Gedaan met tellen
En dan speelt je hoofd met je voeten. Je denkt dat je blij zal zijn. Je denkt dat je van de daken zal springen als het eenmaal zover is. Als je een verlossende "ja" als antwoord krijgt, maar niets daarvan.
Eenmaal het zover is krijg je te maken met zoiets als gemengde gevoelens.
"Ben je niet blij?"
"Jawel, heel erg blij!"
"Wat is er dan?"
"Ik kan mijn vinger er niet op leggen.
Nog zes weken. Dan staat er mij een sprong in een nieuwe diepte te wachten. Nieuwe uitdagingen, nieuwe mensen, nieuwe omgeving. Dat zwemmen zal wel lukken.
Nog zes weken en dan rij ik elke morgen een nieuwe route. Op weg naar mijn nieuwe job.

Aftellen
Ik zou kunnen beschrijven hoe de zenuwen door mijn keel gieren, hoe kriebels door mijn lijf heen marcheren, doelgericht op en neer zonder moe te worden.
Ik zou kunnen beschrijven hoe ik 's morgens moeilijk mijn ontbijt kan wegwerken, hoe mijn ademhalig op onbewaakte momenten jachtig wordt.
Hoe ik er een tintje witter dan normaal bij loop.
Maar je kent dat gevoel vast en zeker wel. Trouwens, mijn vingers zijn iets te bibberig om veel te schrijven, mijn hoofd te bezig om hier volzinnen te produceren.

Vooralsnog tel ik gewoon nog even af.

EK
Hoe lang duurt dat EK nog? Want ik begin terug te verlangen naar mijn bank, voor één keer niet ingenomen door een lang uitgestrekte lief en twee spinnende katten. (want ja, zij lijken dat voetbal ook wel iets boeiends te vinden)
En als het EK afgelopen is, hoe lang heb ik dan nog tot de Olympische Spelen beginnen?

Bedtijd
"Pang, je bent dood", riep ze terwijl ik mijn fiets uit ons fietspoortje manoeuvreerde. Ze zwaaide met een vervaarlijk uitziend speelgoedgeweertje.
Ik wreef met mijn hand over de denkbeeldig getroffen plek, mijn schouder, en keek haar zielig aan.
"Je mag mijn niet doodschieten. Ik moet nog gaan werken."
Ze liet haar geweer zakken.
"Moet je nu nog gaan werken?"
Ik trok een droevig gezicht en knikte verdrietig.
"Wat doe jij dan?"
Mijn job liet zich niet zo makkelijk uitleggen aan een zesjarige. "Ik moet naar een vergadering", zei ik dus maar.
"Mmmm", murmelde ze terwijl ze het overdacht. "Is dat niet saai?"
Ik grinnikte en wenkte haar een beetje dichter.
"Eigenlijk wel", fluisterde ik in haar oor. "Eigenlijk zou ik liever ook op straat spelen, net zoals jullie."
Ze glunderde. "Ik mag nog een heel half uur spelen voor ik moet gaan slapen. Wanneer moet jij gaan slapen?"
"Als ik terug thuis ben van de vergadering."
"Dus jij mag nog heel heel lang opblijven?", vroeg ze met grote ogen.
"Zo lang ik wil!"
"Ik wou dat ik ook zo lang mocht opblijven als ik wilde", murmelde ze terwijl ze het geweertje weer opraapte. Toen richtte ze het op mijn hoofd.
"Fiets voor je leven."
Ik sprong op mijn trappers en zoefde de straat uit.
"Pangpang", hoorde ik haar nog roepen. "Je bent doooo-hooood."
Ik fietste de hoek om, op weg naar de vergadering.

Gevoelige maag
In de zetel met een kommetje verse aardbeien sla ik mijn boek open en ga verder waar ik gebleven was.

In de droom straalde het noorderlicht en kropen de verstrooide lichaamsdelen - armen, hoofden, benen, rompen - langzaam naar elkaar toe en vormden zich opneiuw tot monsterachtige lichamen van niet bij elkaar passende onderdelen.

Ik neem aarzelend een hap van een grote zachte aardbei.

Ze hinkten en strompelden en struikelden als blinde gekken over het donkere slagveld rond op hun gebrekkige benen. Ze botsten tegen elkaar op, stootten met bebloede gekliefde hoofden tegen elkaar in hun versufte toestand.

Mijn aarbei is opeens niet zo lekker meer.

Een figuur wiens verwondingen zo verschrikkelijk waren dat hij meer op vlees leek dan op mens, probeerde op te staan maar kon het niet.

Ik klap mijn boek dicht en schuif mijn kommetje aardbeien van me weg. Ik heb er meer dan voldoende gegeten dit seizoen en dat boek gaat ook even in de koelkast.

