Trouw - te laat
"Ik zeg het je. Binnen het uur heeft de eerste zijn stropdas op de zijkant van zijn hoofd, naast zijn oor bungelen."
Zijn woorden waren nog niet koud. In het midden spotten we de eerste die dit een gepaste look vond om op de tonen van "Indianendans" door de zaal mee te huppelen.

Trouw - laat
"Dansen met haar lijkt veel op een piano verhuizen."

Trouw
Honderden zeepbellen dwarrelen de kerk binnen. Zeilen boven ons hoofd en ploppen geluidloos open tegen de uitgestoken vinger van een heiligenbeeld.
Het pasgetrouwde koppeltje grijnst in het felle zonlicht. Hun ogen glinsteren bijna even hard als de zeepbellen twinkelen in de zonnestralen. De rijst bleef hun bespaard.

Tijdens de openingsdans steekt iedereen het net gekregen gensterstaafje aan. Met grote ogen kijken bruid en bruidegom naar de duizende sterretjes die aan de rand van de dansvloer oplichten.
Broers en zussen leunen breed glimlachend achteruit. Misschien zijn die kleine dingen nog het mooiste cadeautje.

Holiday in Spain
"Geef me de tijd om te raden wie ik ben"
"Raden?"
"Ja, dat zingt ie"
"Neen, hij zingt redden. Luister maar"

Geef me de tijd om te redden wie ik ben
De dagen vertragen tot ze stollen en stilstaan
Geef me de tijd om mezelf terug te vinden
Ik maak alles goed met wat er overblijft

"Ik vind raden toch leuker klinken."

Overtuiging
In de kast hangt een dieprood kleed. Fijne schouderbandjes en lichte ruisende stof. Ernaast, nog netjes in de doos, een paar sandaaltjes met (hoge) hakken. Ik laat het kleed over mijn hoofd glijden en trek mijn (hoog)gehakte schoentjes aan. De stof dwarrelt rond mijn voeten met elke stap die ik zet. Ik wandel weg van de spiegel, knijp mijn ogen dicht, draai me om en kijk naar mijn spiegelbeeld. "Niet slecht", overtuig ik mezelf. "En trouwens", voeg ik er stilletjes aan toe. "Iedereen kijkt toch naar de bruid."

Richting
Kleine dingen waaien mijn dag uit zijn koers.
Een mail. Geld dat onderweg was, kwam niet aan. De vraag blijft nog of ik de spulletjes waar ik voor betaalde nog zal krijgen.
Een lang, mooi kleed dat me vandaag tijdens de laatste pasbeurt niet meer staat.
Manuscripten die klaar liggen om gelezen te worden. Als vingeroefening voor mijn nieuwe job, maar mijn vingers bibberen een beetje.

Ik loop naar buiten. Ga tussen de grassprietjes liggen, kijk naar de wolken die voorbij drijven, laat mijn handen door de lange halmen warrelen. Ik haal diep adem en probeer mijn richting terug te vinden.

100 x 500
Ze waren mooi, de kortverhaaltjes van Hijx500. In een (relatief) ver verleden plaatste ik één van zijn verhalen. Ondertussen verscheen de 100ste en laatste bij vandenb. Want "Weg" is ie.
In afwachting van het boek, wals ik nog eens door de 100 weblogs en verhalen.

Eergisteren
Met vieren stonden we onder een klein Hema-parapluutje gedrumd. Een vijfde stond in de regen te dansen. Druppels spetterden in het rond terwijl hij met zijn hoofd schudde en met zijn armen door de lucht zwaaide.
"Gaat het?", vroeg de middenste die de paraplu krampachtig in de lucht hield en zich zo klein mogelijk maakte.
Dikke regendruppels pletsten op het parapluutje open, lieten zich naar beneden glijden en drupten gestaag op onze ruggen.
Op de tonen van In de fik liet ik mijn droog plekje voor wat het was en ondernam een poging om tussen de regendruppels door te dansen. Een poging die jammerlijk mislukte.
Op de tonen van Min Moaten walste een regendruppel door mijn pull en T-shirt, gleed zachtjes en tenenkrullend koud van mijn nek naar mijn onderrug.
Op de tonen van Bjistje in min uoft bleek dat die ene druppel slechts een voorhoede was en nam ik me heilig voor om de volgende keer zelf een paraplu mee te brengen.

