Het is weer zover...
Middenin de letterstorm die om de drie maanden weer voorbij mijn bureau raast, gaat mijn lichtje opeens uit. Ik zie geen woorden meer, geen zinnen, laat staan dat er nog enige inhoud doorsijpelt.
Alle lettertjes nemen stokken en staarten vast en walsen eensgezind rondjes over mijn scherm.
Ik gaap ze domweg aan.
Doe zelfs geen moeite om ze een halt toe te roepen, of hun danspatroon te volgen.

Er is maar één oplossing.
Iets wat me goeddoet en dat is vandaag dit:

*klik*

Tot ergernis van mijn collega die Tori Amos hartgrondig haat.
Opnieuw en opnieuw. Zo luid als ik maar durf hier op kantoor.
(wat misschien maar een derde is van het volume dat Tori thuis zou bereiken)

Tot groot jolijt van mijn bureaugenoot, die uit het raam kijkt alsof het zijn allerlaatste vluchtweg is.

Alweer ****dag
En zo stond ik aan de rand van maandag.
'Kom terug', gebaarde ik naar het weekend. 'Je bent hier nog maar net.'
Het weekend keek even achterom, maar haalde hulpeloos zijn schouders op.
'Daarnet was het nog vrijdagavond. Het is niet eerlijk. Kom blijf nog even. Het was zo gezellig.', probeerde ik.
Het weekend aarzelde en draaide zijn schouders in mijn richting. Zijn voeten wiebelden heen en weer. 'Blijf nog even, nog één dag. Je hoeft toch nergens anders heen?', teemde ik.
Het weekend keek in mijn ogen en er verscheen een glimlach. Plots klonk er gekrijs. De glimlach verdween en snel haastte het weekend zich weg het donker van de nacht in.
Ik hees me uit bed en liep KleineMan's kamertje in waar de miniman in kwestie luidkeels duidelijk maakte dat hij nu echt wel genoeg geslapen had.
Het is maandagmorgen, heel erg vroeg...

Oow, dat kietelt
Lief is er niet en dat is de gelegenheid om weer eens mijn muziek op te leggen. Norah Jones neuriet zachtjes. Jasper speelt op het tapijt en ik plooi de handdoeken . Met een uiterste rek-strek manoeuver krijgt de eerste zijn knuffel te pakken. Norah zingt en ik plooi terwijl Jasper een verbeten worstelgevecht aanvat met zijn knuffelhond.

Alle knopjes moeten er aan geloven waardoor 'Fly away with me' wordt doorspekt met:
Oow, dat kietelt.
Gele hand.
Hangen je oortjes la-haag, ben je soms een beetje tra-haag
Jij bent mijn vriend!
Hoofd, schouders, knie en teen.
Knuffel mij.
Soms verrassend, accuraat in de maat met Norah die onverstoorbaar doorzingt.

'Bedankt schoonouders', denk ik. 'Voor dit nog steeds wondermooie kerstcadeau waarvan ik de liedjes zeker nog niet uit mijn hoofd ken en ook nog niet weet in welke volgorde de zinnetjes uit het beestje in kwestie rollen.'
En ik mik de voorlaatste handdoek op de stapel.