Waar zit je?
"Een echte pageturner", belooft de cover. Ik lees de woorden ietwat sceptisch en nestel me met het boek in een knusse tuinzetel.
Vanaf de eerste pagina ben ik meegezogen in het verhaal. Ik ben terug in het Louvre in Parijs en volg de personages op de voet. De zon maakt rustig een boog aan de hemel, het niveau in mijn fles water daalt, de katten nestelen zich op mijn voeten.
Alle drie schrikken we op als de voordeur dicht slaat.
Lief loopt de keuken binnen en kijkt zoekend rond.
"Waar zit je?", roept hij.
"Ergens tussen pagina 250 en 300", roep ik terug.
Iets in zijn blik zegt me dat het niet dat was wat hij gevraagd had.

Wreed verhaaltje
Ik heb mijn kat vermoord, bijna dan toch.
Onze witzwart gevlekte vierpoter was in één klap al haar levens kwijt, bijna dan toch, en ik had niets in de gaten.

Ik klapte gewoon mijn hoofdeinde van het bed neer, knipte mijn bedlampje uit en schudde mijn kussens op. Vanonder het bed klonk gerommel. Twee katten die aan het vechten waren, dachten we. Maar toen Hobbes van onder het bed liep en zich op een stoel nestelde ging het gerommel onverminderd door. Mijn hoofdeinde wipte af en toe een beetje op.
Ik kroop uit bed, trok mijn matras omhoog en zag Wiebe. Geklemd tussen de beddenbak en mijn lattebodem met een verontwaardigd wiebelende staart.
Ik dacht aan gebroken ribbetjes en interne bloedingen terwijl ik het hoofdeinde omhoog sjorde. Wat wankel op haar pootjes vluchtte ze uit de kamer en verborg zich onder een kast.

Lief keek me meewarig aan toen ik haar de volgende morgen eens extra over haar kopje streelde. Ik overdreef. Maar toen poes in kwestie een hele avond lang niet opdook en we's avonds laat wakker werden van gekrabbel uit lief's kleerkast, veranderde hij van mening.

Uit de kast stapte een verontwaardigd miauwende Wiebe. Haar staart pijlrecht en met vlammende gele oogjes. Een aai werd niet in dank aanvaard, maar met boos gesis en een poging tot een klauw.

Bijna verpletterd worden en daarna een hele dag in de kast opgesloten worden. Dat ze nog niet de pootjes genomen heeft ... .

GSM #2
De beltoon dringt door de stof van mijn schoudertas.
Mijn hart zinkt onmiddellijk een verdieping lager en zwemt kloppend rondjes in mijn buik.
Het moet niet te lang meer duren.

Weten we nu ook
Een telefoon waar je naar zit te kijken zal nooit rinkelen, hoe angstvallig je ook wacht op nieuws.
Hetzelfde principe gaat op voor een gsm

Binnenspringen
Ze liep zonet even door mijn hoofd. Breed lachend. Haar sproeten glommen en haar ogen leken te twinkelen. Ze was haar eigen zelf van tien jaar geleden. Zorgeloos.
Ze dook zomaar op, uit het niets. Ik hou ervan als ze dat doet.

Tips?
Leesbeest krijgt een cd-bonnetje.
Leesbeest is dan wel een letterveelvraat, op vlak van muzieknoten doet ze het iets kalmer aan.
Leesbeest heeft wat cd's in de kast staan, meestal fijne, rustige muziekjes.
Leesbeest wil iets leuks doen met het cd-bonnetje.
Leesbeest heeft echter geen flauw idee wat er een leuk schijfje is en wat absoluut niet.
Leesbeest bedenkt dat ze een log heeft, met een aantal lezers die wel raad weten.
Wat zou u leesbeest aanraden?

Krabbels



Ik kan het ongeveer lezen, maar wat de context tussen die onsamenhangende krabbels is, dat is mij helemaal niet meer duidelijk.

Overwinning
"Neen, niet mijn stomme dansje", zuchte hij terwijl hij het spelbord terug in de doos plooide.

Gek dat het overwinningsdansje alleen maar stom is als ik het kan dansen.