To do

Lui
De dagen beginnen traag. 's Morgens piep ik voorzichtig van onder mijn dekbed om te kijken of de dag al rijp genoeg is om mijn tanden in te zetten.
Ik kampeer in mijn eigen huis, op mijn eigen bed. Met een boek, wat muziek en tikkende regen op de ramen waan ik me op een klein eiland. De fijne stof van de kalamboe wiegt zachtjes op en neer.
De katten knijpen lijzig met hun ogen als ze me op bed opgekruld zien liggen. Ik kriebel even achter Wiebes oor. Ze spint en knijpt weer haar ogen dicht.
Dat nietsdoen, ik krijg het snel onder de knie.

Dobberen

Echt weg
"Come to the edge", he said
They said: "we're afraid"
"Come to the edge", he said
They came
He pushed them and they flew!!
 
Fly!!!! 
schreef ze een tijdje geleden in mijn commentaarhokje.
 
Ik trek straks voor de laatste keer de deur van mijn bureau dicht, geef mijn sleutels af en fiets de straat uit. Ik word nagewuifd vanuit de ene deur en opgewacht aan een nieuwe deur.
 
Maar eerst: lezen, vliegeren, door de dag heen dobberen. Een maand vakantie voor ik opnieuw ga vliegen, al zal het met bibberende vleugels zijn.

??
Hé, wat doet Blogger nu?

Terug
Zas hing het bordje gesloten dat een lange tijd aan haar log hing, onlangs terug aan de wilgen.
Witte Walvis waagde zich opnieuw in het water.
Twee loggers kruipen terug in hun pen. Een scherm vult zich met nieuwe letters.

Bijna weg
Ik sleepte kilo's papier uit mijn kasten en propte die in dozen.
Ik zette ze netjes naast mijn deur, als voorbereiding op een enkeltje bureau - papiercontainer.
Ik verdeelde het papier dat niet mocht verdwijnen in stapeltjes.
De stapeltjes kregen elk een map rond zich gevouwen.
In mijn kast staan nu welgeteld zestien mappen.
Ik delete alle bestanden op mijn computer die in de prullenmand thuishoorden.
Ik ordende de boel hier en daar nog wat extra.
Ik typte enkele laatste lijstjes uit; contactpersonen, handige telefoonnummers, ...
Ik verzamelde mijn eigen spulletjes in een kartonnen doos en zette die naast de wachtende plantjes, zodat ze morgen allemaal mee kunnen voor een enkeltje bureau - thuis.
Ik streepte het voorlaatste puntje op mijn to-do-lijstje af.
Ik blies enkele pluisjes van mijn bureau.

Nog twee en een halve dag. Wat zou ik nog kunnen doen?

Onnoemlijk mooi

"Touché", dacht ik. Dit is het. Boetseren met woorden. Met zesentwintig letters en een handvol leestekens. Bart van der Griendt brengt het prachtig onder woorden. Ik neem het me voor.

"Nu is het tijd voor bloemen en wolken. Voor de tuin en je dekbed om half twaalf in de morgen. Tijd voor indrukken, buitenlucht en dromen. Drinken en luisteren. Knoop het bij elkaar, slinger het op je rug en noem het vakantie."

Feestje
De regendruppels glijden langs de spijlen van de stoelen en pletsen open in de plassen op het terras. Donkere regenwolken waaien niet voorbij, maar ankeren zich vast boven de tuin.
Een zomerverjaardag is geen garantie voor zomerse feestjes. Zomerse tuinfeestjes.
Er zit niets anders op: tafels en stoelen aan de kant, licht buitelende muziek, zoveel mogelijk lampen aan en zelf het zonnetje in huis spelen.

