De laatste wijvenweek-post
ofte
'Mannen...' (nu het nog eventjes kan/mag)

Een autootje op het toetsenbord.
Een 'L' die zelfstandig van het bord opspringt en onder de kast rolt.
Een 'oei' van een KleineMan en heel wat ingehouden gevloek 1m hoger.
Een lief die oppert 'misschien met wat secondelijm'?

[wijvenweek] Kleine terrorist

Ik kan natuurlijk benadrukken dat hij verantwoordelijk is voor:

De pijnlijkste 17 uur van mijn leven.
Nachten zonder slaap of in het beste geval onderbroken door twee uur durende huilbuien.
Een verwonderd publiek bij nog maar eens driftbui in de supermarkt.
Talloze gisspelletjes met als steeds terugkerend thema: 'maar waarom ben je nu aan het huilen?'

Maar veel belangrijker is hoe dat allemaal in het niets verdwijnt bij een simpele 'ma-ma' en een brede glimlach. Er is maar één kleine terrorist die daar in slaagt.

[wijvenweek] Mijn huishouden in het kort...

Als ik de zekerheid had dat zwoegen in het huishouden dezelfde voldoening geeft als pakweg zwoegen op een tekst, dan stofte ik nauwgezet elk hoekje. Sopte de ramen tot ze glommen als kristallen, streek elk milimetertje kreukel weg en dweilde ik tot elk korreltje vuil in de emmer zwom.

Als ik de zekerheid had dat mijn huis een onafzienbare tijd in die nette plooi zou blijven liggen, dan zocht ik met een microscoop naar het minste spinnewebbetje, dan rangschikte ik mijn kleerkast van het witste wit tot het zwartste zwart en zoog zelfs het allerlaatste kattehaartje op het tapijt op.

Vier uur, dat ik het langste dat ik al kon genieten van mijn spik en span huis.

[wijvenweek] Man, de bijna-toch-ideale

Er stond een heel stukje klaar over hoe de ideale man ineengestoken moet zijn. En dat lijstje was bij-zon-der lang. En ingewikkeld. En tegenstrijdig en -laat ik eerlijk zijn - een klein beetje onrealistisch.

Denk, stoer maar toch lief.
Groot en op een bepaalde manier ook een beetje klein.
Zout en toch zoet, zo je wilt.

Dus ligt het postje nu eenzaam ergens in de vergeetput van Ctrl-Alt-Delete en geef ik grootmoedig toe. Hoezeer we ook wegdromen bij Brad Pitt, Hugh Laurie of Gabriel Rios. Eerlijk is eerlijk... het zit em in de details…

Bijvoorbeeld, de kriebels uit mijn hoofd jagen, keer op keer.
Enkel mijn man kan dat en daarom is hij mijn man.

En jullie mede-wijvenweekster? Wat kan enkel jouw man?

[wijvenweek] De ideale papa

KleineMan hotst door de woonkamer met een oude Humo in zijn armen geklemd. 'Papa! Papa' scandeert hij om de twee stappen en wappert ondertussen met het tijdschrift.
Ik kijk hem over de rand van de kersverse Humo aan. Hij klautert naast me op de zetel en keilt zijn gekreukt exemplaar in mijn schoot. 'Papa! Papa!' roept hij en tikt ondertussen verwoed op de achterflap. Lief komt uit de keuken op het geroep af en ziet samen met mij hoe KleineMan driftig op de foto van een sexy pruilende Brad Pitt tikt. 'Papa! Papa!'

Mijn 'Jaja, dat zou mama niet erg vinden' was net iets te luid voor Lief's oren.

