietwat lekkende tuinslang-constructie regelmatig geleegd moet worden en dat het risico op een keuken onder water vrij reëel is, kan nu even echt niet op tegen het gevoel van de combinatie "zetel, goed boek en koffie".

2011-10-20T12:52:00.004+02:00

In de sjakosj

Zij begon ermee (en velen volgden): De - op dit moment - ultieme post wanneer de inspiratie wat moeilijker bij de lurven te vatten is.
Keer je sjakosj om, maak er een foto van en zet het op je blog. Aangezien ik al meermaals de binnenkant van mijn hoofd en ziel op dit scherm loslaat, is het maar een klein stapje naar de inhoud van mijn sjakosj.

(de sjakosj zelve: een eerste testversie van de Boleo)

- Mijn agenda. Naar het mooie voorbeeld van Polkadotjes en credit aan mijn boekbinder-papa om de kaften zo netjes te assembleren.
- Mijn werk-notaboek opgefleurd met een sticker uit de Flow
- Een to-do-post-it boekje. Ideaal om mijn lijstjes niet kwijt te raken.
- Programmabrochure waar ik werkgewijs heel wat uren mee zoet ben.
- GSM en lader
- Mijn persoonlijk notaboek voor alles wat door mijn hoofd schiet. Gevonden bij Papiermier
- Pennenzak volgens het recept van Oontje.
- Huissleutels met de saaie Delhaizesleutelhanger en autosleutels.
- Muntjes
- Paperflags. Om altijd en overal papiergewijs mijn weg terug te vinden.
- Balpen
- Portefeuille
- Koekje
- Paraplu, met het voorspelbare Belgische weer in het achterhoofd.

Ontbreken op foto: brooddoos, mandarijnen (in verschillende fases van gepletheid) en een boek.
En u, mogen we even in uw sjakosj loeren?

2011-10-13T15:45:00.003+02:00

Weg lopen

De zon kleurt de hemel rood en paars. Het ruikt naar herfst, naar natte bladeren en mul zand. Het voelt als herfst, met warm zweet op mijn rug en koude lucht op mijn voorhoofd.
Rustig lopen we onze wekelijkse toer. Niet opgejaagd door opgelegde kilometers, tijden of afstanden. We lopen ons rondje zoals we dat al sinds maart doen. Naast de velden die eerst begroeid waren met onkruid, daarna vers omgeploegd om dan helemaal uit te drogen tijdens de te warme lente. We liepen langs frisse plantjes die later in de zomer hoge maïsplanten werden.
De velden zijn nu weer kaal. Het is bijna weer even koud als toen we begonnen.
Het ziet er waarschijnlijk vredig uit, als je ons zo samen ziet draven. Niet snel, wel perfect in cadans. Voeten in hetzelfde ritme, armen in hetzelfde ritme en witte wolkjes die ons pad markeren.

Maar niet alles is zo vredig. In mijn oren klinkt op eindeloze repeat dit:

Het enige lied dat mijn voeten altijd in het juiste ritme laat lopen.

2011-10-10T11:12:00.004+02:00

Autumn on my mind

De herfst is in het land. En zondag om 12.34 was het plots écht herfst. De jongste sliep, de oudste verkondigde dat hij ook een beetje wou rusten in ons bed. Ik warmde mijn kersepitkussentje op, palmde het beste plekje van de zetel in, stal meteen ook de twee zachtste kussens vanonder Lief zijn neerzakkend hoofd, krulde op met een boek op mijn schoot en drapeerde het grootste en zachtste tv-dekentje over het geheel.
"Het voelt als Sinterklaas", mompelde ik genietend. Wat zoveel wil zeggen als: Het is een heerlijke dag om binnen te blijven, hoogstens onderbroken voor een wandeling buiten in de koude wind, alleen maar om rode wangen en koude handen te kunnen warmen aan iets warms en lekkers.
"Het is nog maar net herfst en jij denkt al aan de winter", mompelde mijn dommelende lief
"Sinterklaas valt wel in de herfst", weerlegde ik.
"Maar Sinterklaas voelt als winter", besloot hij met het laatste woord.

En u, herfst of winter?

2011-10-04T10:02:00.003+02:00

Cadeautjes-tijd

Ze doet het weer! Tess en haar elfje organiseren een nieuwe Secret Santa.
Een grote virtuele kerstboompluk, zeg maar. Vorig jaar deed ik mee en mocht ik juichen met dit
Wil je ook iets maken voor iemand die je alleen via het www kent en een cadeautje terugkrijgen van iemand die jou niet kent? Wil je twee weken vol voorpret aan de brievenbus liggen om de postbode op te wachten en wil je - net als ik vorig jaar - een vreugdedansje doen rond de keukentafel? Meld je dan aan bij Tess.

2011-10-03T14:51:00.003+02:00

Toch al één (of kom twee) die al blij zijn...

"Nog nooit zo content geweest om een terras tot zien veranderen tot een hoop betonpuin", dacht ik toen een viertal mannen met drilboor en kraan ons terras sloopten en onze tuin definitief in een bouwwerf veranderden.
Maar die KleineVent van ons, die is er zo mogelijk nog blijer mee.
Het kind kampeert aan het raam om geen enkele schep zand of gemetselde steen te missen. Eenmaal de bouwvakkers weg zijn schiet ie zijn laarzen aan om "nog een beetje te werken" waarna hij wat met een stok in het zand pookt en de hardheid van de beton test. En filosofeert wat over de zin en onzin van verbouwen filosofeert.

"Mama, ik vind jullie een beetje gek"
"Waarom, ventje?"
"Eerst komt er een meneer die een grote muur stuk maakt. Dan komt er een meneer om die op te ruimen en dan bouwen die samen een nieuwe muur."

"Mama, ik mag al op die muur lopen heeft de meneer gezegd. Want ik ben klein. Maar jij mag er nog niet op, want als jij erop staat zal de muur omvallen."

Of mijn favoriet tot nu toe:
"Waar gaan jullie naartoe?" tegen de bouwvakkers die alles inpakken om te vertrekken.
"Naar huis en patatjes eten",antwoord die ene die duidelijk zelf kinderen heeft.
"Wonen jullie dan allemaal samen in één huisje?"

2011-09-27T09:28:00.004+02:00

Dankwoordje na de ochtendspits

De ochtendspits is de laatste tijd nog zelden een mooie rechte lijn van start tot finish.
Het is een hordeloop - met horden die zich groter en kleiner maken op het moment dat je afzet om te springen - met bochten en zelf U-turns - waardoor je opeens de hele andere kant opholt dan de bedoeling was.

Maar elke dag raak ik er - op één of andere manier, en vroeg of laat - toch weer. Daarom zijn enkele bedankingen op zijn plaats.

Dankje KleineVent, de combinatie die ik aanhad toch niet zo mooi. Die beker melk was het ideale excuus om weer boven in mijn kleerkast te duiken.

Dankje deur met uitstekende spijker. De jas die ik droeg was al minstens twee jaar oud. Met de scheur ter hoogte van mijn elleboog heb ik eindelijk een reden om een nieuwe te gaan kopen.

Dankje KleineMeid, ik weet zeker dat de juffen van de voorschoolse opvang blij zijn dat hun gang weer gedweild is. Maar weet dat niemand, echt niemand, jou vraagt om je languit in de doorgang te werpen en elk pluisje met je natte neus op te snuiven. Het is geen vereiste.

Dankje meneer in de blauwe auto om keihard op uw remmen te staan. Ik zag u echt niet. Uw woest gewuif neem ik schuldbewust met me mee. Ik was al blij dat u niet toeterde. Ik ben ook blij dat u mij niet omver reed.

En gelukkig is hij er ook, tijdens de 50 kilometer lange adempauze 's morgens. Zo dat ik weer naar adem kan happen en me klaar maken voor de volgende langeafstandsloop.

2011-09-19T20:44:00.004+02:00

Vakjargon ofte Latijn

Bijna drie jaar geleden lag ik in de verloskamer omringd door een twaalftal mensen. Van de gynecoloog met stagaire tot pediater ook met stagaire, een handvol vroedvrouwen en daar ergens tussen ook nog mijn Lief. Het staat me nog altijd haarscherp voor de geest hoe KleineMeids intrede op deze wereld gepaard ging met een stoet deskundigen die de verloskamer in en uit renden. Mijn lijf werd overgenomen door anderen die wisten wat er aan de hand was. Mijn kind werd verzorgd door anderen die wisten wat goed was voor haar. Ik kon alleen maar liggen en proberen wat begrijpbaar Nederland opmaken uit het vakjargon dat boven onze hoofden heen en weer geslingerd werd.

