Goed warm
Mijn vader vertelt het verhaal nog steeds graag. Hoe mama voor het eerst met mij ging gaan wandelen. 10 dagen oud en goed ingepakt. Een kruippakje met daarboven een wollen vestje, een muts op mijn bol en daarboven een jasje. Een lakentje, een dekentje en voor de zekerheid nog een dekentje. Het schijnt dat ik heel de weg de longen uit mijn lijf krijste. Niet moeilijk als je weet dat er net na mijn geboorte een hittegolf over het land trok. Mijn vader eindigt steevast met: 'De stoom kringelde nog net niet op toen ze de dekentjes wegtrok.'

Genen maken rare sprongen zo blijkt.
Niet ik pakte KleineMan zo in, maar Lief vorige week zondag.
Toen het kwik vlot boven de 25° klom.



En voor jullie gaan roepen. Ik wou eerst fotografisch bewijs verzamelen, daarna bevrijdde ik Jasper uit zijn eskimo-outfit.

De vrolijke stukjes laten zich nog steeds makkelijk schrijven.
Waterballonnengevechten op zondagmiddag,
boekenknagende KleineMannen,
enzomeer.

Het zijn die andere stukjes die steeds meer aan de toetsen van mijn klavier blijven haken.
Groot gemis.
Twijfels, van doe ik het wel goed en juist en zoals het hoort?
Drijfzand op het werk.

Vroeger had ik weinig moeite om ook die stukjes te schrijven. De woorden slopen behendig door elkaar en vormden zonder moeite wat er in mijn hoofd speelde. Maar nu lijkt het niet meer te lukken
Mijn groot gemis is er nog steeds en wordt steeds knagender. Maar steeds minder onder woorden te vangen.
De twijfel, daar heb ik dan weer teveel woorden voor. In mijn hoofd dan. ’s Nachts als het stil en donker is.
Het drijfzand op het werk maakt dat werken steeds meer als ploeteren aanvoelt. Proberen maar op dit moment niet vooruit geraken.

Dus alleen al om mezelf tegen te spreken. Een niet-vrolijk stukje. *klik* en *publish*. Morgen weer over headbangende KleineMannetjes...

Verjaardag
Vrijdag is het al weer vijf jaar geleden dat Lief en ik trouwringen uitwisselden. Om dat te vieren ontsnappen we vier dagen naar de stad waar Lief na aandringen (anders zeg ik geen 'ja') een knieval maakte en ik 'ja' antwoordde: Parijs.
De Eifeltoren, het Louvre, Musée D'Orsay en de Notredame hebben we ondertussen al voldoende bezocht. Dus vraag ik tips.
Een niet te missen wandeling.
Een gezellig restaurantje.
...
Kortom alles wat je niet op een doorsnee schoolreis bezoekt.

Waterpret
Het moest er van komen toen één van de kleinsten vroeg: ‘Opa mag ik de tuinslang?’
‘Waarom?’
‘Nonkel wil die om nonkel nat te spuiten.’
De kleinste kreeg geen tuinslang, dus nonkel kon de andere nonkel niet nat spuiten.
Gelukkig zijn er dan nog altijd waterballonnen.
Een uur later hingen er drie T-shirts, twee hemden en vier kleedjes te drogen aan de omheining.
Of… hoe een verjaardagsontbijt op het terras met de voltallige familie bij temperaturen boven de 20° nooit goed kan aflopen met GroteKleineBroer erbij…

Voorkeur
Hij rekt zich uit. Plooit zich dubbel en strekt armen, handjes en vingers zo ver mogelijk uit.
‘Als je nu zou kunnen kruipen, is het veel makkelijker’, fluister ik tegen KleineMan. Hij blijft friemelen, rekken en strekken en opeens heeft zijn wijsvinger beet. Met een kom-kom-vingertje haalt hij zijn buit dichter en dichter naar zich toe. Tot hij met zijn vlakke handje op zijn vangst kan trommelen.
Al het kleurige babyspeelgoed laat hij links liggen, mijn pocketboek is het interessants van allemaal. Met onverholen trots kijk ik naar Lief. Hij wil liefst van allemaal een boek!
Tot KleineMan de pocket omhoog hijst en op de rechterbovenhoek begint te knagen.

Zomer en zonneschijn enzomeer
Het is dat het draadloos surfen ten huize Kruimel pas zijn intrede deed in de winter. Of ik was al veel sneller met laptop en al op ons terras gaan zitten. Maar het was dus winter en een tikkeltje te koud. En de tuinmeubels, verborgen onder een laagje groen, waren ook niet uitnodigend.
Vijf maand later zijn de tuinmeubels weer in aanvaardbare staat. De tuin kan er ongeveer mee door en ik... ik werk buiten aan mijn laptop.
Alleen jammer dat de temperaturen nog niet zo hoog zijn als de weermannen/vrouwen beloofden. Maar ik werk buiten... met een dikke trui en blauwe vingers.

Op een rijtje
‘Georganiseerd’ is nooit mijn tweede naam geweest. En het kost mij dagelijks wat hersencellen om alles mee te hebben wat ik moet mee hebben. Alles te doen wat ik moet doen. Alles te onthouden wat ik moet onthouden en niet te vergeten wat ik niet mag vergeten.
Mijn boterhammen liggen ’s middags vaak eenzaam op onze keukentafel terwijl ik kilometers verder op een dan-koop-ik-maar-een-broodje knabbel.
KleineMan zijn fruitpap ben ik nog nooit vergeten, maar vaak kwam er voor het binnenspelen een zoektocht naar een geschikte lepel aan te pas, of slab.
Mama-zijn hielp ook niet in mijn georganiseerd worden. Meer nog… er sneuvelen voor KleineMan en ik de deur uit gaan hersencellen met bosjes. Want nooit, neen nooit, wil ik nog bij de dokter staan zonder een extra-extra luier (één extra bleek onvoldoende), die toen écht wel nodig was.
Een lijstje boven de luiertafel hangen gaat me echt wel te ver en neen, ik kleef geen post-it aan de deur zodat ik eraan herinnerd wordt wat ik allemaal moet meenemen.
Maar misschien is het echt wel nodig…