Wat je vandaag moet doen...
Wees te vroeg.
Wandel over een leeg plein. Zonnestralen enkel voor jou en de duiven.
Zoek een leeg bankje.
Vis een boek uit je tas.
Stuur een sms-je:
Als je me zoekt, ik zit op een bankje in de zon.
Vergeet de wereld om je heen.
Overweeg een tweede sms:
Weet je wat, zoek me niet.

Niet meer vermist
'Zwarte poes is terug!', smst één van de schilders die de ramen van papa's huis van een nieuw kleurtje voorziet.
'Laat haar binnen en maak alsjeblieft dat ze niet meer buiten raakt voor mijn ouders deze avond thuiskomen', stuur ik terug. Ik zit bijna te huppelen in de passagierszetel. Mijn carpoolcollega kijkt me vreemd aan.
'Lotto gewonnnen?'
'Neen beter.'

Voor een 17-jaar oude poes heeft ze een prima gevoel voor timing. Nu maar hopen dat ik haar niet doodknuffel deze avond.

Verdwenen
Vijf avonden op een rij loop ik al rond in de tuin waar ik vroeger speelde. Ik roep, blijf roepen en hoop. Onze poes is verdwenen. 'Onze' niet als in: één van de twee exemplaren die thuis in de gordijnen hangen en me 's nachts wakker spinnen. Maar 'onze' als in: het beestje dat kwam aanwaaien toen ik tien was en al die jaren vastgeankerd leek aan het linkerhoekje van de grootste zetel.
Elke avond zoek ik door de tuin. Duw struiken opzij. Controleer het tuinhuis nog eens. Bel bij de buren aan. 'Niet gezien? Toch bedankt. Sorry, voor het storen.' Ik loop langs het bos, gluur in de beek en rijd teleurgesteld naar huis.

Het is een kat, maan ik mezelf aan. Een oude kat. Die dingen gebeuren.
Vastbesloten zweeft er een andere gedachte door mijn hoofd: het is mijn kat.

Eén jaar
Morgen is het één jaar geleden dat ik mij stortte in een jobswissel die wat minder leuk afliep. (Fataal is een te sterk woord zeker? Ja? Ja!)
Vraag van de dag. Zou ik mijn ik van een jaar geleden waarschuwen, als dat kon? 'Meisje, begin er niet aan. Het komt niet goed!'
Waarschijnlijk niet. Via die omweg ben ik immers beland op de plek waar ik op dit moment hoor. En daarbij, visioenen van werkgevers die op een raket vastgebonden worden en gillend de ruimte ingelanceerd, doen het ook goed.

Prijzig
De voorste wieltjes van de hippe buggy-driewieler raken me vlak op mijn enkel, wanneer ik een doos boeken wil bekijken. Net op dat plekje waar de pijn enkele minuten blijft nazinderen. De mama keek me verontschuldigend aan, de peuter daarentegen heeft de grootste lol.
'Als ie nu heel erg schattig *boem* kraait, dan hou ik het niet meer', grom ik tegen Lief.
Het bleek geen geweldig idee om na de middag 'eventjes op die rommelmarkt daar' te willen rondslenteren. Ouders met buggy's, koopjesjagers met boodschappentassen op wieltjes, mensen die in het midden van de straat bijkletsen - zich er niet van bewust dat ze een opstopping veroorzaken.

Ik richt m'n aandacht weer op de doos boeken en vis er één exemplaar uit. Een deeltje van de verboden boekenreeks van De Morgen; Milan Kundera. Een lelijke cover, hier en daar gescheurd, dat wel, maar wat wil je op een rommelmarkt?
'Hoeveel?', steek ik het boek op.
'€ 12'
'Sorry?'
'€ 12'
Milan belandt terug in de doos.
'€12 voor een boek dat je bij de krant kreeg?' Ik flap het eruit.
'Je moest bijbetalen.'
'€ 5, geen 12'
'Het is een collector's item. €12, geen cent minder.'

