...kriebels
Een zonnetje dat door het raam mijn rug verwarmt.
Helblauwe lucht en zingende vogels.
Het voelt bijna als lente...

tenminste...
als het een beetje warmer dan -4° was.

Rwanda – 2002
Aarzelend zochten mijn vingers hun weg op het qwertyklavier. Ik typte enkele mails vol. Opgewekte en geruststellende woorden, maar tussen de regels in was de krop in mijn keel te lezen. Was te lezen hoe mijn hand had gebibberd toen we de massagraven bezochten. Tussen de regels door schreef ik hoe Rwanda mij naar de keel greep en me vasthield. Hoe ik geraakt werd, door wat jaren geleden gebeurde.
Een gloeilampje wiegde zachtjes in de bries die door het open raam waaide. Het stof op de vloer dwarrelde op toen ik mijn stoel naar achter duwde en een medereiziger aan het klavier aanschoof. Ik leunde tegen de ruwe muur en sloot mijn ogen, moe en uitgeput. Voor het eerst sinds lang voelde ik me alleen. De hele dag waren we met een groep van twaalf tot twintig mensen op stap, maar toch voelde ik me eenzaam.
De stenen schuurden mijn blote schouders open, mijn tenen staken zwart en stoffig uit mijn sandalen, een zweetdruppel gleed langs mijn rug naar beneden. Ik kneep mijn ogen dicht tot ik sterretjes zag dansen.
Plots voelde ik hoe ik weggetrokken werd van de muur. Twee armen omsloten me en iemand trok mij dicht tegen zich aan. Een hand streelde zacht mijn rug. Ik ontspande mijn ogen en leunde tegen de ander aan. Langzaam loste de krop in mijn keel. Zonder iets te zeggen bleven we zo staan, minutenlang. Ik wilde niet loslaten en de ander liet mij niet los.
Het gloeilampje wiegde zachtjes in de bries die door het open raam waaide…

Boekbinden #2
Een naald schoot uit en prikte onder de nagel van mijn linkerwijsvinger.
Door het té enthousiast plooien sneed ik me aan de rand van het papier. Een snijwonde in mijn rechterwijsvinger.
Opeens merk ik het kloddertje lijm in mijn haar op. Dat wordt prutsen en pulken tussen het lijmen en bekleden door.

Maar mijn boekjes zien er wel goed uit.

Ze hebben 'ja' gezegd
Helemaal in elkaar gekeerd draaiden ze kleine schuifelrondjes op de dansvloer. Haar gezicht in zijn nek verborgen. Zijn wang tegen haar hoofd.
Op de tonen van 'You make it easy' dansten ze samen hun nieuwe leven in.

Proficiat I & M.

Koffie?
Collega 1: Er is koffie!
Collega 2: Heb jij die gezet?
Collega 1: Neen.
Collega 2: Dan is het goed.

Zo onhandig kan ik zelf niet zijn...
Nergens aan gehaperd, stilgezeten op mijn bureaustoel, geen scherpe voorwerpen in de buurt van mijn benen en toch weer een ladder in mijn kousen. Na vier uur!
Volgens mij maken ze die dingen met opzet zo fragiel.

Wat rest...
Het zat er natuurlijk aan te komen. Projecten waar ik aan had meegewerkt werden ook zonder mij verder afgewerkt. Stom om te denken dat ik niet plots, toevallig tegen een eindresultaat van mijn vorige job zou aanlopen...

Het was een koude wind die me de winkel binnenjoeg. Het was een hagelbui die me overhaalde door te rekken te snuisteren en het was toen dat mijn vinger iets aantikte wat er bijzonder bekend uitzag. Ik pikte het uit de rekken en draaide het om en om in mijn handen. Een ander ontwerp dan dat wat ik mij herinnerde. Net zo voor het lettertype en formaat. Maar toen ik het de laatste keer omdraaide, net voor ik het terug in de rekken wou schuiven viel het me op. Nog steeds mijn woorden die op de achterkant prijken.

23 & 72
23 jaar geleden lag hij voor het eerst - als een toevallig verjaardagscadeautje - in haar armen. Ze werd op dezelfde dag 49 en voor de tweede maal grootmoeder.
Vandaag torent hij boven haar uit en moet hij zich bukken om haar een gelukkige verjaardag te wensen.
Vandaag past zij makkelijk onder zijn arm en moet ze op haar tenen staan om zijn prikkelwangen te kussen.

Mijn grote kleine broer en oma.

Whodunit
Het personage verschijnt nog maar net op het scherm, heeft zijn eerste zin nog niet volledig uitgesproken of Lief veert al wat rechter in de zetel.
'Die daar. Ik ben het bijna zeker. Hij heeft het gedaan.' Met een wat zelfvoldane glimlach laat hij zich weer in de kussens zakken om de rest van de aflevering zijn theorie te staven.
'Neen', morrelt hij tegen de inspecteur die in zijn ogen teveel tijd spendeert aan een onterechte verdachte. 'Die moet je niet hebben. Het is toch glashelder.'
Ik nestel me wat dieper tussen de kussen en probeer tijdelijk doof te worden aan mijn linkeroor. Lief raadt graag. Wil de inspecteurs, politieagenten en detectives voor zijn om de dader bij de kraag te vatten. Ik drijf liever mee op het verhaal en zie wel bij welke dader het plot me uiteindelijk brengt.
Hoog tijd om dat tweede televisietoestel in gebruikt te nemen of minstens voor een oordopje in mijn linkeroor.

