Eén week thuis
Hoeveel foto's ik ook maak per dag - het lijken er steeds te weinig.

Kleine kleertjes wapperen vrolijk mee in de wind tussen wat gigantische T-shirts en broeken lijken en van de dat zicht alleen al wordt ik vrolijk.

's Morgens wakker worden door vrolijk gegorgel en gekraai dat uit de wieg opstijgt.

Dat half uurtje knuffelen voor het opstaan.


Maar ook...
weer zonder zorgen rauwe groentjes, mosselen en rood vlees mogen eten.

Landen
'Hij is zo klein', was het eerste dat ik fluisterde tegen Lief toen Jasper voor het eerst in zijn park lag. Ik hobbelde door de woonkamer op zoek naar mijn oude thuis waar ik in de nacht van zaterdag op zondag met een dikke buik vertrok.
Het voelde niet meer hetzelfde. Anders, groter, vreemder,...
'Thuis komen doet raar', hadden ze me laten weten. Ze hadden gelijk. Alles was veel te groot.
Ik kijk opnieuw naar Jasper ingeduffeld in zijn park. Armpjes uitgestrekt, kleine vuistjes en hoe hij steeds opnieuw zijn lipjes tuit als hij slaapt.
'Hij is zo klein', fluister ik nog eens.
'Hij is er', fluistert Lief terug.

Ik knijp mezelf nog maar eens.

Jasper
18.06.2006


















Je bent er al lang
als wens, als droom, als verlangen;

Je bent er al negen maanden
als kleine onbekende.

En vandaag ben je er echt
- verpakt in je eigen minilijfje -
nu al helemaal jezelf.