Snow (Hey Oh)
Nog mensen die hier zo bouncy van worden?

Winkelen
'Lotte, kom hier', klonk het door de gangen van de supermarkt.
Een grote man keek zoekend rond tussen de stapels groenten en fruit.
Met zijn knie duwde hij halfslachtig een kinderwinkelkarretje voort. Er lagen enkel een zak mandarijntjes en een doosje kiwis in, maar het ding was zo goed als gevuld.
'Lotte! Kom je winkelkarretje duwen!'
Een klein blond meisje - ongetwijfeld Lotte - verscheen van achter een speculoos-display.
'Neen!'
'Lotte, als je een karretje neemt moet je het ook duwen.'
'Neen!' De blonde uk wapperde met een knuffellap en sprong dartelend weg.
De man liep achter haar aan, ongemakkelijk voorovergebogen om het belachelijk kleine karretje vooruit te duwen.
'Lotte!'
Ik keek grijnzend naar Jasper.
'Blijf jij nog maar even in je maxicosi zitten.'

Koffie
Ze schuifelde met haar dienblad naar het vrije tafeltje in het midden van de Hema-cafetaria. Boende de tafel schoon met een papieren zakdoekje dat ze uit haar tas viste en schikte twee lepeltjes, twee servetjes, twee cupjes melk en twee zakjes suiker op de tafel. Servetje links, daarop het lepeltje. Het suikertje recht voor haar en daarbovenop het cupje melk. Daarna tuurde ze naar de wachtrij aan de kassa. Een man met een warrige grijze haardos hield zijn leeg dienblad op.
Ze ging zitten.
Keek rond.
Herschikte het suikertje en de melk.
Verschoof het servetje.
Stond op en laadde alles op haar dienblad en verhuisde alles naar een tafeltje dichter bij het raam. Boende de tafel schoon met een papieren zakdoekje dat ze uit haar tas viste en schikte twee lepeltjes, twee servetjes, twee cupjes melk en twee zakjes suiker op de tafel. Servetje links, daarop het lepeltje. Het suikertje recht voor haar en daarbovenop het cupje melk.
De man met de warrige grijze haardos kwam aangelopen met twee koffies op een dienblad en ging zitten bij een tafeltje vlak bij het raam dat net vrijgekomen was. Hij schikte twee servetjes, twee lepeltjes, melk en suiker op het tafelblad.
Ze stond op en schuifelde naar zijn tafeltje. Ze liet haar geschikte servetjes voor wat ze waren.

*grinnik*
Tijdens het spelen klonk het opeens: een echte baby-schaterlach.
Jasper rolde van zijn buik op zijn rug en schonk me een stralende blik en een grijns die zijn gezichtje bijna in tweeën liet breken.
En toen nog eens, alsof hij zeker wou zijn dat ik het goed gehoord had. Geen krijs, geen kraai of gebrabbel, maar een onmiskenbare lachbui.
Ik lachte verbaasd en Jasper viel in.
Ik lachte om hem, hij om mij.
Onze eerste bijna-slappelachbui samen.

Vooruit
KleineMan is groot genoeg geworden om de wereld recht in de ogen te kijken als hij in de draagzak hangt. Waar hij eerst nog zijn hoofdje naar links of rechts moest draaien om een boeiender uitzicht te krijgen dan mijn keel, heeft hij nu een onbelemmerd zicht van 180°.
Of zoals de bibliothecaris het deze middag zei toen ik een nieuwe stapel leesvoer ontleende: 'Van rijrichting veranderd, manneke?'

Hoest en Kuch enzomeer
Het begon met de klank die aan de linkerkant begon weg te vallen. Daarna opgezette klieren die al mijn eten als schuurpapier deden aanvoelen. Lief kampeert ondertussen al twee nachten op de bank omdat ik hem constant wakker hoest.
Ellendig dus,
tot voor kort enkel 's morgens tot een pijnstiller wat licht op de dag werpt. Maar nu dus Ellendig, met hoofdletter, de hele dag door. Zo Ellendig dat Jaspers kinderarts na kleine longetjes en keeltjes, voorstelde om ook eens mij onder handen te nemen.
Ellendig genoeg om in de zetel te hangen, deken tot onder de kin en een boek binnen handbereik, maar geen zin om te lezen.
Gelukkig nog genoeg op de wereld om tot in de toppen van mijn tenen te genieten van warme soep die aangereikt wordt en een 'Neen, blijf maar liggen. Ik zal die strijk wel wegwerken.'