Wanneer ik met Jasper de trap oploop naar zijn babygroepje in de crèche geeuwt hij uitgebreid. Zijn mond wagenwijd opengesperd, oogjes dichtgeknepen en een piepgeluid dat even tussen ons in drijft. Hij wrijft zijn gezichtje tegen mijn schouder en nestelt zich daar. Ik krijg hem amper uit zijn jasje gepeld door een duim die echt in zijn mond moet blijven.

‘Ik denk dat hij zijn bed nodig heeft’, fluister ik tegen K, de dag-mama.
‘Altijd na een zwaar weekend’, glimlacht ze. ‘Hij heeft het niet zo begrepen op maandagmorgens, lijkt me.’
Ik hou maar voor me van wie hij dat heeft terwijl ik mijn KleineMan in zijn bedje laat glijden. Hij slaapt al als ik de deur terug toeschuif en K. een leuke dag toewens.

Baby zijn … op maandagmorgens als deze wou ik dat ik er meer van genoten had.

Ik las het een tijdje geleden bij Zeppo: Klaar met de dag.
De zin spookte door mijn hoofd toen ik gisteren naar huis reed en ik dacht: 'Zo voelen die vier woorden.'

Ik was echt klaar met deze maandag.
Doe het licht maar uit,
lees eventueel nog een verhaaltje voor,
maar het is genoeg,
gedaan,
voldoende geweest.

Een hele dag goochelen met Grote Woorden, warrelen met mistgordijnen en de Overkoepelende Waarheid proberen te vangen in breed uitlopende definities en zinsneden. Allemaal in het kader van het Grote Geheel.

Klaar,
fini,
gedaan,
dacht ik toen ik op de bank hing met mijn neus tussen de laatste bladzijden van Turf.
En ik maakte grote plannen voor morgen-dinsdag.
Geen Grote Woorden, Overkoepelende Waarheid of mistgordijnen all over the place. Als het moet stort ik me desnoods op de komma's op pagina vier. Ik ga een hele dag peuteren aan de kleinste details en alle Woorden Met Hoofdletters mogen het vergeten. Ik zal stoeien met de spreekwoordelijke punten en aanhalingstekens en ik zal er potverdorie van genieten.

Moederdag 2007
Een glimmend kaartje met een verfafdruk van een minihandje.
Drie rozen die wachten op hun plekje bij een steen met haar naam en daaronder twee jaartallen.

Of hoe een hart tegelijk warm en koud kan aanvoelen.