Vandaag zaten we aan tafel met alle deskundigen die ons huis onder handen zullen nemen. Van aannemer, over elektricien tot ramenmaker. Ze hebben het over passen, nulpassen, oversteken en spouwen. Ik probeer er iets van Nederlands in te herkennen en dwing mezelf om ze te vertrouwen.
Op dat moment draait de aannemer zich naar mij toe. 'Woensdag komen ze met de kraan om de containers en regenputten over het dak te heffen. Ik zou liefst hebben dat je niet thuis bent met de kinderen.'
'Geen probleem, ik hou ze wel binnen.'
'Neen, ik bedoel echt niet thuis zijn. Met die containers die over het dak moeten... . Ik mag er niet aan denken dat er iets verkeerd gaat.'
Hij spreekt geen vakjargon. Ik begrijp hem goed genoeg. En ik voel me weer zoals bijna drie jaar geleden. Alleen moet ik nu niet mijn lijf en kind aan deskundigen toevertrouwen, ditmaal is het enkel ons hele hebben en houden.

2011-09-15T13:35:00.003+02:00

Deadline

Met pijn in het hart knipte ik de stengel van de passiflora door. De ranken en bloemen bleven ongehinderd aan het muurraster hangen. De bak met wortel sleepte ik naar achter in de tuin. Samen met de buxussen, lavendel, mini-kruidentuin, bbq, ... De halve wijnton-streepje-vijvertje werd geleegd. De waterbaan werd -onder luid protest van de jongste- afgebroken en de tuinmeubelen sleepte ik -onder luid protest van mijn andere ik- de kelder in.
Vreemd om de tuin winterklaar te maken, net op het moment dat het lijkt alsof een indian summer om de hoek loert. Maar als het nog maar vier dagen duurt alvorens er een aannemer en bobcat in de tuin verschijnen, dan red je wat er te redden valt.

Moe, bezweet en onder het stinkend slijk - dat alleen maar vanuit de halve wijnton-streepje-vijver kon komen - bekijk ik de leegte wat ooit ons terras was en ooit meer woonruimte moet worden. Geen handig moment van Lief om te bellen met de aankondiging: "Ik heb de aannemer gehoord. Er is een probleem met de vergunning voor de kraan. Hij begint pas volgende week woensdag in plaats van nu maandag."

2011-09-15T13:18:00.003+02:00

Bos

"Als je heel stil bent, kun je misschien de kabouters horen", fluistert hij met zijn wijsvinger op zijn lippen.
De jongste knikt wijs om dan plotsklaps uit te barsten in een oorverdovende versie van inetosaaraateenuisje.
Ik verwacht een mokerslag met één van de twaalf verzamelde stokken, maar de kabouterfluisteraar knikt zijn zusje toe. "Ja, dat liedje horen ze graag."
En zo gaan we op kabouterjacht. Hij op de toppen van zijn tenen. Ik met gebogen knieën. "Ahja, mama, zo denken ze dat jij ook een kindje bent. En van kindjes zijn ze niet bang, alleen van grote mensen." Hij kan het weten, want hij is een wandelende kabouterencyclopedie. De jongste die de rij sluit is ondertussen overgestapt op ietiraatietiraat. Geen nood, sust de kabouterexpert. "Dat horen de kabouters ook graag. Mama, neen niet rechtstaan. Je moet je klein maken. Anders worden ze bang."

Of hoe een boswandeling, nooit gewoon een boswandeling is.

2011-09-12T09:32:00.002+02:00

Herinneren

Zullen ze het nog weten, vraag ik me vaak af.
Zal zij later nog weten hoe ze enthousiast naar elke auto zwaaide die voorbij reed.
Zal hij nog weten hoe hij steevast ‘Vijf! En jij?’ antwoordde op de vraag ‘Hoe oud ben je’.
Wat zullen ze bijhouden van de jaren waarin ze zo intens groeien?
Zijn eerste stap is hij al lang kwijt. Ik betwijfel of hij het ooit zelf snapte wat hij deed. Daarentegen staat het op mijn netvlies gebrand. Een klein mannetje - met een gezicht strak van concentratie – dat de spijlen van zijn park loslaat en vastberaden vier stappen zet.
Zal zij weten dat ze kon dansen voor ze kon stappen. Hoe ze kruipend de ster van een kinderdiscodansvloer werd.

Ik prop mijn hoofd vol, om later te herinneren voor drie.

2011-09-06T14:42:00.003+02:00

Kwijt

Het is weg. Echt weg.
Geloof me, ik heb overal gekeken. In het bed, onder het bed. Voor de zekerheid schudde ik de dekens nog eens extra uit, maar los van een verdwaalde sok, vond ik niets. Ik heb gekeken in de kasten, onder de zetel, in het bad. Tot aan het haakje met het prentje van een poesje waar haar jasje nu hangt heb ik gezocht. Ik heb geïnformeerd bij de juf, maar zij verzekerde me dat ze echt het juiste exemplaar mee naar huis terug gaf. Ik geloof haar niet, het is echt weg. De peuter in KleineMeid.

2011-08-31T19:39:00.002+02:00

1 september

Het schijnt dat ik morgen een zakdoek moet meenemen.
Om mijn tranen te drogen. Of de tranen van mijn jongste.
Of om vrolijk mee te wuiven terwijl die laaste welgezind de klas binnenwalst.
In elk geval, er zit een net gestreken, frisse, witte zakdoek in mijn zak.
Wedden dat ik ze zal vergeten?

2011-08-30T13:37:00.002+02:00

Fuiven op de achterbank

Het zit er bijna op, wekelijks 100 km rijden met twee fuifnummers op de achterbank. Respectievelijk bijna 3 en net 5 gingen ze zes weken lang gezamenlijk los met de volumeknop op het maximum. Compleet uit je bol gaan als je bijna 3 en net 5 bent, dat doe je met klassiekers als 'samen op de moto', 'op op, alles is op' en 'de samsonrock'.
Er was geen lievemoederen aan. Iets anders dan het olijke duo Samson en Gert mocht er niet uit de boxen knallen. Dus introduceerde ik meteen ook maar de klassiekers 'Het kasteel van koning Samson' en 'Er zit meer in een liedje dan je denkt'.
De net 5 jarige vindt me nu de coolste mama die er is.
De bijna 3 jarige was alleen maar blij met nog meer liedjes waar je wild met je armen kunt wuiven.
En stiekem genoot ik wel van het luid meebrullen met klassiekers uit mijn jeugdjaren, voor alle duidelijkheid in de beslotenheid van de auto.
Nog even en de dagen dat dat ik dit de hele morgen neurie, zijn weer voorbij.
Misschien zijn de collega's vooral daar voor blij.

2011-08-29T15:49:00.002+02:00

Ik doe even niet mee

Lief buigt zich over de plannen en zet stipjes met zijn balpen.
'Moesten we nu het lichtpunt niet hier steken, maar wel hier', mompelt hij en kijkt me vragend aan. Ik knipper met mijn ogen. Ligt het aan het tijdstip dat middernacht nadert, aan het feit dat we net nog twee kasten leeggemaakt hebben en al wat mocht blijven een tijdelijk ander logeeradres in ons huis gaven of aan het feit dat mijn maandlenzen aan vernieuwing toe zijn. Ik weet het niet, maar ik zie geen stipjes meer. Ik zie verspringende bolletjes en dansende lijnen. En ik onderdruk heel hard de neiging om poppetjes te tekenen in het zeteltje op ons plan.

Aangezien er in feite nog helemaal nog niets verbouwd is, laat staan nog maar een stuk gras omgewoeld is, zal ik nog wel op mijn woorden terugkeren. Maar waar we nu inzitten vind ik tot nu toe de vervelendste fase van verbouwen.
Zitten wachten tot er gaten in de tuin gegraven worden, beton gestort, ramen uitgebroken. Zitten en niets doen. Ofwel. Je halve benedenverdieping evacueren naar andere delen van het huis. Met de wetenschap dat de volgende helft volgt. En het eindeloze gepeins en gedenk over welke kabel langs waar te trekken. Vooruit denken, want nu moeten we wat fout is in ons huis rechttrekken. Noem het gerust mijn zesde afwijking.

