Welkom thuis!
In de drie weken dat ze op reis waren mochten we oma op twee bezoekjes aan de spoed trakteren en moest de oude poes dringend onder het mes.

'Hallo?'
'Hallo!'
'Dag papa'
'Hoe is het?'
'Goed'
'Goed?'
'Ja, niet dan?'
'Ik ben drie weken weg en tref een half gedemonteerde poes en een dito oma aan.'
'Maar voor de rest gaat het goed...'

Spoed-oma
Oma zwaaide naar me voor ze de wachtzaal uitgereden werd. Eén tikje donkerder dan de ziekenhuislakens die rond haar gedrapeerd waren.
'Tot zo!'
In een ziekenhuis is 'Tot zo!' een rekbaar begrip. Eén röntgerfoto en één echo van de bloedvaten ontpoppen zich al snel tot een middagvullende bezigheid. Een middag die kruipt, zelfs met een boek en vier dropjes in mijn tas. (godzijdank)
Net wanneer het te donker wordt om de druppels op het raam te volgen, rolt oma opnieuw de hoek om. Volledig doorgelicht.
'De foto's sturen we zo door. U mag nog even wachten in box 5.'

Kijk! Daar 17:17:17 op de klok boven de deur. (Een mens moet wat wanneer het boek uitgelezen is en de dropjes verorberd)
Na 18:18:18, 19:19:19 en 20:20:20 duikt de specialist op.

Een kleine ingreep later rol ik oma terug naar de auto die ik om 13u parkeerde naast het bordje 'Max. 15 minuten'.
Ik zal zeker niet de eerste zijn, die wrang glimlacht bij de term 'spoedgevallen'.

Rare soort van spijt
HP nummer 6 is uit in het Nederlands.
Beetje jaloers op iedereen die nog niet weet wat er gaat komen.

Home Made
De foto. Het was een puntje van mijn to-do-lijstje dat steeds luider en dringender om aandacht schreeuwde.
Ik!Ik!Ik! sprong de krabbel op en neer op mijn lijstje, boos om het tekort aan aandacht. Maar hoe ik ook zocht. De perfecte foto liet zich niet vinden. Of de personen in beeld waren te jong, te oud. Dan was het bestand weer te klein. Verkeerde kleur, verkeerde opstelling, verkeerde ... .
'Ik weet wat ik zoek', mijmerde ik na de vijfde hopeloze zoektocht.
'Dan maken we de foto gewoon zelf', antwoordden twee collega's.

En zo beland je dus met drie vooraan in een mini Ford Fiesta, met twee knalrode zetels in de koffer gepropt op zoek naar het perfecte weiland met de perfecte horizon.
En zo besef je opeens dat je onder prikkeldraad aan het kruipen bent, waar stroom op staat. Dat het net geregend heeft en dat weilanden wel eens zompig durven zijn.
En zo sta je dus met de camera in je hand je collega's te dirigeren:
'Je hand wat hoger!'
'Leun wat dieper door!'
'Beweeg je voet wat meer naar links!'
En zo mail je - nadat je de modder van je schoenen geschraapt hebt - de foto door naar de vormgever.
'Mooi beeld! Waar heb je dit vandaan?'

Blog"date"
Fans van standup comedy en/of Gino Sancti!
Aan mijn magneetbord hangt nog een eenzaam kaartje voor de voorstelling in Scharpoort, Knokke-Heist op zaterdag 19 november.
Alleen van standup comedy en een glas na de voorstelling genieten, is minder mijn ding. Ik ben dus op zoek naar een nieuwe eigenaar voor het eenzame kaartje. Het glas na de voorstelling, daar zorg ik wel voor.

*klik*

Schrijversinstinct
De zin, die is nooit ver weg. Ze fladdert onafgebroken rond mijn hoofd en zou op haar gemak een nestje in mijn haar bouwen.
Maar neerzitten voor mijn toetsenbord. Even rustig krabbelen met een pen, … . Op de één of andere manier doe ik het niet. Onder de douche, in de auto, op de fiets, in een doorwaakt uurtje als zelfs de straatlantaarns uit zijn, … . Op dat moment waaien zinnen, stukjes en teksten als een stevige herfststorm door mijn hoofd. Neem ik een pen? Krabbel ik het neer?
Neen, die zin die waggelt als het lelijke eendje helemaal achter in de rij van prioriteiten. Zelfs mijn memoblokje, waar ik anders non-stop invallen op neerkrabbel, heeft enkele rustige weken achter de rug. Slechts één notablaadje wordt achterin bewaard:

Overuren: 36,5 + 11

Uitzieken met Rios
Twee tickets werden van magneetbord geplukt, weg vanonder de ziektebriefjes, telefoonnummers van personeeldiensten en voorschriften. Het had er een klein beetje om gespannen. Worden het twee dure stukjes papier of het inkombewijs voor een mooie avond. Met pull, sjaal en jas aan. Of even later zonder sjaal en jas open. Het gaat beter.
Met onze rug tegen raam, tegen elkaar aangeleund kijken naar mensen die op mensen wachten, mensen die aanschuiven, mensen die praten.
Na vier dagen zetel, plafond en dekbed gaat er voor Lief weer een hele wereld open.
Vanaf de tweede rang - middenloge - onze zetels in rode pluche voor deze avond toekijken hoe Gabriel Rios een feestje geeft op het podium.
After this song, we're ready to get down and dirty with you guys.
Z'n rrr ruist door de zaal. Ik nestel me dieper in mijn zetel.
Uitzieken met Rios in rode pluche. Getting down and dirty laat ik over aan de rest van de zaal.

Ziek, zieker, ziekst
Mijn lichaamstaal en woorden rijmen niet. Ik wieg zacht en slap heen en weer, in tegenstelling tot het vinnige verwijt dat ik net naar de gesloten schuifdeuren slingerde.
'Het is 12u31! 12u31!'
Ik hou mijn mond, maar het wiegen blijft. Wiegen door knikkende knieën, zweet op mijn rug, kortademigheid en een hoofd dat op ontploffen staat.
Achter de toonbank duikt een hoofd op. Enkele seconden later schuiven de deuren van de apotheek open.
Ik kijk van het voorschrift in mijn hand naar de toonbank waar een lichtje aanfloept. 'Kom maar!' roept de apotheekassistent die bij het hoofd hoort.

'Moet jij niet in bed liggen?' vraagt hij terwijl hij mijn felbegeerde doosjes antibiotica, hoestsiroop en pijnstillers opdiept.
'Het is niet voor mij. Thuis ligt er iemand in bed die nog zieker is.'

Thuis duik ik rillend onder het dekbed.
'Kruimel?' hoest Lief. 'Zou je een glaasje water kunnen brengen?'

Ziek zijn is nooit leuk, maar minder ziek zijn dan de ander...