Later als ik groot ben word ik technicus
Een tikje geïntimdeerd staarde ik de concertzaal in. Meer dan duizend zwarte stoelen keken op me neer.
"Jij zit daar", tikte een technicus op mijn schouder en wees naar het technisch eiland.
"Kom maar". Ik volgde hem het trapje af, de zaal in naar zes vierkante meter vol knopjes, schuifjes en hendeltjes.
"Een simpel klusje. Inpluggen, beelden inladen, aankoppelen, juiste kanaal zoeken en je bent vertrokken."
Ik bleef naar de honderden en honderden knopjes staren. "Euhmmm ..."
"Eerste keer?"
Ik knikte
"Je weet niet hoe je dit moet bedienen."
"Er was mij gewoon gevraagd om een projectie te bedienen, maar dit ...."
"... is iets teveel van het goede", vulde hij aan.

Een kwartier uitleg op Kruimel-niveau later zat ik aan de knopjes. Stilletjes moedigde ik mezelf aan. Het liep goed. De juiste beelden verschenen, ik kende de nodige knopjes, er zaten geen fouten in de projectie. Voorzichtig schoof ik iets naar achter in mijn stoel. De speech kabbelde rustig de zaal in. Mijn net verworven knopjesvaardigheid was eventjes niet nodig. Stiekem droomde ik van een carriere als technicus. Hendeltjes klikken, schuivertjes schuiven en knopjes indrukken en zo mee zorgen voor de sfeer op het podium. Ik had mezelf net een crew T-shirt aangemeten toen ik het hoorde ... .

Een zachte *piep*. Het beeld van mijn laptop floepte weg en op het podium verscheen op het doek een helblauw vierkant.
Ik veerde recht en morrelde aan mijn laptop. Hij piepte tweemaal zwakjes en ging opnieuw op zwart.
"Ik heb geen stroom", riep met een fluisterstem naar de technicus naast me. Vloekend dook die onder de tafel op zoek naar een ander contact. De speech leek ondertussen in een stroomversnelling terecht gekomen te zijn. In een rotvaart daverde het naar zijn slotzin toe. De slotzin waarna er zeven beelden nodig waren. Beelden die op een laptop stonden die er even geen zin meer in had.

*piep*
Het batterij-icoontje lichtte opnieuw op en de technicus dook met een vragende blik op de stoel naast me.
"En?"
Ik knikte en maande mijn computer tot snelheid aan. Opstarten - inloggen - beelden inladen - instellingen controleren - ... . Ondertussen wenste ik om vier pagina's extra speech, met veel moeilijke woorden die langzaam uitgesproken moeten worden. Het muispijleje vloog van links naar rechts, en juist op het moment dat het publiek beleefd aplaudisseerde floepte het beeld terug aan.

"Dat voelde als een klein beetje sterven", mompelde ik terwijl ik me terug in mijn stoel liet vallen en de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd wiste.
"Ja ik weet het", grijnsde de technicus terug. "Zalig gevoel, niet?"

Rrrrrt
De wieltjes rolden soepel over de weg. Een enkele auto week voor ons uit. De zon kleurde de lucht hel oranje. We waren stil. Zestien wieltjes in een gelijkgestemd tempo. Hij wat wiebelend en aarzelend. Ik dan weer rustig en ontspannen.
Ik rolde alle kriebels weg en nam de geur van avondlucht met me mee voor morgen.

Lief
"Lie-iehf!" Mijn stem galmt door de gang.
Het blijft stil.
"Lie-ieh-iehf!!!!!"
"Ja? Schatje", joelen de werkmannen buiten, maar onderaan de trap klinkt geen enkel geluid.
"LIE-IEH-IEH-IEHF!!!" De kat die lekker op een boomtak lag te soezen, schrikt wakker, tuimelt om en knalt op de grond. Even schudt ze met haar kopje en vlucht weg onder de haag.
Ik dender de trap af en tik op de neus van een dagdromende lief.
"Huh", schrikt hij op. "Ik had je niet gehoord."

Hoezo doof?

Adempauze
Vol, overvol. In mijn hoofd zit alles zo dicht opeen dat er dingetjes beginnen te verhuizen. Ze nestelen zich in mijn maag en draaien vrolijk rondjes, de hele dag door. Ze struinen mijn borstkas binnen en jagen mijn hartritme de hoogte in. Die zwarte vlekken voor mijn ogen vinden ze ongeloofelijk grappig.
Ik verlang naar een pauze. Tijd om heel diep in te ademen, de lucht vast te houden en langzaam alles weer uit te blazen.