Ik geef geen moer om hoe diep de fundering moet zijn, welke diameter de buizen minstens moeten zijn en op welke manier de waterleiding tot in de keuken moet komen. Gelukkig heb ik een man die zich daar met graagte druk om maakt en hebben we een architect die zijn job kent.
Dus prikken we de plaats van het lichtpunt en stort ik mijn in de zetel, terwijl Lief zich verdiept in de wondere wereld van de waterbuizen.

2011-08-11T13:19:00.001+02:00

't mag beginnen
"Ik heb genoeg gewacht en beslist. Wat mij betreft mag het beginnen", mopperde ik gisterenavond tegen mijn Lief.
Anderhalf jaren geleden hakten we tijdens de pauze van Avatar de knoop door. We gingen niet alleen de keuken vervangen, maar meteen de hele benedenverdieping onder handen nemen en - waarom ook niet - een stuk aanbouwen. Een half jaar liepen we met die doorgehakte knoop in onze zak. Een jaar geleden kwam er een architect bij en binnen een maand of wat staat er een kraantje in onze tuin om funderingen te graven.

Op de één of andere manier voelt het een beetje zoals dit. Of een stilte voor de storm. Er is geen achteruit meer. Er staan verdomd ambetante maanden in ons verschiet, met hopelijk een mooi resultaat op het eind. En hoezeer ik nog probeer te genieten van een rustige avond op een intact terras aan een huis zonder boorgaten en slijpstof, ik ben het wachten beu.
Laat maar komen dat stof, gruis, vuil. Dan zal ik tenminste weten waar ik nu nog verondersteld ben van te genieten.

2011-08-10T13:58:00.005+02:00

Luister naar de mensen als ze iets zeggen, Kruimel. Soms hebben ze gelijk.

Ik had beter Oontjes advies ter harte genomen toen ik haar post las. Maar neen, ik ging het eens uitproberen. Want ik ben niet zo vatbaar voor verslavingen. (tijd voor gegrinnik en gelach van vrienden en bekenden)

Goed, ik pinterest dus.
En ik vind veel te veel schone dingen, briljante ideeën en geweldige wil-ik-ook's.
Waar ik veel te veel mee wil doen. Wat mijn geldbeugel niet trekt, maar evengoed niet te proppen is in de 24 uur die ik net als iedereen per dag krijg.

En dan denk ik aan een ander gesprek van deze week. Over een lat en dat die niet altijd op de juiste hoogte ligt. Over het feit dat iedereen zijn sterkte heeft. En dat het onmogelijk is om je alle sterktes ter wereld eigen te maken.

Maar ik pinterest door. Want ik vind er evengoed bijzonder mooie dingen die gewoon bijzonder mooi zijn. Zonder meer.

Source: vi.sualize.us via Kruimel on Pinterest

Source: theweightofperfection.tumblr.com via Kruimel on Pinterest

2011-08-09T13:38:00.002+02:00

Hart

Ik verdiep me niet in muziek. Ik heb geen idee wat hip of in is. Wie goed bezig is of wie op zijn retour. Ik weet alleen wat mij raakt. Muziek zoek ik niet op, maar bij tijd en wijlen komt het gewoon op mijn pad op. Zo rolde deze meneer vandaag mijn dag en wereld binnen.
Ik sluit hem in mijn armen. Blij dat de dag hem brengt. In het uitgestorven kantoorgebouw vult zijn stem de gangen.

En mijn lief weet bij deze weer wat hij de komende maanden op eindeloze repeat zal mogen horen.

2011-08-09T13:30:00.002+02:00

Voer

Drie, bijna vier, las ik van kaft tot kaft. In mijn wereld een kenmerk van een geslaagde vakantie. Te verdwijnen tussen woorden op het strand, in het zachte maar krappe veldbed, voor de tent terwijl de kroost over het camping wegeltje raast, in de auto met een plensbui op het dak en slapende kroost op de achterbank, in de duinen en uiteindelijk weer thuis in bed.

Drie aanraders: Voor ik ga slapen - brandbaar - Negentien minuten - maar daar kon mijn vakantiestemming ook voor iets tussen zitten.

2011-07-15T12:16:00.003+02:00

Vakantie

Ik hou em met mijn rechterooghoek in de gaten. De laptop-klok. Een beetje zoals ik vroeger op 30 juni met gespitste oren zat te wachten op de bel die de vakantie inluidde.

En om mijn hoofd, dat nu al een beetje barst van al wat ik wil doen, maken, lezen, bekijken en proberen in mijn vakantie, heel te houden, trek ik even de stekker uit Internet. Zo zie ik niet welke mooie spullen er gestikt worden, uitstapjes er gedaan worden of foto's gemaakt worden. Het is teveel inspiratie voor te weinig tijd.
Voor deze vakantie stel ik me tevreden met een goede portie zon. Gooi daar nog wat strand en zee bovenop. Twee ukken die zich vermaken met een schep en emmer. Wat wandelingen met frisse lucht rond mijn oren. Een goed boek, fijn gezelschap.

Zie, zoveel heb ik toch niet nodig.

Alleen tips voor zomervakantie-boeken, die mag u altijd mijn kant opslingeren. Want ik weet niet waar ik zat met mijn gedachten, maar de Correcties zal toch niet het boek worden dat in mijn strandtas mag wonen.

2011-07-12T10:12:00.003+02:00

Prioriteiten

Het is weer van dattem, dattem en dattem.
De gang vult zich langzaam met lege bakken die gevuld moeten raken. Sommige kleren mogen niet meer gedragen worden, omdat de wasmachine geen zin heeft om de dag voor vertrek nog te draaien. Lief vult hele lijstjes met wat nog te kopen en wat nog te verzamelen. Ik speel opnieuw lokale GPS voor de verloren voorwerpen. KleineVent knipt elke dag een stukje van zijn 'en dan gaan we op reis kalender'. Lief buigt zich over de wegenkaarten voor je weet maar nooit. Ik twijfel of ik nog snel een grote strandtas, een rok voor mezelf en een halterkleedje voor KleineMeid stik.

En zo hebben we elk onze eigen stress.

2011-07-02T08:10:00.002+02:00

De andere kant

Kerygma heeft een punt.

Dus om het badkamer-onder-water-incident, de derde broeder-zuster-moord van de week en het virus waardoor je klaarblijkelijk niet meer kan stappen net op het moment dat je op het midden van de straat staat wat naar het achterplan te verschuiven, doe ik gezellig mee.

Vorige week deden we van rommelmarkt. KleineVent, KleineMeid en ik snuisterden tussen andermans rommel. KleineVent, die meestal alles wil, kreeg €2 om te besteden. En zo liep hij al een uur rond, wikken, wegen en bewonderen. Tot zijn zus een poppenhuis in de gaten kreeg en van de weeromstuit geen stap meer wou verzetten. En die KleineVent viste zonder aarzelen zijn cent uit zijn zakken en vroeg. 'Is dat genoeg voor dat huisje?'

2011-06-30T12:24:00.002+02:00

De essentie

Het was hier stil. Dat kwam door mijn hoofd dat net een beetje te klein was voor alles wat er in rond bubbelde. Zodoende moest er opgeruimd worden daarboven, dingen weer op zijn plek zetten. De dokter schreef me tijd voor. Om rust in mijn hoofd zoeken en meteen ook in mijn lijf, dat maar wat gammel door de dag slofte, door dat hoofd dat zo zwaar woog. Zorgen voor mezelf, dus. Dat kan ik maar op één manier en dat is met boeken en muziek.
En als dat hoofd echt te moeilijk ging doen, trok ik mijn loopschoenen aan en ging een stuk lopen, net zolang tot mijn voeten me in de ideale cadans door de velden voerden en ik mijn zware hoofd aan de startlijn achterliet.

2011-06-22T14:03:00.002+02:00

Ontploffingsgevaar

Enkele weken geleden gedropt in ons huis. Een ongeleid projectiel dat steeds weer tot ontploffing komt.
Krap 90 cm
Ongeveer 14 kg
Bruin haar en bruine ogen.
Lijkt bedrieglijk goed op KleineMeid.