Grijs
"Ik vind het wel leuk als het zo bewolkt is, gewoon grijs", zei hij, zich uitstrekkend in de kille wind. "Dat kan eens deugd doen. Lekker somber."
Verbaasd keek ze hem aan en liet haar blik naar de lucht glijden.
"Neen. Er moet altijd één zonnestraaltje te zien zijn, één klein plekje blauwe hemel."

?????
Ik weet het even niet meer. Heb jij dat ook soms?

In navolging van Zeppo
Ik wil lang kunnen uitslapen. Heen en weer wiegen in de hangmat. Witte de-zon-kon-er-niet-bij-door-mijn-slippers-streepjes op mijn voeten. Rollen tussen de velden. Lezen, lezen, lezen, lezen, ....

Ik wil vakantie. Nog vier weken ....

Examens
Er waren de zenuwen, bedacht ik terwijl ik tussen de witte studenten op weg naar hun examen fietste. Zenuwen als je de stapels leerstof bekeek. Zenuwen vlak voor het examen.
Verlangen naar alledaagse dingen. Een boek lezen, urenlang in de tuin liggen, televisie kijken. Activiteiten die allemaal achteruitgeschoven werden voor dat ene woord: blokken.
Weken waar het uitzicht onveranderd bleef. Een witte muur met prikbord, cursussen, boeken, notablokken, ... .
Maar er was nog iets...
"Ik zweer je dat ik bijna dood neerviel toen hij me die vraag stelde",benadrukt de jongen op de fiets naast me, terwijl hij theatraal met zijn ogen draaide.
Juist ja, drama ... .

Maandagmorgen in
Veel te laat mijn bed ingerold en veel te vroeg eruit geschopt worden (door de irrante wekkerradio die altijd gelijk heeft) resulteerde in een wollig hoofd.
Met twee verschillende slippers stond ik buiten op de stoep, fiets vergeten. Waar ging ik ook weer heen? O juist ja, werk.
Ik schakel mijn minidisc aan en dein op de zachte klanken van Luc De Vos zijn stem. De zon schijnt warm op mijn rug. Ik zet af en fiets mijn schaduw achterna.

Om lange wachttijden te vermijden gelieve tussen 9 en 10 te komen stemmen

11u15: aanschuiven bij stembureau 93

11u18: aanschuiven in het buurtwinkeltje voor een kilo persappelsienen

Vadertjesdag
Ze zitten op de stoep, hun krijtjes over de tegels uitgespreid.
"Dat is een mooie tekening", zegt de oudere vrouw die hen voorbij loopt en ze buigt over hen heen. "Is dat voor jullie papa?"
Het blonde krullenkopje kijkt eventjes op.
"Neen!", antwoordt hij kordaat en kleurt weer verder.
"Maken jullie dan geen mooie tekening voor vadertjesdag?", vraagt de vrouw gemaakt geschrokken.
Het kleine meisje kijkt nu ook op. "Wij hebben al een mooi cadeautje voor papa."
"Ooh. En mag ik weten wat", fluistert de vrouw en ze buigt zich nog een beetje dieper over hen heen.
Het blonde jongetje springt recht en toont een plateau vol witte bekertjes tot aan de rand gevuld met water.
"Dit. Die gaan we allemaal naar papa smijten."

Boekenworm
Ik laat mijn ogen over de laatste woorden glijden, klap het boek toe, hijs me uit de zetel en loop naar de boekenkast. Het net gelezen exemplaar krijgt zijn plekje tussen Donna Tartt en Tolkien terug. Mijn vinger danst een paar schappen terug en trekt een ongelezen exemplaartje van de plank. Met mijn neus tussen de pagina's loop ik terug naar de zetel, plof in de kussens en verdwijn weer tussen de letters.
Lief kijkt op van de televisie. "Zo'n lettervreetbuien, dat kan niet gezond meer zijn."

Vredelievend
"Hoe was de vergadering?"
"Ik heb vijftien manieren verzonnen om iemand te vermoorden met een vulpen en een notablok."
"Zo goed?"

Gezocht
"Iets voor de keuken?"
"Hij heeft alle mogelijke messen, pannen, en pepermolens al."
"Een boek?"
"Voor zijn verjaardag twee weken geleden kreeg hij er een tiental, ik denk dat hij er wel even zoet mee is."
"Drank?"
"Je kan nu al de kelder niet meer binnen zonder te vallen over de wijn- en andere drankflessen."
"Mmmm, een plant voor in de tuin."
"Gaf ik vorig jaar al."
"Jezus, wat kan je nog geven? Een relaxweekendje?"
"Volgende week vertrekken ze. Op dat relaxweekendje dat ze voor hun verjaardag kregen."
"Een tuinzetel."
"Kocht hij zelf onlangs."
"Je maakt het me niet makkelijk."
"Weet ik"

Het is zondag vaderdag. Wat geef je aan een vader die bijna alles heeft.
Tips? Iemand?