Zomerzon
Ik wiebel wat ongemakkelijk heen en weer. Recht mijn rug en maak zo min mogelijk contact met de leuning van mijn stoel. Mijn schouders gloeien en lichten helrood op. Mijn T-shirt schuurt en prikt.
Een eerste souvenier van een middag vol zomerzon, maar of ik er wel zo blij mee ben?

Grassprietjes #2
"Zielig"
"Wat is er zielig?"
"Wat je nu gedaan hebt."
"Wat dan?"
"Je hebt ze onthoofd."
"Ik heb gewoon het gras afgereden."

Monstertje
Een hongerig monstertje peuzelde de helft van mijn layout op. De regeltjes codes verdwenen zo in het niets.
Ben ik ondertussen wel geleerd dat backups heel nuttig kunnen zijn.

Alleen jammer dat de helft van mijn linklijstje niet meer terug op te sporen was. Wordt nog verder aangepast.

Anders
Hij fronste en wapperde met de uitgeprinte tekst in zijn handen.
"Neen, dit is niet goed" Een wrange trek om zijn mond onderstreepte die woorden.
"Wat is er mis mee?"
"Het is niet goed. Het laatste stuk moet anders."
"Wat moet er dan veranderd worden."
"Het moet anders", hij plooide het blad dicht en strekte zijn arm om het terug te geven. We keken ongemakkelijk naar het witte blad.
"Anders dus"
"Helemaal anders", beaamde hij en denderde de trap af.

De beste stuurlui ....

Belgium 12 points

Bloggend Nederland,

Zaterdag is het Eurosongfestival, en daarom richt (een deeltje van ) bloggend Vlaanderen zich tot jullie. We zouden het namelijk fantastisch vinden als Xandee naar nummer 1 gestemd wordt en laten jullie daar elk een mooie twaalf punten hebben om uit te delen. Daarom een kleine vraag/verzoek. Stem zaterdagavond op Xandee. In ruil? Mijn twaalf punten voor Re-Union. Deal?

*klik* #2
Ergens tussen slapen en met wakker een lijf en leden de trap aflopen probeer ik elke morgen te bedenken waarover ik vandaag zal schrijven. Met een half oog op de wekkerradio, opgekruld onder het dekbed start ik een intensieve zoektocht naar iets logbaar. Vaak hoef ik niet lang te zoeken. Het slaapdronkenschap is een ideale staat om creatieve kronkels te laten wemelen. In een roes van "dit is geweldig", grijp ik naar mijn bril, start de computer op en laat mijn vingers rammelen op het toestenbord.
Lijn na lijn, verschijnt in het bloggerschermpje. Maar letter na letter verdwijnt mijn enthousiasme. Wat vond ik zo geweldig aan dit idee? Met slaapoogjes bestudeer ik de woorden, terwijl de muis in mijn hand ongemerkt naar boven schuift. *klik* delete.
Maar wakker ben ik ondertussen wel.

Meer dan opwarmen
De uien en paprika rolden uit de boodschappentas. Na avonden van ontdooien en opwarmen wilde ik weer eens echt koken. Groenten in steeds kleinere stukjes snijden, olie in de wok laten sissen, vlees goudbruin aanbraden. Dampen door de keuken laten kringelen.
Het vlijmscherpe mes gleed soepel door de groenten en vlees. Naast me pruttelde olijfolie in een gloeiend hete wokpan. De gloed van de warme oven weerspiegelde op mijn gezicht. Lief zat aan de keukentafel en tussen ons in kabbelde een woordenstroom over niets en alles.
De olie sputterde venijnig toen de stukjes vlees in de pan tuimelden. De groenten blonken glazig in een kleiner pannetje. Lief stalde borden, glazen, tomaatjes en de saus alvast uit. Een borrelend geluid steeg op vanaf het fornuis.

Ik moet het meer doen. Koken is zoveel meer dan opwarmen en opeten.