2011-06-17T11:45:00.003+02:00

5 jaar geleden

Vijf jaar geleden lag ik nu in de tuinzetel. Strategisch geplaatst onder de pruimenboom, met hoofd in de schaduw en voeten in de zon. Links een stapel boeken, rechts water en proviand. Het doel was om zo weinig mogelijk te bewegen. Want hoe zeer ik ook wou, met een 40-weker in mijn buik had ik die bewegingsmogelijkheid simpelweg niet meer. Het doel was ook om nog zo weinig mogelijk buiten te gaan. Want diezelfde 40-weker zorgde ervoor dat ik in geen enkel stuk zwangerschapskledij paste. Alleen die ene short van mijn Lief ging nog rond mijn heupen. Vijf jaar geleden was ik aan het wachten, al veertien dagen lang, op wie dat kleine geweld binnenin mij was.

Vandaag hol ik van winkel naar winkel. Voor taart, dat ene cadeau dat eindelijk binnen is, versiering. En o ja, dan wil ik ook nog een verjaardagshemd maken voor dat kleine geweld en mag er getrakteerd worden in de klas met cake en vlaggetjes en boekjes.

Vandaag wil ik graag vijf jaar terug zijn: liggen, genieten en wachten. Morgen zal ik blij zijn dat we vijf jaar later zijn. Ballonnen, slingers, cadeautjes uitpakken en zelfs dat feestje met een heleboel andere vijfjarigen zullen heel wat beter zijn dan KleineVent's lange, lange intrede op deze wereld.

2011-06-14T18:23:00.002+02:00

Bellen

Rond en rond en rond draai ik, met in mijn handen het bellenblaaszwaard van KleineVent. Een wervelwind van blinkende bellen dwarrelt rond KleineVent, KleineMeid en mij.
Zij springen en prikken. En ik blijf draaien en draaien.
Tot de wereld golft.
Tot alles draait.
Tot mijn buik niet meer krampt van wat zwaar op mijn lijf weegt.
Tot ik die ene vlinder voel kriebelen en lach.

2011-05-31T10:28:00.006+02:00

Happy wakker

"Nog één keer en ik timmer hiermee op je hoofd", dreigt mijn Lief met zijn wekkerradio.
Ik grijns,druk op repeat en draai opnieuw rondjes door de slaapkamer. En door al dat gehups verschijnen de twee mini-ussen in de deuropening.
KleineMeid, nooit om een danspasje verlegen, gooit haar billen in de strijd.
KleineVent, altijd in voor het wildere armgezwaai, poogt een stagedive-duik met zijn vader als enige publiek.

En nu ben ik benieuwd wanneer we terug binnen mogen in huis.

2011-05-30T15:51:00.004+02:00

Brooddegen

Herinnert u zich deze nog?

Wel, we gingen dus brooddegen. (Jawel, dat bestaat ook als werkwoord. Neen, ik verzin niet zomaar maar iets.) Geheel volgens het recept - mijn in handen gestopt door een deskundige - mengde ik één kop bloem, één kop zout en één kop water door elkaar tot...
ik een slijmerige massa verkreeg. Twee kinderkopjes loerden mij van links en rechts aan terwijl ik vlijtig kneedde steeds herhalend 'bijna klaar, bijna klaar'. Al het kneden ten spijt bleef de drab, gewoon drab. Waar er draptaartjes mee te maken waren. Wat KleineMeid glunderend deed. Zo glunderend dat de draptaartjes mee verhuisden van de keukentafel naar de zetel zodat pop ook een taartje kon eten.

'Wat extra bloem dan maar', dacht ik op dat moment. Ik reikte naar de zak bloem, schudde en zag nog net een ijl zweempje de pot in dwarrelen. Links van me zat een KleineVentenkopje me nog steeds hoopvol aan te kijken, wat me tot het domste dat ik kon doen aanzette. Ik nam mijn sleutels holde door de gang, de straat op en belde bij de buren aan. Die er niet waren. Holde naar de andere buren. Die wel bloem hadden, maar in de kelder. Heb je even? En o ja, hoe staat het met de verbouwingen? Ah nog niet begonnen. Juist, wat wou je ook al weer? Bloem. Wacht ik ga het even halen.

Eenmaal met bloem terug binnen zag ik dat KleineVent het kneden in eigen handen had genomen. En ook dat hij die drab niet zo leuk vond als zijn zus en dus zijn handen wilde afdrogen, wat ook niet bijster lukte gezien het brooddeeg-spoor van keuken naar badkamer naar woonkamer.
Maar hei! We gingen knutselen dus we gaan knutselen.
Ik schoof het eerste mengsel aan de kant en begon dapper opnieuw. Met een beetje minder water en kijk... je kon er zowaar sliertjes mee draaien. KleineVent en KleineMeid waren weer geïnteresseerd en klommen op hun stoel. Ze draaiden sliertjes, prikten koekjes uit en legden alles op de bakplaat. Of wacht... KleineVent legde van alles op de bakplaat. Ik draaide me naar KleineMeid die me met bolle wangen aankeek. En dat moment uitkoos voor een welgemikte
'Bleh'. Wupsakee daar belandde een goed uitgekauwd bolletje zoutdeeg op de grond. Waar KleineVent prompt insprong om een nieuw vormpje te gaan halen dat hij laten liggen had aan de andere kant van de kamer.

En toen was de bakplaat vol en het deeg op (neen, ik had het echt niet verstopt. Het was gewoon op), vertrokken de kinderen richting tuin en keek ik in de keuken en woonkamer rond. En besloot dat brooddegen meer dan een middagvullende activiteit is, zeker voor diegene die nadien niet alleen opruimt maar vakkundig alle restjes van heel gevarieerde oppervlakten mag afpulken.

De nutteloze tips van mijn kant (maak het deeg op voorhand, brooddeeg bij voorkeur buiten) wist u natuurlijk lang al. Dat hoefde ik u helemaal niet te vertellen, toch?

2011-05-26T19:00:00.003+02:00

Mijn wijnkisten

Ze staan nog altijd even wankel op elkaar, torsen geluidloos letters, woorden en verhalen. Dit is mijn plek tussen trap en trap. Met mijn rug naar de deuren, onconfortabel geplooid over enkele treden is dit mijn deur naar 'weg'.
Waar anders dan hier kan ik, na een dag die te zwaar op mijn schouders woog, iets vinden als dit:

Twee

Destijds in kinderspelletjes kon je,
bv. als je veter was losgeraakt,
gewoon 'twee' zeggen, en dan stond je
even buitenspel, niemand mocht je dan nog aantikken.

Voor jou had dat moeten blijven gelden.
Dat je 'twee' zei, 'ik ben even
mijn man kwijt', en dat die de laatste tien jaar
dan niet hoefden mee te tellen.

Of dat je, in plaats van te sterven
gewoon verstoppertje speelde
en dat we je nog steeds
niet hadden gevonden.
(H. Deconinck)

Vijfjarenplan

Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan.
Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.
Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken
in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte nu en dan.

Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven
en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht tegen me aan.

Ik hou van wat is. Jij van wat zou.
Hou jij van mij. Ik hou van jou.

(H. Deconinck)

2011-05-20T09:45:00.003+02:00

Annie

100 zou ze zijn vandaag. En daarom vis ik deze eens op. Lang geleden gehoord en nooit vergeten:

"Wanneer andere vrouwen stofzuigen, 's morgens om negen uur, of bedden opmaken of andijvie wassen, dan zit ik uit het raam te staren. Of ik lig op de bank. En niemand wil geloven dat dat werken is. Heel hard werken zelfs. En ik verdien er mijn brood mee. Ik lig dus op die bank en denk: Wat klinkt leuker: Ringel Rangel Ronde, of Ringel Rangel Roezemoes? Soms kan ik een kwartier met zo'n probleem bezig zijn. Er kwam eens een schilder de kamer behangen. Gaat uw gang maar, zei ik, dan werk ik ook gewoon door. Hij zag mij op de bank liggen en vond het duidelijk vreemd, maar liet niets merken. Na een uurtje zei hij: Moet u nou niet ‘s een beetje rusten?”

maar ook deze,

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit lang zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het lang waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
(Annie M.G. Schmidt)

2011-05-19T14:41:00.002+02:00

Haast

Lieve L.