[wijvenweek] De onweerstaanbare lokroep

‘Psst!’, hoor ik als ik de etalage voorbijloop.
Mijn pas vertraagt eventjes, maar ik verman me en blijf stappen.
‘Psst!’, klinkt het opnieuw. ‘Stop eventjes en kijk gewoon eens naar mij.’
Het stemmetje klinkt wonderlijk en bijna buitenaards mooi. Ik val stil en draai me langzaam om. De wandelende medeshoppers maken uitwijkmanoeuvres om me niet omver te sjezen. Er suist een winkeltas net naast mijn linkeroor en er schampt een schoendoos tegen mijn rechterknie.
‘Hie-hier. Hier ben ik.’ Door de lokroep gebiologeerd stap ik naar het raam tot ik met mijn neus tegen de winkelruit geplakt hang. Als bij toverslag breekt er een zonnestraal door het grijze wolkendek en werpt een spotlight op de eigenaar van het stemmetje.
Ik tuur en tuur en tuur en slik. Ik recht mijn schouders, schud mijn haar even en stap de winkel binnen. Ik negeer alle verkoopsters op mijn pad en marcheer doelbewust op hem af. Zonder aarzelen til ik hem van zijn sokkeltje en ik weet het onmiddellijk: dit is de ideale…
Hij heeft veel vakjes, ziet er streelzacht uit en is opgetrokken uit een stofje dat gewoon gemaakt is om bij mijn jas te passen. Hij is stevig en toch lief. Groot en toch elegant. En hij heeft een superingenieus systeempje om mijn sleutels te bewaren en te garanderen dat ze in één handgraai toch te pakken heb.
Hij is de absolute droomtas. De tas der tassen. Zonder deze tas is mijn leven niets, leeg en nutteloos. En met die roes zweven droomtas en ik samen naar de kassa.
Ik ben nog niet helemaal buiten of ik gris het papier al uit zijn stoere lijf, hevel mijn Moleskine, pennen, portefeuille en al het andere levensnoodzakelijk spul dat ik dag in dag uit meesleep over in mijn allernieuwste droomtas. Mijn oude tas - droomtas 63 als ik de tel goed bijhou - gaat deze avond in de kast bij zijn 62 voorgangers. Droomtas 64 reist vanaf nu overal mee aan mijn schouder. Samen huppelen we de zonsondergang en een happy end tegemoet.

Tot ik droomtas 65 ontmoet, that is.

Meer info over de wijvenweek hier en meer wijvenweekposts hier.

[wijvenweek] Nog heel eventjes over dat lijf

Het is geen verrassing dat vrouwen liever hun gebreken dan hun pluspunten aanwijzen. Geen principe van halfleeg of halfvol, een vrouw is volgens mij gewoon geen vrouw als ze niet één opmerking bij haar eigen lijf kan maken. En laat dat dan maar een te kromme grote teen zijn of een schouder die ietsje schever afhangt dan de ander. Ruimte voor verbetering moet er zijn, moet je maar denken.
Zijn vrouwen niet trots dan? Ik denk het wel. Ik ben het alvast wel. En dan niet op mijn iets te slappe buik, zeven resterende zwangerschapstriemen die ze dan zo poëtisch ‘zilver’ noemen of op wat borstvoeding met mijn bovenste regionen uithaalde. Maar des te meer op wat mijn lijf kan. De mooiste KleineMan die er is op de wereld zetten. Helemaal door mijn wijflijf gemaakt. En nu jullie, mannen…

Meer info over de wijvenweek hier en meer wijvenweekposts hier.

[wijvenweek] De dualiteit van een wijvenlijf

Ik heb er twee, wijvenlijven. Of misschien is het maar eentje die zich naar gelang de gelegenheid transformeert in een Jekyll en dan weer Hyde-variant.
De Jekyll-variant is eentje met prachtig haar, een rozig gloeiend velletje en een lijf waarmee zelfs een vuilniszak modieus is. De Hyde-versie is een wijflijf met een futloze bos stro op het hoofd, grauw vel en kringen onder haar ogen.
Maar jammer genoeg heb ik het switchen tussen de twee niet in de hand. Ik kan opstaan en me helemaal blij in mijn wijflijf voelen, tot ik in de spiegel een bos onhandelbaar stro zie opduiken. Ik kan verend en dartel de deur uitdansen - helemaal wel in mijn vel - tot ik mijn been de auto uitzwier en merk dat die rok toch niet zo'n goed idee was.
Er is gelukkig één veelbeproefde manier om de Hyde-versie van mezelf (al is het maar tijdelijk) terug de kast in te jagen. Parfum, crèmetjes, bodylotion, juwelen, nieuwe kleren, nieuwe schoenen, ...
En dat, lieve Lief, doe ik dus allemaal voor jou. Want als je het boek erop naleest, zul je snel beseffen dat je niet al te veel tijd met een Hyde-variant wil doorbrengen.

Meer info over de wijvenweek hier en meer wijvenweekposts hier.

Hou je vast aan de takken van de bomen...

Kruimels wordt (vanaf morgen) een week lang overspoeld met wijvenhormonen.

Afreageren
Hij tierde, huilde en brieste in één adem. Hij zat roerloos en vulde de hele woonkamer, tuin en waarschijnlijk ook straat met zijn krijs. Secondelang hield hij die ene klinker aan AA. Om adem te happen stopte hij even op een W en trok de AA toen weer in gang. Zijn gezicht vertrok tot die van een peuter die ik niet kende. Hij liep rood en paars aan. Tranen, snot en kwijl drupten in een plasje op de tegelvloer. Geen fles, geen knuffel, geen konijn, geen gesus kon hem troosten. Hij tierde simpelweg 45 minuten zonder ophouden. Toen propte hij zijn duim in zijn mond, stak zijn armpjes in de lucht, wees naar de trap en mompelde ‘dada’.

Als dit maar geen manier wordt om zijn frustraties van de dag eventjes te ventileren.

Thuis
Zonnig, loom en warm, met vier dagen Barcelona in mijn rugzak, sloop ik KleineMan’s kamer binnen. Vier dagen zonder zijn Russisch gekwetter, giechelbuien en koppige uitvallen waren lang.
Toen ik me over zijn bedje boog, opende hij loom zijn ogen en keek me vanonder de rand van zijn deken aan.
“Mama”
“Dag vriend”, fluisterde ik en zoende hem zachtjes op zijn hoofd.
Hij duwde zijn tweede knuffelkonijn in mijn hand, draaide zich om en mompelde “Dada” waarop hij opnieuw zijn duim zocht.
Het grauwe konijn rook naar mijn KleineMan die steeds minder mijn baby is. Met mijn neus in zijn vacht liep ik de trap af en voelde me weer helemaal thuis.

Ik zou een liedje kunnen posten.
(Dit maakt mij op dit moment bijvoorbeeld bijzonder vrolijk)

Of ik zou een mooi gedicht hier kunnen plakken.
(Aan deze kan ik altijd mijn hart verwarmen)

Of ik kan ook gewoon opbiechten dat ik soms een echte Kruimel in hart en nieren ben. Eentje die op de tafel ploft, langs de stoelpoot naar beneden roetsjt en stil en ongemerkt naar het onbereikbare hoekje tussen plint en tafelpoot sluipt.
Het was stil in mijn hoekje. Rustig en kalm ook en als Kruimel in hart en nieren kan ik dat van tijd tot tijd wel eens appreciëren.
Maar de verstoffen-fase ben ik nu ook weer beu. Dus laat ik dit op repeat uit de boxen knallen terwijl ik mijn kleren samenraap, KleineMan’s logeerpakket samenstel en nog haastig een handleiding voor een 20-maander op papier zet. In de tussentijd breek ik mijn hoofd over de moeilijkste beslissing. Welk boek neem ik mee? Want Kap’Tein Blauwbeer is lief en grappig, maar simpelweg te gewichtig om mee te slepen op het vliegtuig. En Lief’s dreigend opgestoken wijsvinger die zeer klaar en duidelijk ‘slechts één boek’ uitbeeldde legt heel wat beperkingen op.