Doop
In de kleine tent werd dubbel feest gevierd. De tweede in de rij had die morgen zijn eerste communie gedaan, terwijl het kleinste van het gezin die middag gedoopt werd. De poten van de keukenstoelen waar de mama en papa op zaten zakten geleidelijk dieper in het gras. Wind gierde langs de wanden van de tent. Iedereen schoof wat dichter opeen en keek naar het kleine mensje dat met grote ogen terug keek.
Op het moment dat de priester water over haar hoofdje druppelde had hij er genoeg van. De eerste communicant klom op de stoel en riep luidkeels: "Gaan jullie nog lang dopen? Ik wil mijn pakjes openmaken."

U komt toch ook?

Storm
Het borrelde binnenin, als water ver over het kookpunt. Bellen spatten open aan het oppervlakte, het geheel rommelde onheilspellend.
En toch was er niet veel nodig om de de storm binnenin te laten luwen. Een stem, meer niet. Zelfs geen woorden. Gewoon de kadans van een vertrouwde stem. Het sussende in de klanken, als zachtjes rollende golven.

Absurder
"Ik vraag me soms af wat grassprietjes elkaar de hele dag vertellen."
"Je vraagt je af wát ze vertellen? Waarom ga je er van uit dat grassprietjes überhaupt met elkaar praten?"
"De hele dag zo naast elkaar staan en niets zeggen is toch heel erg saai, niet?"

Absurd
"Mijn balpen is verloren gewandeld op dit bureau", zuchtte hij terwijl hij papieren heen en weer schoof, onder stapeltjes keek en door zijn laden heen wroette.
Ik slikte een gniffel in en probeerde uit alle macht niet te denken aan een balpen op twee beentjes over het bureau hopste en verstoppertje speelde achter notablokken, zich verschool in een ringmap en nadien op zijn kleine teentjes terug naar het pennenbakje sloop.
Ben ik de enige die soms zo'n absurde fantasie heeft?

Adem
Halverwege mijn lijstje hoor ik het. Muziek die zachtjes voorbij glijdt. Comptine D'Un Autre Ete: L'Apres Midi van Yann Tiersen. Ik rol mijn stoel naar achter en kijk even naar buiten. Wind laat de bomen heen en weer zwiepen, de bloesems zijn al lang verdwenen. Frêle groene blaadjes klampen zich vast aan de buigzame takken.
Ik wil buiten gaan wandelen, de wind in mijn haren laten blazen, maar ik rol mijn stoel opnieuw naar voor en buig me opnieuw over mijn klavier. Laat mijn vingers dansen op de maat van de muziek.

Rollen
"Het is net als fietsen", prentte ik mezelf in.
Wat wiebelig trok ik mezelf recht en zette me af tegen de muur. Acht wieltjes rolden gezapig in een rrrt-ritme. Ik voelde hoe de structuur van de weg onder mijn voetzolen veranderde. Van hobbelig, over hoekig naar zijdezacht fluisterasfalt. Mijn benen vonden onmiddellijk hun oude ritme terug terwijl ik een rondje zoefde langs het voetbalveld.
Glimlachend plofte ik me op een bankje en bekeek mijn oude, gehavende paar skeelers.
"Het is net als fietsen ..."

*klik* weg
Hij had ander werk, schreef hij. Ander werk betekende geen mailtjes met info en foto's. Geen heen en weer geharrewar.
"Veel succes en nog eens bedankt", vormden de kleine lettertjes. Onderaan de mail besloot hij met "Tot ......"
Ik wenste hem digitaal succes en bedacht dat ik hem nooit in levende lijve had gezien.
Het muispijltje klikte zijn mail weg en daarmee klikte ik hem ook weg, bedacht ik. Die puntjes zullen nooit ingevuld worden, maar het was fijn dat ze er stonden.

Verdwenen
Het was een dringende mail, belangrijk en dringend. Hij moest heelhuids in de mailboxen belanden en gelezen worden. De belangrijke, dringende mail vertrok vorige week al. Mooi op tijd.
Het Mail Delivery System reageerde wat trager. Deze morgen om exact te zijn. De belangrijke, dringende mail was niet in de juiste mailboxen terecht gekomen. Hij hing nog wat rond in cyberspace. Verlummelde zijn tijd, of was helemaal verdwenen, ook mogelijk.
Ik heb dus een groot probleem deze middag, als de tweede verschrikkelijk dringende en nog steeds even belangrijke mail niet op tijd de juiste mailbox binnenzeilt.
Misschien stap ik maar weer over op het systeem postduif.