Veel vroeger dan verwacht liet je je horen.
Midzomernacht duurde je nog te lang.
Een maand vroeger dan verwacht streel ik je babyzachte wang.
Tel ik je teentjes en kriebel ik je voetjes.
En dat nichtje van je. Diegene die stond te schreeuwen 'mijn mama, mijn mama'
maak je daar maar geen zorgen over, die draait wel bij.
Slaap maar, drink en groei.
Want ik ben benieuwd om je te leren kennen.
Je bent nu al bijzonder.

Je meter.

2011-05-19T14:33:00.003+02:00

Knutselen

Vroeger, toen ik regelmatig vriendenboekjes mee naar huis kreeg om in te vullen, schreef ik naast hobby's altijd: knutselen. In mijn herinneringen zat ik altijd wel te knippen, plakken, schilderen of prutsen. (Ja, GroteKleineBroer wanneer ik niet aan het lezen was, tenminste)

Maar als mijn oudste aan mijn rok trekt en met grote ogen vraagt: 'Mama, gaan we knutselen?' dan voelt mijn hoofd aan als een grote, lege ruimte. En veel verder dan het ventje een leeg kaasdoosje en wat foam-stickers toeschuiven kom ik niet.

Dus in ouderwetse donderdag-vraagdag-traditie.
Welk knutselproject kun je mij aanraden? En als het nadien nog mooi genoeg is om uit te stallen, op te hangen of als je er -helemaal fantastisch- mee kan spelen ben ik helemaal in de wolken.

2011-05-17T09:27:00.004+02:00

En toen gooide Blogger zomaar enkele stukjes en reacties in het grote zwarte gat, tsss...
Opnieuw dan maar. Denk voor de sport even dat het 12 mei is.

Waar ligt de grens tussen verwachten en verwelkomen?

Dat vroeg ik me af toen ik Annemoons dikke buik een aai gaf en haar veel succes wenste. Net zoals ik de afgelopen twee weken al deed bij elk afscheid.
Als lieve vrienden een derde kleintje verwachten, dan wacht je mee. Punt.
Als lieve vrienden een derde kleintje in hun armen sluiten, dan doe jij hetzelfde met je hart. Punt.
Dus vraag ik me nog steeds af. Wanneer stopte ik met wachten en is een nieuwe baby niet langer een woord, maar een weten?

Bij de eerste aanblik ingeduffeld in een zachte deken?
Bij de eerste aai?
Bij de eerste knuffel?

Eerder denk ik. Volgens mij op het moment dat ik wakker gerinkeld werd door de telefoon 's morgens vroeg. Op het moment dat mijn voeten op de trap roffelden in een 'hij of zij is er'-ritme. Om Annemoon te horen. Alles is in orde. Hij is er. Hij is in orde. Dat alles bezegeld door een naam.

Dat maakt van het verwachten, verwelkomen.

2011-05-16T15:08:00.007+02:00

Kiezen

Ik herinner me die keer dat ik nieuwe schoenen nodig had. En hoe mijn moeder jas en portefeuille nam en zei: 'Kom we gaan naar de winkel.' Ik herinner me hoe ik in de eerste winkel onmiddellijk het paar zag dat ik zocht. En ik schrijf bewust 'eerste winkel', want het credo van mijn mama was: 'eerst alle opties nagaan, dan pas kiezen'. En alle opties betekent ook letterlijk alle opties. Of in de schoenen-vertaling. Alle winkels in een omtrek van 30 km, alle schoenen in maat 35. Het kostte ons vijf uur van rijden, zoeken en passen. Hoewel ik steeds zei dat ik dat eerste paar wou uit de eerste winkel, moest ik passen. Je wist maar nooit. Uiteindelijk kochten we het eerste paar, maar als je denkt dat we er samen een les uit trokken. Vergeet het, de volgende keer ging het net weer zo.

Daar dacht ik aan toen Lief's ogen vervaarlijk begonnen te rollen toen ik de keukenmaker vroeg of hij toch nog eens keukenkast-staal B met het werkblad-staal Z wou combineren. Gewoon voor de zekerheid om te controleren of dat niet beter was dan staal A met staal Y.

Dat en het feit dat ik misschien meer op mijn mama lijk dan ik zelf denk.

2011-05-13T19:12:00.001+02:00

Geluk tussen naald en draad

Een jaar geleden waren wij met een groep vrienden weg in de Westhoek. En midden het groen, dieren en de stilte zag ik een meisje dat ik herkende en nog eentje en nog eentje. Of, in alle eerlijkheid, ik herkende niet de meisjes, maar wel hun kleren.
Ze hoorden bij een mama die ik al enkele maanden volgde ik op het www.

Toen ik die meisjes aan een hek zag hangen (Ik denk dat ik twintig meter verder stond, toen de foto bovenaan haar blog gemaakt werd) , voelde ik een vervelende steek in mijn maag. Een die zei: 'dat wil ik ook kunnen, dingen maken.'
Tijdens de wandeling - af en toe gestoord om een kind uit de gracht te plukken of uit de boom te halen - vroeg ik me af waarom ik me zo voelde. Ik kon het toch? Ik had alle materiaal van geërfde naaimachine tot stof toch in huis?
Het punt was dat ik er niets mee deed. Ik ging naar de naailes, deed netjes wat de juf me zei en borg na de les mijn machine weer op.

Die avond trok ik om tien uur mijn naaimachine vanonder de trap en waagde mij aan een cirkelrokje. De volgende dag hees ik mijn dochter erin en voelde iets opborrelen dat in alles het tegenovergestelde was van die steek. Het was trots, contentement, blijheid en potverdikke verslavend.

We zijn een jaar verder en ik voel me een stukje meer mezelf
juist omdat ik het kan,
maar nog meer omdat ik er nu ook iets mee doe.
En neen, nog steeds geen foto's van wat ik fabriceer. Dat is niet wat Kruimels is, maar die zoemende naaimachine is wel een deel van mijn geluk geworden.

Dus dankje, polkadot-dochters om net op dat moment aan het hek te hangen.

2011-05-10T12:04:00.002+02:00

Wat een mens zich afvraagt in de ochtendspits

Leg mij eens uit wat dat is met die handtas.
Sinds wanneer worden die dingen in de plooi van onderarm/bovenarm gedragen? Een handvat is toch voor de hand en een schouderriem voor de schouder, dacht ik altijd? Waarom is het plots in om er bij te lopen als een kelner die niet weet dat ie zijn plateau kwijt is?

Zoiets vraag ik mij af als ik fijne tienermeisjes zie lopen met een oversized, volgepropte handtas schijnbaar nonchalant bungelend aan hun onderarm.

En steevast krijg ik een plaatsvervangende kramp.

2011-05-09T09:20:00.003+02:00

Shoppen

In een gestolen uur belandde ik in een klein tweedehandswinkeltje boordevol mooie kleren. Voor het eerst sinds lang slenterde ik rond, streelde de kleren. Ik wikte, keurde en hing hier en daar iets over mijn arm om te passen. Naast twee andere vrouwen was ik de enige klant. De vrouwen, een zestigjarige moeder en een dertigjarige dochter, vulden de winkel met hun opmerkingen. Of - in alle eerlijkheid - de moeder liet vooral van zich horen.

'Nog een rok? Maar meisje toch, je hebt er al zoveel.'
...
'Neen, in zo'n broek zie je er veel te dik uit.'
...
'Heb je al gezien wat dat kost? En dat voor gedragen spul.'
'Niet gedragen, mama, stockverkoop.'
'Om het even. Het is al lang en breed uit de mode.'
'Mama, laat me nu even.'
'Wanneer ga jij dat dragen? Die kleren met al die frullen. En wie moet dat weer wassen. Kom we zijn naar huis.'
'Komaan ma, ik wil nog even rondkijken.'
'Je draagt die dingen toch amper. En ik vind hier niets. Kom breng me naar huis. Ik moet nog strijken.'
'Moe, ik wil nog even rondkijken.'
'Ik wacht buiten wel. Tot zo!'

De vrouw draaide zich naar mij om en wierp me een 'Moeders!' blik toe.
Ik glimlachte even. Niet wetend hoe ik de 'ik weet het jammer genoeg niet'-blik moest overbrengen met mijn gezicht.

2011-05-02T13:51:00.003+02:00

Mama dag

De jongste vertoonde sporen van alle kleuren van de regenboog. Goed verstopt achter of onder de oren, neusvleugels, nageltjes die nooit mogen geknipt worden en rimpelknietjes. En zingt voluit iets onverstaanbaars dat eindigt op mama, hoera!

De oudste vertelt honderduit over het liedje dat hij nog niet mag zingen en het cadeautje dat ik nog niet mag zien. Het gedichtje dat hij nog niet mag opzeggen. En de geheime verstopplaats die ik nog niet mag raden. (Het moet voor het eerst in zijn leven zijn dat hij het concept verrassing ten volle snapt. Vorige jaren kon ik het liedje dat mama in de bloemetjes zet al een week op voorhand mee zingen.)

Moederdag, commercie of niet, het wordt jaar na jaar aandoenlijker. Gevingerverfde kunstwerken die van ontschatbare waarde zijn omdat hun vingers waren die verfden. Een oeroud liedje met zoveel nieuwbakken charme gebracht dat de tranen in mijn ogen springen. En mijn lief die vraagt, moet ik ook iets doen? Je bent mijn mama niet, maar wel de mama van mijn kinderen.
Jammer genoeg leest mijn lief hier niet. Maar als u mijn lief kent, maak je hem dan tussen neus en lippen eens diets dat dit een mooi alternatief is voor het bosje bloemen dat hij altijd vergeet te kopen?
In naam van KleineMeid en KleineVent, natuurlijk. Want, hé ik ben zijn mama toch niet?

2011-04-26T15:54:00.003+02:00

Nee

Lieve dochter,

Grassprietje staan soms wel eens teveel naar links. Dat is nu eenmaal zo in een grastapijt vol groene steeltjes.
Blaasbellen spatten wel eens voor je neus uiteen. Die dingen kunnen niet wachten tot jij zin hebt om ze te doorprikken.
Een fietsje weet niet dat het *sjo* moet staan en niet *sjo*. Zelfs ik weet niet wat *sjo* is.
Wegwerpluiers moeten regelmatig verschoond worden. Het heeft geen nut om je aan die dingen te hechten.

Maar in elk geval, dankje voor de preview op jouw pubertijd. Nu heb ik een decennium om me voor te bereiden op het echte werk. Al hoop ik dat je het theatraal neerzijgen en stampen met armen en benen middenin de winkelstraat tegen die tijd verleerd bent. Voor je eigen goed.

2011-04-14T14:10:00.002+02:00

Net een beetje anders...

'Wel, eerst de ruwbouw, dan afbraakwerken binnen, dan vloer, keuken, ...', ratel ik mijn vaders oren van zijn hoofd.
Hij lacht en zucht medelevend. 'Het zal mooi worden, maar toch veel succes. Ik zou de energie er niet meer voor hebben. Verbouwen terwijl je er met twee kleine kinderen blijft wonen. '
Terwijl hij dat zegt denk ik terug aan vroeger. Aan de verbouwing toen ik zeven of acht was. Een periode die in mijn geheugen staat gebrandmerkt als Den Grooten Verbouwing. Een jaar of twee duurde het, zo herinner ik me nog goed. We woonden boven, terwijl mijn vader het gelijkvloers eigenhandig aanpakte. GroteKleineBroer en ik deelden een kamer. We aten veel frietjes en in de winter was het goed koud, zo met enkel wat plastiek in de raamkozijnen. Aah, sweet memories.
'Maar wij gaan het niet zelf doen hoor, papa. Zo lang als toen wij klein waren zal het niet duren. Hooguit een maand of zes.'
'Hoe lang denk je dat de verbouwingen wel geduurd hebben?'
'Twee jaar toch?'
'Vier maand'

Ik voel een "O boy" opborrelen...

2011-04-12T09:06:00.003+02:00

Beet

Ze heeft me beet, de lente. Een paar dagen een beetje wapperen met zonneschijn, hemelsblauwe lucht en wat fluitende vogels en ik ga voor de bijl.
Ik verband sokken, lange broeken en truien naar de vergeethoek van de kleerkasten en tover alles wat 'zomer' schreeuwt uit de kast.
Het is weer tijd voor blote benen en korte mouwen. Voor laat-die-jas-maar-liggen en af en toe mijn paar sandalen.
Maar wie is er de dupe van? Mijn arme kinderen. Die eveneens in shorts en rokjes gehesen worden. Voetjes in nieuwe sandalen en korte mouwen.
Gelukkig zijn er behulpzame omstaanders die altijd een extra trui voorhanden hebben. Om het blauw en bibberen wat te temperen.

2011-04-08T10:02:00.003+02:00

controle
In een rij die niet lijkt te eindigen marcheren ze voorbij. Duizenden woorden achter elkaar. En ik daarnaast op een stoeltje (gelukkig) om ze één voor één op te pakken, te controleren, te herschikken of uit de rij te plukken.
Ik denk dat ik maar een muziekje opzet om het ongeduldige gestamp van wachtende lettervoeten te overstemmen

2011-04-07T10:42:00.003+02:00

Buiten

Later zal ik ze vertellen hoe blij het me maakte. Dat ze in pyjama en op blote voeten naar buiten ontsnapten. Voor nog een laatste springsessie, nog een allerlaaste keer glijden op de glijbaan. Om nog heel even de grassprieten te voelen kriebelen. En alle lieveheersbeestjes die er te vinden zijn goedenacht te wensen. En dan nog snel de bloemen willen water geven en een verdwaalde slak in veiligheid brengen.
Later zal ik ze vertellen hoe blij ik ben met twee kinderen die met hun handen tegen het raam geplakt om 'buiten' zeuren.

Maar voor de goede orde in huize Kruimel en co, doe ik het nu nog even niet.

2011-04-04T13:28:00.004+02:00

Op mijn nachttafel...

en badrand,
schoudertas,
salontafel,
jaszak,
maar meestal in mijn handen: De Boekendief van Marcus Zusak

En wel hierom:

Ze kon niet precies bepalen waar de woorden vandaan kwamen. Het enige wat telde was dat ze haar bereikten. Ze kwamen aan en knielden naast haar bed.

Wanneer hun lichamen waren opgehouden met het zoeken naar openingen in de deur, stegen hun zielen op. Hun vingernagels hadden aan het hout gekrabd en waren er in sommige gevallen zelfs in vast komen te zitten door de brute kracht der wanhoop, en hun geesten kwamen naar mij toe, regelrecht in mijn armen. We klommen uit die douchefaciliteiten, naar het dak en hoger, de zekere uitgestrektheid van de eeuwigheid tegemoet. Ze bleven maar nieuw werk voor me aanvoeren. Minuut na Minuut. Douche na Douche.

Ik heb de woorden gehaat en
ik heb van ze gehouden, en ik
hoop dat ik ze recht heb gedaan.

En? Wat ligt er op jouw nachttafel?

2011-03-29T10:25:00.002+02:00

Voor het eerst
de eerste sneeuw
de eerste echt lekkere aardbeien
het eerste vallende herfstblad

onmisbaar in dit rijtje zijn ook:

voor het eerst buiten lezen met een lentezon op mijn gezicht
voor het eerst met blote tenen woelen in het zand
voor het eerst weer naar buiten zonder muts of jas
voor het eerst buiten eten

... alleen voor dat laatste paste mijn gezelschap.
Maar dat kon de pret van het eerste echte lenteweekend niet drukken.

2011-03-22T08:35:00.002+01:00

Happy ...

Het liefst zou ik vandaag gaan wandelen. Naar een plek waar het stil is. Fris met een helblauwe lucht zoals alleen een lentemorgen dat kan.
Het liefst zou ik een blauwe ballon mee hebben aan een wit touwtje, die boven mijn hoofd meehobbelt op het ritme van mijn stappen.
Ik zou willen zitten, denken aan haar en mijn ballon met verjaardagswens de lucht inlaten. In het volle vertrouwen dat ze zo weet hoe graag ik haar vandaag gewoon wilde knuffelen.
Dat zou ik het liefste doen voor haar vandaag op haar verjaardag die ze al lang niet meer zelf viert.

