Klein zeer
Eindelijk de moed bijeen geschraapt.
- kloppende pijn onder mijn oor zat er voor iets tussen -
In mijn agenda een aantal data die niet te ver en niet te dichtbij zijn aangeduid.
Met net geen trillende vingers het nummer getoetst.
"Dit is het automatische antwoordapparaat van tandarts ...... Er zijn tot 10 februari geen consultaties. Bedankt voor uw begrip."

Had ik eindelijk de durf om een afspraak te maken.

Na gedichtendag

Ik voel me ozo heppie,
zo heppie deze dag
en als je vraagt: wat heppie
als ik eens vragen mag,
dan zeg ik: hoe wat heppie,
wat heppik aan die vraag,
heppie nooit dat heppieje
dat ik hep vandaag?

vind ik op een kleurige bladwijzer in KleineMan's weg-en-weerboekje.
met daaronder:
een gedicht gekozen door het gele groepje
een mooie gedichtendag.

Mijn boekenhart klopt uitbundig.
Ook hier maken mooigeschikte letters een deel uit van KleineMan's leventje.

Gedichtendag 2007

Altijd Bart Moeyaert zeer dicht gevolgd door Bernard Dewulf.

Overtuig me met meer moois.
Of snuister naar goede gewoonte bij Neneh en Samoera



DIT

Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

(Bart Moeyaert)



NOTITIE

In alle vroegte doodstil opgestaan
om nog eens het eerste licht te zien.
Wassen, oude kleren aan. Koffie
en dan leven voor het open raam.

De meeuwen draaien om wat brood.
De kinderen slapen nog aan later jaren.
De duif zit dagelijks in de dakgoot.
De wolken lijken werkelijk te varen.

Terwijl ik het zit op te schrijven,
geen andere vraag zie dan het kijken,
komt er traag beweging in het huis.
Nooit wil het bij kijken blijven.

(Bernard Dewulf)

Wat is dat witte spul, mama?
'Ik heb de hele dag de lucht afgespeurd in de hoop dat het zou beginnen, maar het zal niet voor vandaag zijn', zucht Jaspers oma een beetje teleurgesteld.
's Avonds ergens tijdens het buikrollen, kan-die-bal-helemaal-in-mijn-mond en bellenblaas-concerten zie ik opeens een gordijn van witte vlokken aan het raam voorbij dwarrelen. Met KleineMan op mijn arm loop ik naar het raam. Zijn ogen worden groot en zijn vrije handje warrelt enthousiast in het rond. Ik zie de vallende stipjes blinken in KleineMan zijn ogen.

De allereerste sneeuw.

...
Het ging wonderwel erg vlot. Het feit dat ik fijne collega’s heb, een job met voldoende afwisseling en de zekerheid dat er 's morgen verse koffie staat te pruttelen, hielp natuurlijk wel. Om maar te zwijgen over de pauze van zeven maand die ik net achter de rug heb.
Het ging dus wonderwel heel vlot; om 6uur uit mijn bed klauteren, douchen, ontbijten en KleineMan crècheklaar maken.
Tot deze morgen. De wekker piepte zijn irritante deuntje en ik verstopte mijn hoofd onder mijn kussen. In de kamer naast ons kraaide een vrolijke miniman en Lief stond walgelijk opgewekt op.
‘Betrapt!’,glunderde Lief.
‘Helemaal niet!’, morde ik vanuit een holte onder mijn dekbed.
‘Dat is bij mijn weten al de tweedemaal dat je de snoozeknop gebruikt.’
‘Hmpfr’
‘Afgeklokt op het begin van de derde volle week. Je hebt het nog lang volgehouden.’

Moet ik maar niet uitbazuinen dat mijn maandagmorgenhumeur zeker voor twee maanden uit de wereld zou zijn.

6u30
Hij is één hoopje babygeur, dons en deken. Tijdens de nacht bijna overdwars gerold, met zijn neus tegen de stof van de wiegwand.
Zijn anders wapperende handjes liggen nu stil. En opeens zie ik weer zijn babyknuistjes.
Bijna ineengekruld, maar net niet.
Bijna open, maar net niet.
Hij is één pakketje kleine baby. Heel even lijkt hij weer splinternieuw.
Even zijn we in een andere wereld.
Het moment voor ik mijn wijsvinger zacht over zijn wang laat glijden.
Het moment voor hij zijn gezicht in allerlei grimassen vouwt en zich wiebelend van links naar rechts uitgebreid uitrekt.
Dan is hij weer Jasper, exact zeven maand.

Hair
Het feit dat ik tot mijn twee jaar met niet meer dan wat pluizig dons op mijn bol rondkroop en Lief evenzo, had een hint kunnen zijn. Niettemin fantaseerde ik KleineMan als een baby met een haardos om u tegen te zeggen, toen hij mijn ingewanden met de regelmaat van de klok verbouwde. Een mooie, volle zwarte haardos. Klaar om naar de kapper te gaan...
Oké, hij had dan wel haar toen hij geboren werd. Een beetje, maar onmiskenbaar haar. Jammer genoeg, verdween al het zachte babydons als sneeuw voor de zon. En overal waar we ook op babybezoek gingen of ukkiefoto's bewonderden,... . Elke baby in babyland leek stuk voor stuk bedacht met een mooie, volle donkere haardos. Klaar om hun wandelwagen eventjes in te ruilen voor de kappersstoel...