501

Cadeautjes:
- Het Ventiaanse geheim
- De blinde muur
- Zornik, One armed bandit
- Badeendjes, veel badeendjes
- Lomo Sidekickbag
- Snoep, snoep, snoep

- Een 500ste postje, toevallig knal op mijn verjaardag

25
"Moet ik nu echt."
"Ja, het hoort erbij."
"Neen, dat meen je niet."
"Iedereen moet er door."
"Maar ik wil niet."
"Toch zal je moeten."
"Pfff, pokkeverjaardag."
"Happy Birthday to ... ."
"Stop maar met zingen. Niks te happy!"
"Komaan, het is je verjaardag."
"Neen, ik word gewoon oud. Daar is niets leuks aan."
"Kijk, als het je vrolijker maakt. Voor mij hoeft het nog niet."
"Echt niet?"
"Neen, voor mijn part stel je het nog even uit."
"Kan dat?"
"Tuurlijk."
"Dus ik hoef me nog niet volwassen te gedragen."
"Neen, daar kan je nog mee wachten tot je dertig wordt."
"DERTIG????"
"Of zestig, maakt mij niet uit."

Waarna ik in tweejarigenstijl mijn pakjes openscheurde. Die aangekondigde quarterlifecrisis was snel bedwongen.

Eén
"Nog één nachtje slapen."
Vroeger telde ik weken op voorhand af. Deze morgen flitste het eventjes door mijn hoofd.
"Nog één nachtje slapen"

Opstaan
Ik lig in een bolletje opgerold in mijn dekenfort. De dekens zijn overal opgewroet tot een klein holletje. Het licht dat door de gordijnen heen sijpelt wordt alsmaar feller, maar ik hou mijn ogen vastberaden gesloten.
Met een klikje springt de wekkerradio aan en "Let's get ik started" van de Black Eyed Peas stuitert door de kamer. Het veel te opgewekte deuntje kaatst tegen de muren en zoeft in een duikvlucht op het dekbed af. Tot Lief met een welgemikte klap de wekkerradio het zwijgen oplegt en de stilte nazindert.
"Ik dacht het niet", grijnst hij slaperig en duikt opnieuw onder de dekens.

Overslapen? Hoe zou dat nu komen?

Verlanglijstje
"Wat heb jij daar?"
Ik kijk verbaasd op van mijn boek. Lief staat in de woonkamer en wijst beschuldigend.
"Ik?"
"Ja, wat heb jij daar in je handen"
"Een boek", zeg ik en kijk voor de zekerheid nog eens. "Een boek", herhaal ik nog eens.
"Ja, een boek. Dat zie ik ook wel. Het gaat me om de titel."
Ik draai de flap naar me toe.
"De man die glimlachte", spel ik.
"En dat ben je nu aan het lezen."
"Vandaar dat ik er mee in mijn handen zat."
"Waar haal je dat boek vandaan?"
Zijn stem wordt dreigender.
"De bibliotheek?" Het klinkt bijna als een vraag.
"Waarom nam je dat mee?"
"Ik wilde het graag lezen en het lag bij de te ontlenen boeken", antwoord ik. "Is dat zo erg?"
"Ga je het uitlezen?"
"Het is bijna uit."
Lief gooit zijn armen in de lucht en stampt de trap op.
Ik hoor hem morrelen over een verlanglijstje.

Zuchtend haal ik mijn schouders op en lees verder. Gekke Lief. Tot opeens.
Verlanglijstje ...
Mijn verjaardag ...
Mijn verjaardagsverlanglijstje ...
Met daarop "De man die glimlachte"

Boven graaft Lief grommend in zijn kast op zoek naar het aankoopbewijs.
"Kan ik het weer gaan ruilen."

Heb jij dat ook?
Ik had een tekst herschreven. Heel erg leuk herschreven, maar om één of andere reden is ie verdwenen.
"De computer heeft hem opgegeten", zei hij met een sip gezicht.
En of ik die tekst alsjeblieft, alsjeblieft opnieuw wilde herschrijven. Net zo leuk als de vorige keer.

Het lukt me niet ...