2011-03-21T13:15:00.002+01:00

Spring

Ik hol over het zand. Net een tikkel trager dan mijn uitgelaten nageslacht.
De één holt regelrecht op een grote berg zand af, plant zijn schop in het zand en graaft zich een weg in de diepte.
Voor de tweede moet ik een tandje bijzetten en kan ik nog net een kraag vastgrijpen om te vermijden dat de eerste ijsberenduik een feit is.

Hier hebben we licht, ruimte en lucht. Weg van tussen de muren die maand na maand dichter leken te staan. Het is tijd voor licht en ruimte. Voor lentemorgens en bedauwde grastapijten. Voor blote voeten en blote armen. Het is tijd voor lucht. Wijd en blauw. Voor waterdruppels rond sproeien en bellen het luchtruim laten kiezen.

Met plezier springen wij een gat in de lente.

2011-03-01T09:39:00.002+01:00

Carpe Diem

Ze is het levende voorbeeld van de frase 'Pluk de dag'. Ontdaan van pyjama en nachtpamper holt ze zingend en zwaaiend de woonkamer binnen. Lalala-end en handenzwaaiend is zij het bewijs dat de ochtendstond goud in de mond heeft. Niets, maar dan ook niets is in staat de glimlach van onze jongste haar gezichtje te vegen.
Ze danst, speelt en ontdooit ons ochtendhumeur met een koppige vastberadenheid.
Dag na dag kruipt haar goed humeur ook meer onder mijn huid.
Ze is mijn kop koffie in de morgen.
Mijn persoonlijke vogelkoor aan het raam.
En in ruil zing ik met alle liefde van de wereld 'Schuddebollepats' in de beslotenheid van de auto.

2011-02-16T10:19:00.003+01:00

Spiegel

Soms kijk ik naar mijn kinderen, maar zie mezelf. Als KleineVent voor de televisie zit en roept 'Ik ben Bliksem', net zoals ik vroeger ruziede met mijn neven over wie 'MiepMiep' mocht zijn als 'Roadrunner' speelde. Of hoe KleineVent duikboot speelt in een bad dat daar eigenlijk echt wel te klein voor is, hoe graag de grenzeloze fantasie van een kleuter het ook anders zou willen zien. Dan zie ik mezelf over de badrand gluren naar mijn moeder die met soppende sokken op het soppende badkamertapijt stond.
Of zoals KleineMeid zich gisterenavond vastklemde aan haar prentenboek. Geen knuffel was goed genoeg. Alleen wat Guido Van Genechten uit zijn tekengerei toverde.
Mijn slapende peuter, met een kartonnen prentenboek in haar armen geklemd. Het onmiskenbare bewijs dat ook zij enkele prioriteiten meekreeg via de navelstreng.

Zo, tot snel? Tot later? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik kriebelende schrijfvingers niet wil negeren.

2011-01-31T13:42:00.003+01:00

Op

De spons is uitgewrongen, toch op dit moment. Want hoe ik ook knijp en duw, veel zinnige letters krijg ik hier niet meer op een rij. Het is op, voor nu. Dus duw ik hier even op stop.
Ik kom wel terug, samen met de lente ergens, maar tot dan wil ik enkel en alleen het leven opslorpen.

2011-01-27T09:27:00.000+01:00

Gedichtendag 2011

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Dat zonder jou nog een lente bestaat
met ooievaars en met bloemen,
dat er een meidoorn in bruidstooi staat,
is zonder meer tactloos te noemen.
En wat is het nut van een lindenlaan,
als wij er samen niet langs kunnen gaan?
Langs alle heggetjes bloeit wilde roos
nutteloos, zinneloos.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

(Annie M.G. Schmidt)

2011-01-21T09:00:00.001+01:00

Ik hartje mijn blog

Niets leuker dan in de archieven van mijn blog rondneuzen.

Het is een aangename soort van navelstaren. Of een ontmoeting met al de Kruimels die ik hier al was. De doodvermoeide, de razende, de verliefde, de verdrietige, de gelukkige. En dan lees ik van die keer dat ik een eilandbewoner mijn ingewanden dooreen schopte. Of die keer dat ik plots geen werk meer had. En die keer dat ik geen letter uit mijn vingers geperst kreeg.

Het is mijn online equivalent van rommelen in die doos vol souvenirs van vroeger. En een geruststelling ook. Het bewijs dat heel veel wel ooit weer goed komt: die tenen die zag ik terug. kinderen slapen ooit wel eens door. Dat verdriet nooit verdwijnt, maar wel zachter wordt. Dat boos worden deugd kan doen, maar dat ik nu al niet meer weet waarom ik toen zo woest was. Dat de gelukkige stukjes, mij nog steeds doen glimlachen.

Maar vooral... een feest van herkenning. Dat stukje van gisteren, bijvoorbeeld? Dat verscheen al eens in de hij-vorm ergens in januari 2007.

Want dat is het leukste. Al die keren, die zomaar nog een keer kunnen.

2011-01-20T10:22:00.001+01:00

6u30 - elke morgen opnieuw

Ze is één hoopje babygeur, dons en deken. Tijdens de nacht bijna overdwars gerold, met haar neus tegen de bedrand.
Haar anders wapperende handjes liggen nu stil. En opeens zie ik weer haar babyknuistjes. Bijna ineengekruld, maar net niet. Bijna open, maar net niet.
Ze is één pakketje kleine baby. Heel even lijkt ze weer splinternieuw.
Even zijn we in een andere wereld.
Het moment voor ik mijn wijsvinger zacht over haar wang laat glijden.
Het moment voor ze haar gezicht in allerlei grimassen vouwt en zich wiebelend van links naar rechts uitgebreid uitrekt.
Dan is ze weer KleineMeid, twee jaar en nog wat.

2011-01-18T13:32:00.002+01:00

In de lappenmand

Achterin mijn hoofd, boven mijn rechteroor zit een stukje over mijn dansende dochter.
In mijn linkerpink staat een stukje over 'moois' op wacht.
Vanuit mijn elleboog zakt een tekstje over 'vroeger 'richting mijn pols.
In mijn lijf rommelt het woord 'lappenmand'. Aan het laatste geef ik toe.

2011-01-14T13:18:00.003+01:00

Ademloos

Vroeger was mee boodschappen doen synoniem voor in de striphoek blijven hangen terwijl mijn ouders hun winkelkar volladen.
Vandaag was ik weer 10 en helemaal klaar om me op de koude tegelvloer te nestelen, tegen die rekken die absoluut niet lekker voelen inje rug. Maar wat geeft het, ik zit en mag lezen. Ik stond met het geheime dagboek van Klein Duimpje in mijn handen en wou eigenlijk alleen maar tussen de woorden verdwijnen.

Jammer van die KleineVent die ongedurig aan mijn arm stond te trekken.

2011-01-12T19:34:00.003+01:00

Beeld van 2011 in papier

Zoals beloofd

2011-01-11T13:14:00.004+01:00

En misschien dat het helpt

Na twee weken met volle lege dagen, volgen weer de volle volle dagen. Maar eigenlijk loop ik leeg. Ik droom van dat huisje in Frankrijk van enkele jaren geleden waar ik nu wil zijn. Alleen, helemaal alleen. Met wat boeken, wat films en vooral tijd. Ik wil adem kunnen happen, tijd hebben en niet meer leven van moment tot moment voor mezelf. Ik verlang naar een zee, helemaal voor mij alleen.

Dus zet ik dit op repeat.

Misschien dat het helpt.

2011-01-09T21:08:00.005+01:00

Taal-evolutie

Eerst was ie een 'fuut' met een gekke armbeweging ter hoogte van haar neus.
Later werd het een opantje.
(Het duurde even voor ik door had dat ze het niet over haar opa had.)
Onlangs werd het opantje een oofantje.
Vorige week was het een oolfantje.

Ze is op de goede weg? zou u zeggen.

Waarom riep ze dan het hele voorleesmomentje van deze avond dolenthousiast 'mama' bij het zien van het olifantje uit 'Mijn buren'?

2011-01-05T21:22:00.002+01:00

Vakantie

We leven traag en dicht bij de grond de laatste dagen. Eten soep gemaakt van sokken en vilten fruit. Vechten veldslagen uit aan de voet van een gammel kasteel. Zorgen voor drie poppenkinderen tegelijk. We gaan schandalig lang in bad. En als we even niet kijken is onze badkamer de Stille Oceaan geworden. We kleuren, plakken, schilderen. We waaien uit. Tot onze wangen schraal rood en onze voeten net nog voelbaar zijn.
We zijn er eigenlijk niet. We zijn op vakantie in ons huis.

2010-12-30T18:57:00.002+01:00

2011 in papier

Geen beter moment om een nieuw schrijfproject te starten dan een nieuw jaar.
Laat 2011 maar komen, want het mijne ligt klaar en ingepakt onder de boom.

Geïnspireerd op dit en dit en een stempelset maakte ik een tien-jaren-dagboek met genoeg ruimte om elke dag iets neer te pennen en dat hopelijk voor een decenium lang.

Met dank aan mijn persoonlijk boekbinder, mijn papa.

2010-12-23T10:32:00.003+01:00

Wat 2010 mooi maakte

- KleineVent en KleineMeid tussen de lijnen door zien groter worden.
- de krullen van MijnMakker en MijnMakker zelf
- zongebruind worden in de zomer en sneeuwballen gooien in de winter
- enkele prachtige boeken, voor het eerst sinds lang weer teveel om op te sommen
- verslavend mooie muziek
- toch al één goed voornemen nagekomen: meedoen aan een loopwedstrijd
- verbouwplannen die eindelijk concreet zijn
- lieve vrienden en familie die er volgend jaar een kleintje bij krijgen
- mijn Lief die het concept Weekmenuten omarmt
- KleineMeid zien huppelen in zelfgemaakte rokjes en jurkjes
- ...

2010-12-23T10:06:00.001+01:00

Wat ik niet snap

In een kleine dag kunnen we aan de andere kant van de wereld staan. Ik kan mijn boodschappen doen via de computer. Mijn verwarming weet wanneer ie moet werken en wanneer niet. Er bestaan die telefoons waar je muziek, foto’s, spelletjes en je ganse leven in propt. Kleine bakjes aan je voorruit vertellen je welke kant je moet oprijden. Van thuis uit duid je aan in welke zetel je wilt zitten in de cinema.
Dat kan allemaal al. Waar blijft dan de wasmachine die de kleren netjes gewassen en gestreken terug op de juiste planken legt?
Ik ben bereid enkele voorgenoemde gemakken op te offeren in ruil.En jij?

2010-12-21T20:18:00.008+01:00

Secret Santa van en voor

Terwijl dit klaar ligt om morgen aan De Post toevertrouwd te worden...

... plofte er een pakje in mijn eigen brievenbus. Een pakje in een papiertje en nog een en nog twee met daarin dit:

3 Moleskineschriftjes en een bon voor mooie muziek of letters voor mij. Flockfolie waarmee ik enkele T-shirts voor KleineVent mee onder handen kan nemen en stickers voor KleineMeid.
Een cadeautje dat zo raak is, van iemand die mij alleen maar kent van Kruimels...

Juffrouw Baele, heel erg bedankt. Bij deze gooi ik je virtueel drie dankje-zoenen toe.

En ook jij bedankt, Tess, voor dit leuke initiatief waar er heel wat werk in moet gekropen zijn.

2010-12-21T11:12:00.003+01:00

Nestdier

Je bent lijf en leden en niets meer.
Je ligt warm en zacht verscholen diep in je dekenhol.
Af en toe trilt een vinger of mompel je zacht, maar al wat jou jou maakt is in diepe slaap.
Waar ben je als je hier je ogen sluit?

2010-12-20T09:40:00.003+01:00

Ongeduld
'Hoeveel keer nog slapen?', vraagt hij terwijl hij pakje op pakje in zijn armen stapelt.
'Nog vijf keer', antwoord ik en pluk het ene na het andere cadeautje weer van de toren voor zijn gezicht.
'En dan mag ik alle pakjes opendoen!'.
Het is geen vraag. Het is een bevestiging. Oma's, opa's, tantes, nonkels, beste vrienden en MijnMakkers. Jullie zijn allemaal gewaarschuwd. KleineVent heeft wilde plannen tijdens de kerstdagen. Nog vijf lange dagen verdedigen we wat jullie toekomt en dan is het uit onze handen.

2010-12-13T11:45:00.000+01:00

Op tijd te laat

Elke morgen opnieuw zit de tijd me briesend op de hielen terwijl ik me door het hindernisloop van de ochtend werk. En hoe ik ook train, oefen of haast. Telkens blijkt er één hindernis te hoog. Zo hopen wij elke morgen dat het kind-weigert-kleren-fenomeen een eenmalige gebeurtenis was. Dichte familie trouwens van peuter-kiepert-melk-over-hoofd-syndroom. Maar zelfs los daarvan van zijn de organisatoren van de ochtend bijzonder vindingrijk. Zo mocht ik vanmorgen kennismaken met het ‘rits-van-laars-hapert-halverwege’-vehikel. Ondanks gespring, getrek en gewurm leverde het me een achterstand van minstens vijf minuten op. Dat in combinatie met de klassiekers ‘aangevroren-ruiten’, ‘zieke-kleuter’ en ‘peuter-wil-niet-in-autostoel’ schitterde ik onderaan de regionen van het ochtendspits-scorebord. Een achterstand die in grote blokletters te lezen stond op de gezichten van mijn carpool-collega’s.

2010-12-09T10:35:00.003+01:00

Verleerd

Hoe het komt, ik weet het niet, maar ik ben het verleerd. Vroeger had ik mijn pen altijd in de aanslag en voelde ik me verloren als ik geen papier bij had. Ik kon niet schrijven met een klavier. Niet echt schrijven. Het uitdenken gebeurde op papier, het uitwerken op scherm. Nu is het papier er nog voor een aanzet van vier woorden, als het wat meezit. Op scherm schrijf ik bijna zo snel als ik denk. Op papier ben ik mezelf minstens een alinea voor.
En toch mis ik het. Papier heeft iets. Een notaboek in je tas heeft zoveel meer charme dan één of ander technologisch hoogstandje. Maar om die woordenberg in mijn hoofd, zou ik bijna overwegen om er één aan te schaffen.

Word ik ondanks alles dan toch meer digitaal dan ik dacht?

Wat ben jij verleerd in de loop der jaren?

2010-12-06T14:00:00.003+01:00

Sint&Piet

Zeer volwassen is het niet. Als dertigplusser toegeven dat je uitkijkt naar de komst van Sinterklaas. Dat je elke dag mee aan tafel zit om een vakje van de Sint-aftelkalender te kleuren. Dat je regelmatig en spontaan Sinterklaasliedjes zingt in de auto om zo de achterbank te overhalen in te vallen. Ja, ik ben zo eentje die een beetje kippenvel krijgt bij het horen van Kniktieklaas. En ik dwing mijn kinderen ei zo na brief te schrijven naar de Sint, om post terug te krijgen.

Zelf zet ik mijn schoen niet meer. Ik geef mijn wensen tussen de lijnen van hun brieven mee. Ik laat zelf een extra suikerklontje vallen in de maatjes 23 en 28 voor de kachel. En in de nacht dat er beneden schoentjes wachten, word ik wakker en tel de uren af tot wanneer we hand in hand de trap afsluiten.

Er staat al lang geen pakje meer voor mij op tafel. In plaats daarvan prent ik twee gezichtjes in. Alle facetten van verbazing, ontlading en plezier. Kijk ik naar de stoere ridderverhalen die zich afspelen in het nieuwe kasteel en naar een kersverse poppenmoeder die haar poppenkind het nieuwe huis toont.

Dat Sinterklaasgevoel gaat tot de toppen van mijn tenen.

2010-12-04T19:11:00.004+01:00

Psst, Tante Hilde

2010-11-30T11:08:00.002+01:00

Klik

Als het waait, volgt er meestal ook een 'klik'. Iemand die iets zegt, doet of net niet doet, waardoor alles op zijn plaats valt.
Zo was er het zinnetje 'maar dat is ook jouw werk', waardoor alle werkgerelateerde irritaties plots oplosten en de stukjes moeiteloos ineen pasten.
Zo was er de foto, die Kruimels weer meer Kruimels maakt.

Dus het mag af en toe waaien.
Hoe harder hoe beter,
want soms is er een windstoot nodig om de klik mogelijk te maken.