Mama
'Toe dan ventje. Drink dan', pleit Lief met Jasper op zijn arm. KleineMan mept driftig de speen weg. Als in: neenneenneen, daar drink ik niet van.

of daarvoor

KleineMan is één hoopje rochelende en hoestende baby, zonder koorst. Klop ik aan bij de kinderarts?

of daarvoor

'Hij stopt niet met huilen. Ik weet niet meer wat te doen, want hij weigert simpelweg te stoppen. Hij ziet purper, maar weet nog steeds geluid uit zijn lijfje te persen.'

Deze en zoveel keren had ik maar één vurige wens. Even weer dochter worden en mijn mama opbellen. Voor goede raad en gouden tips, maar nog meer om haar te horen zeggen: Geen paniek, alles komt wel goed. Vertrouw even op jezelf.
Haar stem zal ik jammer genoeg nooit meer horen, dus plooi ik terug op mezelf en merk dat ik meer weet dan ik dacht. Dat intuïtie en gezond verstand meestal de beste wegen zijn om te volgen. En heel misschien worden die mij ingefluisterd daar haar zachte stem...

Waterratje
LieveCollega werd dit weekend papa van een toch wel groot kleintje.
'Ik ben een beetje jaloers', lach ik aan de telefoon.
'Zo'n heel nieuw, klein babietje. Ik mis het geloof ik al een beetje.'
Want Jasper groeit als kool en leert razendsnel.
Nieuwe talenten blijven zo opborrelen:
grijpen,
brabbelen,
zonder huilen inslapen,
van z'n zij terug rollen

en sinds dit weekend ook zwemmen...
maar dat is dan with al little help from Nijntje.

Toverhoed
KleineMan moet altijd eventjes de longen uit zijn lijf te huilen voor hij in slaap valt. Alle trukjes werden uit de toverhoed getrokken, maar niets hielp. Even keihard krijsen en dan pas vertrekt hij richting dromenland.
Voorlezen had ik nog niet geprobeerd, dacht ik deze morgen. Dus toen het tijd was voor een dutje nestelde ik me met Jasper op schoot in de zetel en las een Nijntjesboekje voor. Jasper knuffelde in de holte van mijn arm en keek met grote ogen naar de prentjes. Soezerig en zwaar leunde hij tegen me aan toen ik het boekje sloot en hem in zijn bedje tilde. Slaapzakje toe en knuffelkonijn. Hij gaf geen kik. Opgelucht sloot ik de deur van zijn kamertje. Gelukt!
Drie treden op de trap later hoorde ik zijn welgekende krijs. Zoals gewoonlijk voor vijf minuutjes...

Mooiste cadeau
'We zijn geland', mailde mijn vader gisterenmiddag. 'Iedereen die ons reisverhaal wil horen is deze avond welkom.'
Ze diepten anekdotes op, simultaan met de souveniers die uit hun koffers werden opgevist. Gebedmolentjes uit Tibet voor de kleinkinderen. Typische hoeden uit elk land waar ze doorheen reisden. Mooie hangers uit Nepal. Een ienieminie-fleecejasje voor de KleinsteMan van het gezelschap.
'En dan heb ik nog één bijzonder cadeau', fluisterde mijn vader terwijl hij een wit pakje in zijn handen nam. 'Het mooiste cadeau wat je in Tibet kan krijgen.'
Als een tovenaar trok hij een hagelwitte sjaal uit het papier. 'En deze is speciaal voor mijn petekind.'
Jasper mooiste cadeau twinkelde deze nacht in het maanlicht, gedrapeerd over zijn wiegje. En mijn mooiste cadeau? Zien hoeveel een opa van zijn kleinkind kan houden.

Het leven van Pi
Het boek was me al enkele keren - al dan niet virtueel - onder mijn neus geduwd. Dit!Moet! Je! Lezen!
Ik woog het boek verschillende keren in mijn handen: een verhaal over een jongen die 200-en nog wat dagen samen met een hoop dieren in een sloep zit?
Maar toen ik in de bib een nieuwe stapel leesvoer voor de komende maand verzamelde
nam ik het toch mee. Om het vier weken te laten verstoffen op de boekenmand en ongelezen terug in te leveren, dacht ik.

Waar het verhaal me vastgegrepen heeft, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat er deze week bijzonder weinig in huis gebeurt. Wanneer Jasper eet, wanneer Jasper slaapt dobber ik mee met Pi. Tot het plots vijf uur is. Lief zegt niets wanneer hij de was opplooit, de tafel afruimt en de afwas van gisteren wegsopt. Ik duik nog dieper weg tussen de pagina's en voel me tot mijn grote verbazing zelfs niet een tikkeltje schuldig.

...
Ik speur en zoek en puur de hele dag. Ik hou de hele dag mijn ogen en oren open, er vast van overtuigd dat ik zo opeens over een ideetje voor een stukje zal struikelen. En heel soms zie ik iets waarvan ik denk, daar kan ik iets mee. Zoals gisteren toen ik helemaal in gedachten verzonken plots een gerimpelde hand van achter een gordijn zag verschijnen die eindeloos de vensterbank op en neer afstofte. Maar eenmaal voor het computerscherm blijft het ook bij dat - niet waard om te publiceren.
Aan de andere kant tik ik in mijn Word-documenten pagina's vol over hoe een KleineMan groeit. Terwijl Jasper ontdekt dat handjes kunnen grijpen en steeds enthousiaster dat talentje uittest, kijk ik verwonderd toe. Hoe een ventje zichzelf vanalles leert. Hoe er steeds meer vaardigheden in hem opborrelen. En zo vult de harde schijf zich met stukjes over geconcentreerd meppen tegen felgele leeuwtjes en sprakeloos zijn bij een eerste bulderende schaterlach. Maar of dat dan voor buitenstaanders het lezen waard is...