Hinderlaag
"Go! Go Go!", schreeuwt de teamleider en hij duwt iedereen uit het basiskamp.
Ik hol gebukt naar een autowrak wat verder. Mijn voeten maaien door het mulle zand, kogels fluiten rond mijn oren. Een schampt af op mijn schouder.
De laatste meter laat ik me glijden en kruip op mijn buik tot achter het wrak.
"Geef me dekking", roept één van mijn ploegmaats nog voor hij naar voor spurt. Ik duik om de hoek en vuur een salvo af. Net voor ik terug achter de wielen duik zie ik hoe mijn ploegmaat vol op de borst getroffen word en in het zand valt.

Met mijn geweer tegen me aan druk ik me opnieuw tegen het wrak. Ik hoor hoe de kogels op het ijzer inslaan.
Ik probeer rond me te kijken, maar mijn zicht wordt troebel en ik krijg het benauwd. Kogels fluiten boven mijn hoofd.
Ongemakkelijk schuif ik heen en weer op mijn knieën. De kogels komen van steeds dichter.

"Weg! Ik moet hier weg!", flitst het door mijn hoofd, maar is zie nog amper iets. Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en duw mezelf tegen het wrak af. Mijn voeten ploegen door het zand, ik zie kogels aan mijn voeten inslaan. Ik duik naar een grote stapel autobanden en verschans me daar.

Het wordt stil. Op mijn hurken probeer ik boven de banden uit te kijken. Ik zie niets, niemand. Donkere vlekken dansen voor mijn ogen. Ik krijg geen zuurstof meer. Mijn masker knelt. Mijn ogen tranen. Ik voel hoe mijn benen trillen.
Opeens hoor ik achter me iets schuiven. Ik draai me om en zie vanuit mijn ooghoeken de loop van een geweer. Ik probeer nog weg te duiken, maar drie kogels raken me vol op mijn achterhoofd.
Pets! Pets! Pets! Het is afgelopen voor mij.

Een fluitsignaal snerpt door de loods.
"De laatste van groen is geëlimineerd", roept de marchal. "Iedereen terug naar de veiligheidszone en hou jullie veiligheidsmaskers op tot je daar binnen bent."
Ik hijs me recht en haast me naar binnen. De verf druipt van hals naar mijn rug.
Paintball is niet mijn spel.

Ver van de wereld
Terwijl de aftrap gegeven werd bond ik opnieuw mijn wieltjes onder. Ik riep nog dat ik even een rondje ging skeeleren, maar meer dan wat gemurmel steeg er niet op uit de zetel.
De straat was verlaten. Ik reed de straat uit en zette koers naar de velden voor mijn vertrouwde ronde.
"Een klein rondje", hield ik mezelf voor. "Tot aan het bruggetje"
Maar eenmaal aan het bruggetje reed ik door tot aan de laatste boerderij. De straat was verlaten. In de verte sjeesde een auto. Ik zag net het dak boven de graanhalmen uitpiepen. Heen en weer wiebelend wierp ik in gedachten een muntje op. Terug keren of verder tot aan de manege. Het werd de manege en daarna het kleine kapelletje, het ruiterpad, de aardbeikwekerij.
Een dikke 10 kilometer.
Ik rolde en rolde. Het ritme zat in mijn benen en liet me niet meer los. Ik rolde de zonsondergang tegemoet. De horizon gloeide hel oranje op. Dat was het dichtste dat ik bij de EK-match van die avond kwam.

1 juli - vakantie
Zelfs nu ik de schoolbanken al meer dan vier jaar achter me heb gelaten, raak ik het gevoel nog steeds niet kwijt. 1 juli blijft garant staan voor een inwendig huppeltje en de juichkreet: "Eindelijk vakantie! Twee lange maanden vakantie! Uitslapen en niets moeten!"
Jammer voor mij dat ik deze morgen mijn benen even vroeg als anders over de rand van het bed moest zwieren. Door stille straten naar het werk moest fietsen en om 8u mijn computer tot actie aanmanen.
Nog twee weken!