Laatste dag
Nog even en 2006 spat samen met het vuurwerk uiteen. Het jaar waarin:

KleineStamper een KleineMan werd.
Ik er een SchoneZus bij kreeg.
KleineMan steeds groter werd en wordt. (alleszins toch verdubbelde in gewicht)
Ik langer onafgebroken thuis was, sinds ik begon in de kleuterklas.

En heel misschien eens een andere nummer 1 dan Queen bij de top 2006...

Raar
Ze wil zes rare dingen van me weten. Maar wat is raar. Normaal in mijn wereld blijkt raar in andermans wereld. Maar evengoed een poging, aan jullie om te oordelen...

1. Ik moet altijd een boek bij me hebben als ik op stap ga. Zelfs al weet ik dat ik de kans niet zal hebben om te lezen, ik moet een boek bij me hebben.
2. Ik heb een hekel aan kleren moeten kopen. Moeten als in voor een bepaalde gelegenheid. Nooit vind ik wat ik zoek. Als ik gewoon door de winkelstraten aan het wandelen ben zie ik dan wel weer dertig dingen die ik wil hebben.
3. Ik hou altijd mijn adem in als er wordt afgeteld naar het nieuwe jaar. Geen idee waarom, maar die laatste tien tellen hou ik mijn adem in.
4. In tegenstelling tot enkele vriendinnen. Ik vind fruitpap niet lekker.
5. In het verlengde. Ik ben een moeilijke eter. En weiger even hard om van iets te proeven dat ik niet ken, als de gemiddelde zesjarige.
6. Ik kan maar een beperkt aantal verjaardagen onthouden. Voor de rest heb ik een agenda.


Jij daar. Zin in een stokje?

Boom
Terwijl we het net - dat alle takken bijeen hield - losprutsten, viel het op.

'Is ie... ?'
'Een beetje misschien.'
'In vergelijking met vorig jaar?'
'Toch wel...'
'Redelijk veel, lijkt me zo.'
'Ingepakt leek het nochtans niet.'
'Maar hij is het wel.'
'Ja, veel groter inderdaad.'

De kerstboom is dit jaar zo breed uitgevallen dat het zelfs met de eettafel helemaal tegen de muur geschoven wringen langs de groene takken wordt.
De obligate vier kerstballen zijn in een recordtempo gesneuveld, maar de kleine lichtjes die nu ook de halve woonkamer vullen maken veel goed.
Zeker op donkere, grijze dagen zoals vandaag.
En nadien ... is het weer genieten van wat een zee van ruimte lijkt zonder kerstboom.

Woorden weven
Jasper in bed.
Zelf in de zetel.
Wortelpap die de keuken rondgesproeid werd laten voor wat het is.
In plaats daarvan een chocoladekoffie voor mezelf en niet kunnen kiezen tussen een kraakverse Humo, een boek, boek of boek.
Collega's belden vrolijk om aan te kondigen dat ik weldra weer 's morgens met hen koffie drink. Maar vooralsnog zink ik dieper in de zetel omringd met woorden op papier.

Na vijf maanden en nog wat...
Na twee weken weer helemaal mezelf willen zijn, bleek wat te veel, te snel willen. Terwijl Jasper in zijn wiegje snurkte hobbelde ik rondjes door de woonkamer in de hoop het stappen snel weer onder de knie te hebben. Ik vroeg me af of ik ooit meer dan drie uur ononderbroken slaap zou hebben en dacht met heimwee terug aan acht uur slaap per nacht die ik wellicht nooit meer zou hebben.

Drie maanden ... stelde ik dan maar vooruit. Gewoon stappen ging al veel sneller, lopen en fietsen volgden moeiteloos. Jasper verbaasde vriend en vijand om al snel een hele nacht door dromenland te reizen.
Weer helemaal mezelf, dacht ik. Tot ik plots haar begon te verliezen. Hele plukken dwarrelden in het rond wanneer ik mijn haar kamde, wanneer ik mijn haar waste, wanneer ik gewoon door het huis liep.
'Dat is normaal', verzekerde iedereen mij. Met daarbij het woord dat het antwoord is op alle zwanger en postzwanger gerelateerde vragen: hormonen.
Stappen ging nog steeds vlot, lopen en fietsen weer wat minder. Een bekken moest nogmaals in het gareel gedwongen worden door een reeks kinesisten en osteopaten.

Na vijf maanden laat ik het varen en neem alles zoals het komt. Mijn haren dwarrelen nog steeds eensgezind met vallende herfstbladeren in het rond. Er is een beetje minder Kruimel dan een jaar geleden, maar broeken kan je met een riem wat aanspannen en wegglijdende trouwringen kunnen aan de middenvinger gedragen worden.
Immers, er is een kleine lachebek die het zo de moeite waard maakt: