Mama
'Toe dan ventje. Drink dan', pleit Lief met Jasper op zijn arm. KleineMan mept driftig de speen weg. Als in: neenneenneen, daar drink ik niet van.

of daarvoor

KleineMan is één hoopje rochelende en hoestende baby, zonder koorst. Klop ik aan bij de kinderarts?

of daarvoor

'Hij stopt niet met huilen. Ik weet niet meer wat te doen, want hij weigert simpelweg te stoppen. Hij ziet purper, maar weet nog steeds geluid uit zijn lijfje te persen.'

Deze en zoveel keren had ik maar één vurige wens. Even weer dochter worden en mijn mama opbellen. Voor goede raad en gouden tips, maar nog meer om haar te horen zeggen: Geen paniek, alles komt wel goed. Vertrouw even op jezelf.
Haar stem zal ik jammer genoeg nooit meer horen, dus plooi ik terug op mezelf en merk dat ik meer weet dan ik dacht. Dat intuïtie en gezond verstand meestal de beste wegen zijn om te volgen. En heel misschien worden die mij ingefluisterd daar haar zachte stem...

Waterratje
LieveCollega werd dit weekend papa van een toch wel groot kleintje.
'Ik ben een beetje jaloers', lach ik aan de telefoon.
'Zo'n heel nieuw, klein babietje. Ik mis het geloof ik al een beetje.'
Want Jasper groeit als kool en leert razendsnel.
Nieuwe talenten blijven zo opborrelen:
grijpen,
brabbelen,
zonder huilen inslapen,
van z'n zij terug rollen

en sinds dit weekend ook zwemmen...
maar dat is dan with al little help from Nijntje.

Toverhoed
KleineMan moet altijd eventjes de longen uit zijn lijf te huilen voor hij in slaap valt. Alle trukjes werden uit de toverhoed getrokken, maar niets hielp. Even keihard krijsen en dan pas vertrekt hij richting dromenland.
Voorlezen had ik nog niet geprobeerd, dacht ik deze morgen. Dus toen het tijd was voor een dutje nestelde ik me met Jasper op schoot in de zetel en las een Nijntjesboekje voor. Jasper knuffelde in de holte van mijn arm en keek met grote ogen naar de prentjes. Soezerig en zwaar leunde hij tegen me aan toen ik het boekje sloot en hem in zijn bedje tilde. Slaapzakje toe en knuffelkonijn. Hij gaf geen kik. Opgelucht sloot ik de deur van zijn kamertje. Gelukt!
Drie treden op de trap later hoorde ik zijn welgekende krijs. Zoals gewoonlijk voor vijf minuutjes...