Nieuwe auto
Hij laat de sleutelhanger van de autosleutel door zijn vingers glijden 'Daag, nieuwe auto.' zucht hij. 'Het was fijn om met jou te rijden. Zonder krassen, zonder deuken, zonder afgesprongen wieldoppen, ... . Ik hoop dat ik je heelhuids terugzie.' Hij kijkt grinnikend in mijn ogen en legt de sleutels in de palm van mijn hand.
Ik lach terug, leg de sleutel op de kast en vis de autosleutel van ons oud autootje uit de lade. 'Tot deze avond', roep ik hem toe terwijl ik de deur achter me dichtsla.

'Omdat jij met de nieuwe auto mag rijden' is ondertussen een veelbeproefd argument voor het vuilniszakken buitenzetten, was ophangen, afwassen, kattenbakken kuisen, ... geworden.

Boekbinden
Op papier leek het een lange avond. Drie uur, zonder pauze. Ik had wat mijn twijfels, terwijl ik mijn tas vulde, maar tussen de geplooide katernen, uitgewaaierde vellen handgeschept papier, potjes lijm en naaigaren leek de tijd zo door mijn vingers te glippen. Ik naaide katernen op linten. De naald danste op en neer en ik luisterde hoe het stil werd. Urenlang werd er niets gezegd. Het gedempte geluid van priemen die gaatjes prikken, draad die door papier geregen werd, en klem die wat extra werd aangeschroefd waren de enige geluiden die door het lokaal waaierden.
‘Lieve mensen’, zei de lesgeefster voorzichtig terwijl ze zich van haar kruk liet glijden. Ik keek op met vermoeide, prikkende ogen. ‘Het is half elf. De cursus is eigenlijk al een half uur afgelopen. Wie wil, mag nu echt naar huis gaan.’

Licht
Heb je het al gemerkt? Het wordt lichter. De straten zijn niet langer inktzwart als ik er in de vroege morgen door rijd. De hemel licht al weer een beetje op. Voorzichtig nog. Ergens aan de horizon hangt er opnieuw een ijl zuchtje licht. Een opgloeiende lijn, ver voor me uit. Soms oranje, soms paars en deze morgen het helderste witgrijs...

Maandagmorgenmoe
Op de tast grabbel ik naar een grote mok in de kast. De geur van sterke koffie geeft een lichte trap tegen mijn bewustzijn. Het maakt dat ik mijn ogen een beetje verder kan opensperren.
'Moe?' vraagt mijn collega terwijl ik mijn mok volschenk met pikzwarte koffie. Ik vouw mijn handen om de tas en snuif opnieuw de geur op.
'Ik heb deze nacht elk uur zien voorbij tikken op mijn klokradio', fluister ik tussen twee slokken door.
'Doe wat ik altijd doe', antwoordt hij. 'Geef je bedgenoot een schop en neem jouw deel van het donsdeken terug.'

Dank u, overbuurman...
voor uw nieuwe gevelverlichting, die zonder problemen kan concurreren met de straatverlichting en pal onze slaapkamer binnenschijnt.
Het is een hele ervaring om rond 3 uur 's nachts een boek te kunnen lezen, zonder eerst een leeslampje te moeten aanknippen.

Doezelen
Het is er de dag voor...

Niets te lezen
Ik glijd met mijn vinger langs de boekenruggetjes op de boekenplanken. Eén, nog niet gelezen. Twee, in begonnen maar nog niet uit. Drie, wanneer heb ik die ook weer gekocht?
Vier, vijf, zes, zeven, …
Ik tel terwijl ik mijn vinger laat wippen over de boeken waar ik wel al in verdwaalde, tik de ruggen aan van de exemplaren die ik nog niet volledig las.
Vijftien, zestien, zeventien.
Zeventien?! En ik ben nog maar halverwege.
Ik tel verder. Vierentwintig, vijfentwintig,… en zwijg eventjes verbijsterd als ik alle boeken overlopen heb.
Drieëndertig ongelezen exemplaren. Drieëndertig verhalen waar ik nog ik kan duiken en toch vind ik niets waar ik me deze avond in wil verschuilen.
Mijn equivalent van ‘Ik heb niets om aan te trekken.’

01.02.1999
Vandaag, zes jaar.
Ik lig op mijn rug in bed. Kijk naar het plafond, naar de vage stralen van de straatverlichting die door de kamer spelen.
Eigenlijk wil ik roepen. Jou roepen. Gillen dat het verstoppertje-spelen lang genoeg geduurd heeft. Roepen dat je uit je schuilplaats moet komen. Luid schreeuwen dat ik het niet meer leuk vind. Dat ik niet meer wil zoeken. Mijn longen aan flarden schreeuwen, in de hoop dat je me hoort.
Ik wil je terug, hier bij ons.
Maar ik mag roepen zoveel ik wil....