De vrolijke stukjes laten zich nog steeds makkelijk schrijven.
Waterballonnengevechten op zondagmiddag,
boekenknagende KleineMannen,
enzomeer.

Het zijn die andere stukjes die steeds meer aan de toetsen van mijn klavier blijven haken.
Groot gemis.
Twijfels, van doe ik het wel goed en juist en zoals het hoort?
Drijfzand op het werk.

Vroeger had ik weinig moeite om ook die stukjes te schrijven. De woorden slopen behendig door elkaar en vormden zonder moeite wat er in mijn hoofd speelde. Maar nu lijkt het niet meer te lukken
Mijn groot gemis is er nog steeds en wordt steeds knagender. Maar steeds minder onder woorden te vangen.
De twijfel, daar heb ik dan weer teveel woorden voor. In mijn hoofd dan. ’s Nachts als het stil en donker is.
Het drijfzand op het werk maakt dat werken steeds meer als ploeteren aanvoelt. Proberen maar op dit moment niet vooruit geraken.

Dus alleen al om mezelf tegen te spreken. Een niet-vrolijk stukje. *klik* en *publish*. Morgen weer over headbangende KleineMannetjes...

Verjaardag
Vrijdag is het al weer vijf jaar geleden dat Lief en ik trouwringen uitwisselden. Om dat te vieren ontsnappen we vier dagen naar de stad waar Lief na aandringen (anders zeg ik geen 'ja') een knieval maakte en ik 'ja' antwoordde: Parijs.
De Eifeltoren, het Louvre, Musée D'Orsay en de Notredame hebben we ondertussen al voldoende bezocht. Dus vraag ik tips.
Een niet te missen wandeling.
Een gezellig restaurantje.
...
Kortom alles wat je niet op een doorsnee schoolreis bezoekt.

Waterpret
Het moest er van komen toen één van de kleinsten vroeg: ‘Opa mag ik de tuinslang?’
‘Waarom?’
‘Nonkel wil die om nonkel nat te spuiten.’
De kleinste kreeg geen tuinslang, dus nonkel kon de andere nonkel niet nat spuiten.
Gelukkig zijn er dan nog altijd waterballonnen.
Een uur later hingen er drie T-shirts, twee hemden en vier kleedjes te drogen aan de omheining.
Of… hoe een verjaardagsontbijt op het terras met de voltallige familie bij temperaturen boven de 20° nooit goed kan aflopen met GroteKleineBroer erbij…