Tot volgend jaar!
Lief rammelt met potten en pannen. Het signaal voor mij om uit de keuken te verdwijnen. Ik zie liever niet hoe z'n gerechten tot stand komen (noem hem een ietwat onorthodoxe kok) en vertrouw er liever op dat alles zal smaken zoals het moet smaken.
De laatste dag van dit jaar ... en ik kijk er naar uit.
Straks laden we potten en pannen vol eten in voor een rit richting de kust. Om 2006 te vieren samen met onze beste vrienden en een hele kleine kerel.

Tot in 2006!

Stil stil stil
'En welke plannen?'
'Goh ... Niets eigenlijk. Niets dat is het plan.'
'Gewoon. Niets.'
'Wel ja, lezen (*), wandelen, lang lang lang slapen, de Lost-dvd-box, de 24-dvd-box (*) , koffie, gluhwein en chocoladecake in dat caféetje waar we al eeuwen geleden nog eens heen wilden. Niets dus.'
'Vakantie!'
'Zo kan je het ook noemen.'

(*)Wat lag er bij jou onder de kerstboom?

PS: Veel noemenswaardiger dan dit zal er de komende weken niet verschijnen, u weze gewaarschuwd.

Warm nest
Onze voetstappen echoën door de lege straten. Achter tientallen ramen twinkelen kerstlichtjes. Mensen samen in de zetel. Families samen aan tafel. Een handjevol vrouwen die borden droogwrijven.
Ik zoek zijn hand en mompel: 'Ik mis het.'
Onze voetstappen echoën verder.
'Dat warme gevoel van vroeger. Met zes of wat op Kerstdag. Spelletjes spelen en een cadeautje voor de winnaar. Steengrill en herinneringen ophalen. Ouderwetse gezelligheid.'
Hij knikt, de allerlaatste van die Kerstdagen vierde hij ook mee.

Het kerkhof is verlaten. Aan haar steen hangt een bloedrood bosje rozen. Ik laat mijn vinger glijden door de groeven van de letters van haar naam. De datums laat ik over. We kregen geen kans om uit tradities te groeien. Ze nam ze - zonder het te willen - met zich mee.
'Ik mis haar.'

Ik zoek opnieuw zijn hand en we wandelen naar huis. Naar de twinkellichtjes in de kerstboom, een zachte zetel en warme deken, onze twee katten. Ons warm nest.

Kerstavonddag
Weten dat er vanavond ook twee stoelen klaar staan voor ons, met bijbehorende borden, glazen, eten en drinken.
En weten dat je niets mag doen. Ga zitten! Neen, dat ruim ik wel af! De afwas is voor morgen! Ga zitten!

Een lege kerstavonddag. Wat zou ik vandaag doen?

Boekenfestijn
De boekenbeurs werd door omstandigheden overgeslaan, met de belofte van het boekenfestijn.
'Ja, we gaan. Zeker. Beloofd. Echt waar.'
We gingen. Zeker. Beloofd. Tot zondag ...

Lief wees naar mijn wijnkistjes-boekenkast. 'Daar kan niets meer bij.'

Het voorstel om nog enkele wijnkistjes bovenop te stapelen, deed hem angstig kijken. (Instortingsgevaar)
Het voorstel om enkele boeken te elimineren, deed hem ongelovig kijken. (Oké, eerlijk. Ik kan mijn boeken maar moeilijk wegdoen)
Het voorstel om met een budget richting boekenfestijn te trekken, deed hem schaterlachen.
Dan maar de harde middelen: 'Je hebt het beloofd. Zeker. Echt waar.'
Om zo twee uren tussen de tafels te slenteren met een trolley achter me aan, gevolgd door een angstig kijkende Lief: 'Neem je die allemáál mee?'

Uiteindelijk werden het zes boeken binnen budget, die ik gisterenavond vruchteloos liep te zoeken. Tot ik zes boekvormige cadeautjes onder de kerstboom bespeur.
Vergeten: vlak voor Kerstmis zou Lief alles inpakken wat richting 'leuk om te krijgen' neigt.

Makkelijk cadeautje
Om de twee jaar prijkt het opnieuw op mijn verlanglijstje:

Kersepitkussentje

Op de één of andere manier draag ik toch niet voldoende zorg voor mijn zeer gewaardeerde bedvriendjes op koude winterdagen.