Klep
*klepperklepperklep*
Ik loop het secretariaat binnen. Mijn collega kijkt op van haar computerscherm.
"Is er post", vraag ik een zweetdruppeltje van mijn voorhoofd wrijvend.
Ze blaast even het haar uit haar gezicht.
"Ja, in je postbakje."
*klepklepklep*
Ze kijkt naar mijn voeten en grijnst.
Ik blader door mijn post en loop naar de deur van het secretariaat.
*klepklepklep*
De hiel van mijn slipper slaat met elke stap tegen de onderkant van mijn voet.
*klepklepklep*
Ik loop de koele gang in en ga de trap af.
*KLEP KLEP KLEP KLEP*
Elke klep galmt door de gangen als een zweepslag. Ik probeer voorzichtiger de trap af te gaan.
*KLLLLLEP KLLLLLEP KLLLLLEP*
Het klinkt alleen maar doordringender.
Halverwege de trap schop ik mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder. Dat is nog eens zo verfrissend.

Buurman
Onze buurman zont. Vanaf het moment dat er een striepje gras verwarmd wordt door enkele zonnestralen sloft buurman met zijn handdoekje naar buiten en strekt zich uit op het grasperk.
Buurman zonde de hele zaterdag en de hele zondag. Slenterde in zijn zwembroekje op en neer, liet muziek keihard uit de boxen knallen, draaide zich af en toe om en controleerde of hij mooi bruin werd.
Voor de rest deed hij niets. Ik ben er nog niet uit dit saai of zalig is.

Onze buurman werkt in dezelfde straat waar ik werk en zodoende gebeurt het wel eens dat we in het zelfde restaurantje een spaghetti wegwerken.
Ik met een boek voor mijn neus, hij in het gezelschap van een collega.
Ze keuvelen, ik lees. Tot ik zijn collega opeens hoor vragen; "Hoe was het weekend?"
"Drukdrukdruk", antwoordt hij en neemt nog een hap pasta
Ik smoor een giechel in mijn handpalm

Verlanglijstjes
Ik leg verlanglijstjes aan. Geen hebben-lijstjes, maar willen doen, lezen, zien, horen-lijstjes. Ik kriebel ze neer in mijn notaboekje. Films die ik wil zien, muziek waarop ik wil deinen, verhalen waar ik wil in verdwalen. Later streep ik ze met een gelukkig gevoel weg. Een herinnering rijker, een ervaring bij, een mooi klein moment om bij te glimlachen.

Flarden uit mijn laatste lijstje:
- Een lentebries in de gordijnen
- The Piano: muziek en film
- Een middag luieren in een zonnige tuin.
- Acht kilometer rollen op mijn acht wieltjes zonder een hoofd als een tomaat te krijgen.

Gisteren stond ik op het punt om "een dag vol zomerzon in verhalen verdwalen" af te strepen, maar ik schrap het nog niet, ik wil nog meer dergelijke dagen. Heel veel meer!

Snif
Pas volgende maand opnieuw.

Ijverige huisvrouw #2
"Ik kan beter die dweil aan de kant zetten."
"Waarom?"
"Met die twee rondspringende katten lijkt Veet me een betere oplossing om al dat haar van de vloer weg te krijgen."

Aan de Nederlandse lezers,
Af en toe lees ik het nog wel ergens, maar "besodemieteren" gebruiken jullie dat woord nog?

Dansje
De ruwzachte stem van Admiral Freebee kringelt mijn bureau binnen. Ik rol mijn stoel naar achter, wandel met mijn pen in mijn mond naar de radio en draai het volume open.
Mijn ogen dwalen over de tekst in mijn hand, mijn pen krabbelt verbeteringen en ik wieg heen en weer in het midden van mijn bureau.
Tijdens mijn lievelingsstukje draai ik een rondje en nog eentje. Met wiegende heupen en lalala meeneuriënd.
Als de presentator het lied afkondigt kijk ik door het raam en zwaai vrolijk naar de geamuseerd-kijkende meneer op de fiets.

Lief
We bonden opnieuw de wieltjes onder. Werkten onszelf de straat uit, richtig velden waar zestien wieltjes in een steeds gelijkgestemder ritme door de slingerpaadjes tussen de velden laveerden.
Hij voorop, af en toe ietwat onzeker. Ik rustig achter hem.
We rolden door een volmaakte prentkaart, door een cliché met de hoofdletter C. Ondergaande zon, oranjegekleurde hemel, een zwerm vogels aan de horizon en een zacht briesje die ons een duwtje in de rug gaf.
Lief draaide zich om, grijnsde breed, stuntelde eventjes over een steentje, wiebelde vervaarlijk maar bleef rechtop. Hij schudde even de schrik af en rolde verder.
Ik keek hem na. Zijn lange lijf balancerend op acht wieltjes.