Milan blijft waar ie ligt. Een tweede hippe buggy-driewieler knalt tegen me aan. Lief weet hoe laat het is. Tijd om te vertrekken ...

Over alles en niets
Grote Kleine Broer belt me op. 'Raad eens waar ik nu zit.' Slaapdronken prutste ik met het snoer van de telefoon. 'Op reis?'. Een geeuw blijft steken achter in mijn keel. 23u. Net een half uur in slaap om een zwaarder-dan-verwacht-weekend mijn lijf uit te jagen.
'Voor de tent. Uitzicht op de Mont Ventoux. Net genoten van een prachtige zonsondergang. En toen wilde ik gewoon even bellen.'
Ik zie ze voor me, Grote Kleine Broer en zijn meisje. Zij ineengekruld tegen zijn zijde. Een koele fles wijn op hun kramikkige picknicktafeltje. Zijn oude I-pod (één van de eerste , zus!) die zachte liedjes over hun stekje laat dwalen.
'Iets gehoord van papa? Waar ie ook zit.'
'Een beetje hoger dan jullie. Wijn proeven en even schandalig genieten van het leven', antwoord ik. De geeuw ontsnapt me toch.
'En jullie?'
'Als het weer meezit, dit weekend.'
'Waar?'
'In jullie richting, maar veel hoger. Kijken waar we in drie uur rijden raken.'

Eén weekend lang. Een gezin uiteengestrooid over 'La Douce France'.

Zo'n zondag
Het zondag. Een lekker lui-dag met de grote 'L' van lezen, languit televisie kijken, langzaam in slaap wegdommelen, lijdzaam toekijken hoe de was aan de draad opnieuw natgeregend wordt, liggend bestuderen hoe de lucht grijs, zwart en dan weer blauw kleurt, stofdeeltjes in het licht volgen.
Muziek op de achtergrond, warme sokken en mijn plek op het knalrode zitkussen.
Een lekker lui-dag met de grote 'L' van langzaam en ongemerkt uiteenspatten van geluk.

Kinderboerderij
Mijn familie is het land uit. Uitgezwermd naar verre en dichte hoeken op deze wereld. Wij blijven achter met een verzameling huissleutels. Poezen, papegaaien en kippen moeten gevoerderd worden. Brievenbussen geleegd. Plantjes hebben regelmatig een douche water nodig. We verdelen de taken. Jij de brievenbus, poezen en kippen bij mij thuis. Ik papegaaien, poezen en planten bij oma.
Na mijn ronde door een leeg huis dat vreemd en hol aandoet, ruis ik mijn eigen huis met katten, planten en brievenbus binnen.
'Waar bleef je zo lang?', vraagt Lief.
'Papegaaien, poezen, planten,...', som ik op.
Hij slaat zijn hand tegen zijn hoofd 'Vergeten!'

Om 22u30 sproeien we de planten, rammelen met bakjes om hongerige poezen te lokken en strooien graan in het kippenhok.
Maar hoe je eieren raapt vanonder kippen die uren geleden al op stok gingen, dat is ons nog niet duidelijk geworden.

(..)handig
Een halve tas koffie over mijn jeans.
De verkalkte kraan spuit het water alle kanten als ik de koffie wil wegdeppen: doorweekte pull.
Bij de tweede poging om koffie te drinken mors ik nog een derde.
Ik overweeg een tuimelbeker
Wanneer ik mijn mok wil wegzetten, lijkt de stoelleuning opeens veel hoger. In zijn korte zweefvlucht mist de tas op een haar na mijn collega en spat op de grond uiteen.
Voor de derde keer deze morgen dep ik koffie op en voor het eerst vandaag raap ik brokstukken bijeen.
Het is 8u30. Ik waarschuw collega's om vandaag ver uit mijn buurt te blijven. Het is zo'n dag.