Kussentje 1: Te lang op de kachel laten liggen - verbrande stof en geschroeide pitten
Kussentje 2: Na een heldhaftige aanval van Wiebe - gescheurde stof en pitten door de hele woonkamer
Kussentje 3: Microgolfinferno - niet meer te redden
Kussentje 4: Waarschijnlijk te snel opnieuw opgewarmd - uiterlijk geen gebreken, maar die geur...

Even geduld ... al onze medewerkers zijn in gesprek
De autosleutels die ik al een kwartier verwoed aan het zoeken was, staken nog in het contact. De portieren van mijn auto waren dan wel weer stevig gesloten.
Op zo'n moment ben ik gelukkig dat mijn vader mij een pechverhelpingscontract opdrong.

"Even geduld, al onze medewerkers zijn in gesprek."

When I find myself in times of trouble
Mother Mary speaks to me
whisper words of wisdom
let it be.

Ze weten hun wachtliedjes ook wel te kiezen bij de pechverhelpingscentrale.

Komaan!!!!!!!!!!
Ik ben al de hele dag hard aan het werk.
Ik heb al alles gedaan wat ik gepland had.
En het is nog maar 15u14.
De dag gaat veel te traag ...
Of ik plan te weinig ...

Koffiepauze
Tussen de koffiemokken en warme chocolademelk door rolt het gesprek op lezen. Heel wat collega's schuiven hun stoel naar achter en keren terug naar hun werk en computer, maar de drie lettervreters van dienst blijven zitten. Titels worden genoemd, gevolgd door een zucht van herkenning of een nieuwsgierig: 'Mag ik die eens lenen?'
Onze variant op herinneringen opdiepen aan oude televisieprogramma's. Liegebeest, Mik Mak en Mon, Carolientje en haar bootje, de Grote Meneer Cactus-show, ...
Maar in plaats van nostalgie welt er bij ons een ander gevoel op. Het verlangen naar een zetel, knuffeldeken, warme glühwein en een lege middag om helemaal te verspillen tussen volgedrukte pagina's.

Kleine kerel
Hij is klein en ook groot.
Klein, met z'n 50 cm.
Groot, als je bedenkt dat hij 10 maanden geleden nog niet bestond.
Hij is wonderlijk.
Een neus die op zijn neus lijkt. Een piepklein mondje die een kopie is van haar mond.
Een heel nieuw mensje.
Bovenal is hij bijzonder, want hij maakte van mijn liefste vrienden zonder moeite een mama en een papa.

In woorden klinkt het zo simpel. Ik pluk gewoon alles wat te zwaar op mijn schouders rust los en kneed het samen tot één grote bal.

Alle wirwar van frustraties, ergernissen en stekelige gevoelens.
*pluk*
*kneed*

En dan met één welgemikte trap het onding tot achter te horizon stampen.
*pluk*
*kneed*
*stamp*
*daaaaaaaaaaaag, tot nooit meer*

In woorden klinkt het zo simpel.

Schoen
Ouder worden vind ik soms echt maar niets. Want... hoe ouder je wordt, des te meer redenen om cadeautjes te krijgen er wegvallen.

Kerstmis - schrap
Nieuwjaar - schrap
Pasen - schrap
Sint - schrap
Allemaal onder het mom: 'Je bent nu oud genoeg om gewoon een som geld te krijgen, die je dan als verstandige volwassene op je rekening stort.'
Of: 'Sinterklaas, Sinterklaas. Je bent 26 jaar oud.'

'Lief! Ik zet deze avond mijn schoen.'
We beschikken over een kachel en een schouw. Een uitgebreide verzameling sneakers, slippers, laarzen. Dat ik 26 ben, vergeet ik even voor het gemak.
'Lief' Vanavond! Schoen voor de kachel!
Wat ik niet zeg: 'Aan het prikbord hangt mijn verlanglijstje. Koop deze middag alstublief, alstublief, alstublief een cadeautje dat je stiekem naast mijn schoen legt.

'Kruimel, je bent 26.'
'Precies, veel te jong om geen cadeautjes meer te krijgen.'

Moe
Als twee uitgeperste citroenen hangen we tegen elkaar op de bank.
'Verse pasta'
'Sauna'
'Gewoon een warm bad'
'Een avondwandeling en terug thuis komen met wangen en oren rood van de kou'
'Een gezelschapspelletje spelen'
'Verse soep en een broodje dat een beetje dampt als je het openkraakt'
'Popcorn'
'Warme chocolademelk van echte chocolade'
'Baantjes trekken in een leeg zwembad'
'Een strandwandeling'
Ik laat me onderuit glijden en nestel me tegen Lief's zij.
'Slapen'
'Goed idee'