Did you have the baby yet?
'Je had gebeld?' roept Grote Kleine Broer jachtig in de telefoon.
'Neen', antwoord ik. 'Ik heb niet gebeld.'
'Verdorie, ik had een oproep gemist en dacht dat het Lief was om te zeggen dat de baby er al was...'
Het is even stil.
'Baby is er dus nog niet?'
'Neen', lacht ik. 'Baby zit nog steeds gezellig in mijn buik.'
'Goed dan', zucht hij. 'Hou even de telefoon bij je buik.'
'BABY, JE MOET GEBOREN WORDEN.' hoor ik em schreeuwen.
Schuddebuikend van het lachen leg ik de telefoon neer en loop naar de keuken.
Drie stappen later rinkelt het ding weer.
'Hallo?'
'Is ie er nu al?', vraagt Grote Kleine Broer.
'Neen, maar hoe lang ga je dit volhouden?'
'Tot ie er is!'
Ik zucht, lach en hang op.
Vier stappen en de telefoon rinkelt weer.
'Lief!'roep ik. 'Neem jij even op. Grote Kleine Broer speelt weer de flauwe plezante.'
Ik loop naar boven om m'n boek te halen.
'Het is je broer niet', roept Lief. 'Het is je tante.'
Ik draai me om, om de trap weer af te lopen.
'Ze wil weten of de baby er al is.'
Ik draai me weer om en loop verder naar boven.
maandag 12 juni 2006
dinsdag 6 juni 2006
Vanuit de cocon die zwangerschapsverlof heet #2
'Neen, nu doet ie het weer', roep ik naar Lief.
En niet roepen als in: ‘Kijk, kijk vlug. Hoe leuk.’
Neen, roepen als in: ‘Dit is mij een beetje te griezelig om leuk te zijn.’
Kleine Stampers nieuwe favoriete spelletje dat de hele avond kan doorgaan:
Pook één van je ledematen herhaaldelijk naar boven en wieg dan van links naar rechts om dan te verdwijnen en twintig centimeter verder opnieuw op te duiken voor een volgend rondedansje.
Of hoe ik het ervaar:
Opeens verschijnt er links naast mijn navel ‘iets’ ter grootte van een golfballetje en dat ‘iets’ surft vrolijk over de hele linkerkant van mijn buik.
Ik ben er nog niet uit of ik dat wel zal missen.
'Neen, nu doet ie het weer', roep ik naar Lief.
En niet roepen als in: ‘Kijk, kijk vlug. Hoe leuk.’
Neen, roepen als in: ‘Dit is mij een beetje te griezelig om leuk te zijn.’
Kleine Stampers nieuwe favoriete spelletje dat de hele avond kan doorgaan:
Pook één van je ledematen herhaaldelijk naar boven en wieg dan van links naar rechts om dan te verdwijnen en twintig centimeter verder opnieuw op te duiken voor een volgend rondedansje.
Of hoe ik het ervaar:
Opeens verschijnt er links naast mijn navel ‘iets’ ter grootte van een golfballetje en dat ‘iets’ surft vrolijk over de hele linkerkant van mijn buik.
Ik ben er nog niet uit of ik dat wel zal missen.
donderdag 1 juni 2006
Vanuit de cocon die zwangerschapsverlof heet
'Hoi, met mij.'
'Moet ik naar huis komen?'
'Hoezo?'
'Is het begonnen en moet ik naar huis komen?'
'Neen'
'Het is niet begonnen?'
'Neen!'
'Zeker?'
'Heel zeker!'
'Oké dan, tot vanavond. Hou van jullie' *klik*
Misschien moet ik Lief toch eens aan z'n verstand peuteren dat ik hoop ook nog eens een normaal telefoongesprek met hem te voeren vóór de baby zich aankondigt.
'Hoi, met mij.'
'Moet ik naar huis komen?'
'Hoezo?'
'Is het begonnen en moet ik naar huis komen?'
'Neen'
'Het is niet begonnen?'
'Neen!'
'Zeker?'
'Heel zeker!'
'Oké dan, tot vanavond. Hou van jullie' *klik*
Misschien moet ik Lief toch eens aan z'n verstand peuteren dat ik hoop ook nog eens een normaal telefoongesprek met hem te voeren vóór de baby zich aankondigt.
Abonneren op:
Posts (Atom)