Pleisters op de wonde
Wakker geworden om als wat in-het-midden-van-de nacht voelde. - Maar nog steeds langer kunnen slapen dan de kinderverzorgster die al op haar werk was toen ik met mijn pyjama aan belde om Jasper ziek te melden.
Door de gietende regen naar de auto rennen en daar beseffen dat ik mijn sleutels nog niet opgediept had. – Maar nog steeds droger dan de fietser zonder regencape die nat gesproeid werd door alle auto die doorheen metersbrede plassen reden.
Al tuffend een weg gezocht door de verkeerschaos naar de oprit. – Maar nog steeds vlotter gereden dan al het verkeer dat probeerde de stad in te raken.
En dan eindelijk gewoon rechtdoor gereden naar een horizon zonder regenwolken en de zon die geeuwend links van me opkwam. Nummer zeven van Zornik’s ‘All strings attached’ op eindeloze repeat tot aan afrit nummer 1.
De grootste pleister van allemaal op een getormenteerde maandagmorgenziel.
maandag 8 januari 2007
donderdag 4 januari 2007
Terug
De eerste dag voelde als 1 september. Als terug naar school.
Alles is nieuw. Terug beginnen is spannend.
Er stond zowaar een nieuwe laptop te blinken op mijn bureau. Ik kwam thuis met een grote glimlach. Ik had er zin in.
De tweede dag voelde als twee september.
Alles is al heel wat minder nieuw en al lang niet meer spannend. Deadlines loeren al om de hoek en een foto van KleineMan op mijn bureau maakt het gemis niet goed.
De tweede dag nog maar... ik hoop dat ik mijn voeten snel op de trappers heb om stevig door de volgende dagen te kunnen fietsen.
De eerste dag voelde als 1 september. Als terug naar school.
Alles is nieuw. Terug beginnen is spannend.
Er stond zowaar een nieuwe laptop te blinken op mijn bureau. Ik kwam thuis met een grote glimlach. Ik had er zin in.
De tweede dag voelde als twee september.
Alles is al heel wat minder nieuw en al lang niet meer spannend. Deadlines loeren al om de hoek en een foto van KleineMan op mijn bureau maakt het gemis niet goed.
De tweede dag nog maar... ik hoop dat ik mijn voeten snel op de trappers heb om stevig door de volgende dagen te kunnen fietsen.
dinsdag 2 januari 2007
Allerlaatste dag
Ik kon de slaap niet vatten, deze nacht. Een uiterst irritante prikkelhoest trok me iedere keer dat ik net wegdommelde terug naar de werkelijkheid van mijn kussen, dekbed en het licht van de straatlantaarns. Lief woelde, draaide en zijn ogen blonken in het donker.
Zachtjes sloop ik uit bed, met mijn deken achter me aan. Nestelde me zo goed en kwaad als het kon op de zetel en probeerde opnieuw de slaap te vinden.
In mijn hoofd begon het te malen.
De laatste dag.
Morgens is het de laatste dag.
Overmorgen is de eerste dag.
Laatste dag thuis met Jasper.
Eerste dag terug aan het werk.
Flarden herinneringen van de laatste zes maanden waaiden door mijn hoofd. Met een piepkleine Jasper voor het eerst naar huis. Een eerste hobbel-wandeling. 's Morgens vroeg voor de hittegolf in alle felheid toesloeg samen in de schaduw van de pruimenboom. 's Morgens (veel te) vroeg mijn KleineMan eten geven en kijken hoe de zon opkomt. Onze eerste uitstap naar Calais. Het gevoel van Jasper in de draagzak tegen mijn buik. Hem de eerste keer voor een nacht moeten achterlaten. Hem voor het eerst terugzien. De eerste keer naar de dokter. Hoe hij opeens begon te schaterlachen. Zijn fascinatie voor onze witte kat. De ontelbare wandelingen die we met ons twee maakten. Naar zee met Jasper in de draagzak, eindelijk weer eens met blote voeten in het zeewater.
En zo dommelde ik langzaam in. Even de frisse tegenzin van mijn kant om hem morgen voor het eerst naar de creche te brengen vergeten.
Ik kon de slaap niet vatten, deze nacht. Een uiterst irritante prikkelhoest trok me iedere keer dat ik net wegdommelde terug naar de werkelijkheid van mijn kussen, dekbed en het licht van de straatlantaarns. Lief woelde, draaide en zijn ogen blonken in het donker.
Zachtjes sloop ik uit bed, met mijn deken achter me aan. Nestelde me zo goed en kwaad als het kon op de zetel en probeerde opnieuw de slaap te vinden.
In mijn hoofd begon het te malen.
De laatste dag.
Morgens is het de laatste dag.
Overmorgen is de eerste dag.
Laatste dag thuis met Jasper.
Eerste dag terug aan het werk.
Flarden herinneringen van de laatste zes maanden waaiden door mijn hoofd. Met een piepkleine Jasper voor het eerst naar huis. Een eerste hobbel-wandeling. 's Morgens vroeg voor de hittegolf in alle felheid toesloeg samen in de schaduw van de pruimenboom. 's Morgens (veel te) vroeg mijn KleineMan eten geven en kijken hoe de zon opkomt. Onze eerste uitstap naar Calais. Het gevoel van Jasper in de draagzak tegen mijn buik. Hem de eerste keer voor een nacht moeten achterlaten. Hem voor het eerst terugzien. De eerste keer naar de dokter. Hoe hij opeens begon te schaterlachen. Zijn fascinatie voor onze witte kat. De ontelbare wandelingen die we met ons twee maakten. Naar zee met Jasper in de draagzak, eindelijk weer eens met blote voeten in het zeewater.
En zo dommelde ik langzaam in. Even de frisse tegenzin van mijn kant om hem morgen voor het eerst naar de creche te brengen vergeten.
Abonneren op:
Posts (Atom)