Voorkeur
Hij rekt zich uit. Plooit zich dubbel en strekt armen, handjes en vingers zo ver mogelijk uit.
‘Als je nu zou kunnen kruipen, is het veel makkelijker’, fluister ik tegen KleineMan. Hij blijft friemelen, rekken en strekken en opeens heeft zijn wijsvinger beet. Met een kom-kom-vingertje haalt hij zijn buit dichter en dichter naar zich toe. Tot hij met zijn vlakke handje op zijn vangst kan trommelen.
Al het kleurige babyspeelgoed laat hij links liggen, mijn pocketboek is het interessants van allemaal. Met onverholen trots kijk ik naar Lief. Hij wil liefst van allemaal een boek!
Tot KleineMan de pocket omhoog hijst en op de rechterbovenhoek begint te knagen.

Zomer en zonneschijn enzomeer
Het is dat het draadloos surfen ten huize Kruimel pas zijn intrede deed in de winter. Of ik was al veel sneller met laptop en al op ons terras gaan zitten. Maar het was dus winter en een tikkeltje te koud. En de tuinmeubels, verborgen onder een laagje groen, waren ook niet uitnodigend.
Vijf maand later zijn de tuinmeubels weer in aanvaardbare staat. De tuin kan er ongeveer mee door en ik... ik werk buiten aan mijn laptop.
Alleen jammer dat de temperaturen nog niet zo hoog zijn als de weermannen/vrouwen beloofden. Maar ik werk buiten... met een dikke trui en blauwe vingers.

Op een rijtje
‘Georganiseerd’ is nooit mijn tweede naam geweest. En het kost mij dagelijks wat hersencellen om alles mee te hebben wat ik moet mee hebben. Alles te doen wat ik moet doen. Alles te onthouden wat ik moet onthouden en niet te vergeten wat ik niet mag vergeten.
Mijn boterhammen liggen ’s middags vaak eenzaam op onze keukentafel terwijl ik kilometers verder op een dan-koop-ik-maar-een-broodje knabbel.
KleineMan zijn fruitpap ben ik nog nooit vergeten, maar vaak kwam er voor het binnenspelen een zoektocht naar een geschikte lepel aan te pas, of slab.
Mama-zijn hielp ook niet in mijn georganiseerd worden. Meer nog… er sneuvelen voor KleineMan en ik de deur uit gaan hersencellen met bosjes. Want nooit, neen nooit, wil ik nog bij de dokter staan zonder een extra-extra luier (één extra bleek onvoldoende), die toen écht wel nodig was.
Een lijstje boven de luiertafel hangen gaat me echt wel te ver en neen, ik kleef geen post-it aan de deur zodat ik eraan herinnerd wordt wat ik allemaal moet meenemen.
Maar misschien is het echt wel nodig…