Dan maar zo. What (not) to wear voor baby's:

't was vroeg
Hij liet zijn boodschappenlijstje op de toonbank liggen van de plaatstelijke apotheek:

Perdolan Baby
Nessivine
Psychologisch water
Supposor Bucco & Rhino

Eerste dag
Iemand had in de loop van de dag speelgoed gezaaid. Kleurige ringen van de stapelaar, blokjes, knuffels, rammelaars en piepbeestjes vormden een bontgekleurde vloerbedekking van het kinderdagverblijf. Snel liet ik mijn blik dwalen over de minimensjes die op enkelniveau door elkaar wriemelden. En daar op de speelmat zat hij. Mooi rechtop, geconcentreerd aan zijn sokken te pulken in een verwoede poging om vijf tenen te bevrijden. Ik hurkte naast hem neer en aaide zijn hoofdje. Hij pulkte verder, tot hij de top van zijn sok stevig genoeg vast had om die langzaam van zijn voetje te trekken. Eerst een hiel, dan wreef en uiteindelijk vijf priegelige teentjes. Met een verrukte kraai op zijn lippen keek hij rond. Wapperde trots met zijn kous en toen hij mij zag brak er ook een glimlach door. Eentje van oor tot oor. Bij ons allebei.

Pleisters op de wonde
Wakker geworden om als wat in-het-midden-van-de nacht voelde. - Maar nog steeds langer kunnen slapen dan de kinderverzorgster die al op haar werk was toen ik met mijn pyjama aan belde om Jasper ziek te melden.

Door de gietende regen naar de auto rennen en daar beseffen dat ik mijn sleutels nog niet opgediept had. – Maar nog steeds droger dan de fietser zonder regencape die nat gesproeid werd door alle auto die doorheen metersbrede plassen reden.

Al tuffend een weg gezocht door de verkeerschaos naar de oprit. – Maar nog steeds vlotter gereden dan al het verkeer dat probeerde de stad in te raken.

En dan eindelijk gewoon rechtdoor gereden naar een horizon zonder regenwolken en de zon die geeuwend links van me opkwam. Nummer zeven van Zornik’s ‘All strings attached’ op eindeloze repeat tot aan afrit nummer 1.
De grootste pleister van allemaal op een getormenteerde maandagmorgenziel.

Terug
De eerste dag voelde als 1 september. Als terug naar school.
Alles is nieuw. Terug beginnen is spannend.
Er stond zowaar een nieuwe laptop te blinken op mijn bureau. Ik kwam thuis met een grote glimlach. Ik had er zin in.
De tweede dag voelde als twee september.
Alles is al heel wat minder nieuw en al lang niet meer spannend. Deadlines loeren al om de hoek en een foto van KleineMan op mijn bureau maakt het gemis niet goed.
De tweede dag nog maar... ik hoop dat ik mijn voeten snel op de trappers heb om stevig door de volgende dagen te kunnen fietsen.

Allerlaatste dag
Ik kon de slaap niet vatten, deze nacht. Een uiterst irritante prikkelhoest trok me iedere keer dat ik net wegdommelde terug naar de werkelijkheid van mijn kussen, dekbed en het licht van de straatlantaarns. Lief woelde, draaide en zijn ogen blonken in het donker.
Zachtjes sloop ik uit bed, met mijn deken achter me aan. Nestelde me zo goed en kwaad als het kon op de zetel en probeerde opnieuw de slaap te vinden.
In mijn hoofd begon het te malen.

De laatste dag.

Morgens is het de laatste dag.

Overmorgen is de eerste dag.

Laatste dag thuis met Jasper.
Eerste dag terug aan het werk.

Flarden herinneringen van de laatste zes maanden waaiden door mijn hoofd. Met een piepkleine Jasper voor het eerst naar huis. Een eerste hobbel-wandeling. 's Morgens vroeg voor de hittegolf in alle felheid toesloeg samen in de schaduw van de pruimenboom. 's Morgens (veel te) vroeg mijn KleineMan eten geven en kijken hoe de zon opkomt. Onze eerste uitstap naar Calais. Het gevoel van Jasper in de draagzak tegen mijn buik. Hem de eerste keer voor een nacht moeten achterlaten. Hem voor het eerst terugzien. De eerste keer naar de dokter. Hoe hij opeens begon te schaterlachen. Zijn fascinatie voor onze witte kat. De ontelbare wandelingen die we met ons twee maakten. Naar zee met Jasper in de draagzak, eindelijk weer eens met blote voeten in het zeewater.

En zo dommelde ik langzaam in. Even de frisse tegenzin van mijn kant om hem morgen voor het eerst naar de creche te brengen vergeten.