Aftellen...
Nog drie kruisjes hou ik in mijn hand. Eentje om op elke dag tussen nu en zaterdag te plakken.
Ik tel af naar de vier dagen die zich dan voor ons uitstrekken.
In de tussentijd zing ik eensgezind mee met Queen.

Kap'Tein

Hij is blauw. Hij is halverwege zijn veertiende leven en neemt de tijd om mij er alles over te vertellen.
Hij spekt zijn verhaal met grappige tekeningen, verklarende definities bij de meest vreemde wezens en hilarische hersenspinsels.
Hij leidt me rond door Zamonië en doet dat zo overtuigend dat ik hem bijna geloof.
Diep weggedoken in mijn dekenhol sluit ik hem langzaam in mijn hart en ik weet, dit is niet voor eventjes.
Dit is nog voor 500 pg's.

Werk
(of wat de toon in onderstaande postjes misschien kan verklaren…)

Het geluid van een pruttelende koffiezet belooft dat de vermoeidheid die zich aan mijn lijf vastklampt straks een klein beetje minder zal snijden.
De koffiedamp die omhoog kringelt op de tonen van Donora en Beirut vormt een gezond tegenwicht voor de stilte die als een mist in de gangen hangt.
Mijn bureaulamp werpt een heloranje cirkeltje op de toetsen van mijn klavier en houdt zo het gemorrel en harde woorden voor eventjes op een afstand.

Ik wiebel een rits woorden heen en weer tussen duim en wijsvinger. Ik strooi ze uit over dit blad en veeg ze even snel weer weg. Ik zet ze nogmaals neer en twijfel aan wat ik hier kwijt kan en wat beter niet. Ik denk aan ogen die meelezen en probeer te raden bij wie ze horen. Ik gom alles weer weg en druk vervolgens opnieuw op ‘ongedaan maken’. Daar staan ze weer. En daar blijven ze ook staan.

Het is niet erg, maar het was ooit veel leuker hier tussen 8u en 17u.

Manieren om mij op te beuren zijn welkom hieronder, in mijn postbus of in levende lijve voor wie mij weet te vinden. Ik bedank u met een buslading aan vrolijke kruimeltjes.

...
Ik schroef haakjes en oogjes vast in mijn mondhoeken en sjor ze willens nillens omhoog.
Ik zoek woorden daar waar ik ze niet kan vinden
Ik wacht op woorden die niet willen landen
Ik bind mijn glimlach omhoog en hijs mijn oogleden op.
Ik ben moe …
Ik zoek troost in koffie en verwacht er alles van.
Ik werk me door een zakje glanzende gouden karamellen en verwacht er alles van.
Ik doe wel iets.

Dat komt van dat nachtenlang lezen, berispt het engeltje op mijn rechterschouder me.
Ik mep het van mijn schouder en laat alle luiken zakken.

Een maandagmorgenstukje dat ingaat tegen mijn normale maandagmorgenstroom

‘Woesj’ deed de opbergbak tjokvol met blokken.
‘Ratel’ deden de blokken die over het tapijt rolden, onder de zetels gleden en tegen de kast tikten. En daarbovenuit stond een KleineMan uitermate trots op zichzelf te wezen.
Op elke andere maandagmorgen wrong ik me onder de zetel en ging naast het knalrode duploblokje liggen dat zich in het verste hoekje had verstopt.
Vandaag zwierde ik KleineMan op mijn arm, trok zijn muts wat opzij en fluisterde ‘mislukt’ in zijn oor. ‘Dada’ deed een klein handje naar alle blokken. ‘Een woonkamer vol vrolijk gekleurde blokjes zal vanavond ook een fijn weerzien zijn’, dacht ik toen ik de voordeur achter me dicht trok.

De zon nam me bij mijn linkerarm en kleurde de horizon lila terwijl ik naar mijn werk reed.
En Beirut gaf mij een klein beetje zin om over de snelweg te walsen, maar dat mag niet, dus doe ik het hier met lettertjes op een scherm…

Vertel eens...
In afwachting ... klik zeker door naar dit mooi initiatief.