Nachtroulette
Ooit nachtroulette gespeeld?
Ten huize Kruimel ook gekend als ‘raad het traantje’.
Het gaat als volgt:
In het holst van de nacht word je uit je dromen gehaald door een alarmerend gehuil.
Je wacht,
in de hoop dat je bedgenoot zijn dekens opzij zwaait,
in de hoop dat het aantal decibels luwt,
in de hoop dat je alles gedroomd hebt.
Uiteindelijk strompelt één van de twee uit bed om te polsen wat er aan de hand is.
Je treft een klaarwakkere en zeer ontevreden KleineMan aan.
Volgens veel verstrekt en goedbedoeld advies leg je je hand op zijn borst en maakt sussende geluidjes.
Soms is dat voldoende. Dan duik je terug onder de dekens en pik je je dromen weer op.
Soms ook niet, en dan begint de nachtroulette.
Misschien heeft hij honger?
Misschien een vuile luier?
Misschien komt er weer een tandje aan?
Misschien heeft hij koorts?
Misschien een nachtmerrie?
Misschien is hij bang alleen?
En dan probeer je één van de voorgaande problemen op te lossen, leg je KleineMan terug in zijn bedje, kruipt zelf onder de wol en wacht angstvallig af…
Soms heb je het meteen juist.
Soms zijn er drie à vier pogingen nodig.
Soms lijkt niets te helpen.
En dat maakt het elke nacht opnieuw spannend…

Turf
Het gewichtigste cadeautje onder de kerstboom werd voor een tijdje op de bovenste boekenplank geschoven. Wegens te gewichtig en niet alleen in vorm.
Mooi en zeker spek naar mijn bek ... ooit.
Maar toen - nadat ik KleineMan onder de wol had gestopt - trok ik even Turf van zijn plekje op de bovenste plank en las dit:

want niemand - behalve dan je moeder met haar kwabbige armen, stijve kapsel en aardappelpureeblik in haar ogen wanneer ze je aankijkt - wil de details van jouw betreurenswaardige bestaan horen dat ontegenzeglijk net zo zal eindigen als het begon: puffend.

Een half uur later riep Lief vragend wat ik op de trap aan het doen was. Ik kroop recht, wreef de vorm van de trapleuning uit mijn rug en stapte met mijn neus tussen de pagina's de trap af.
Turf en ik gaan nog enkele boeiende uren tegemoet

Loswrikken
Thuis heb ik stapels notaboekjes liggen. Moleskines, boekjes die ik zelf bijeen bond, onbenullige krabbelboekjes met een mooi prentje op de kaft, boekjes met stevige ringen, handige elastieken om alles bijeen te houden, ... . Noem maar op. En elk van die boekjes ging een tijd met mij mee op stap. De een lang (twee jaar), de ander kort.
Maar altijd wil ik, plots uit het niets, enkel en alleen nog blanco pagina's bij me hebben. Al de vorige krabbels uit het kortetermijngeheugen van mijn schoudertas wissen en fris opnieuw beginnen. Alhoewel... beginnen. Meestal pik ik net op daar waar mijn vorige krabbels stopten, maar het voelt tenminste fris.
Voor het eerst ook hier op mijn log. Zin om alles te wissen, ergens ver weg op te slaan en opnieuw te beginnen. De techneut-nitwit in mij heeft het wis-gedeelte nog wat uitgesteld. Dus hou ik gewoon bij een nieuwe layout. Helemaal niet wat ik wil. Lang zal ie niet meegaan. Net zo goed als al die boekjes die ik te pakken kon krijgen om mijn witte-pagina's-drang tevreden te stellen. En met een zozo-exemplaar op zak ga ik op jacht naar een nieuw exemplaar om enkele jaren te koesteren.