Over zetels
We lopen van de ene kant naar de winkel naar de andere. Van 'zijn' zetel, naar 'mijn' zetel. Want zover zijn we gevorderd op onze zoektocht naar een nieuwe zetel. Na twee jaar 'We moeten echt wel eens uitkijken naar een nieuwe zetel' terwijl we de vulling die de kat uit de leuning trok er opnieuw in te proberen proppen, stapten we eindelijk een meubelwinkel binnen. Met een vrij duidelijk idee in ons hoofd van wat we zochten. We naderden ons doel...
Meer nog...
Lief had na één kwartier dé zetel op het oog. De zetel die aan al zijn eisen voldeed. De zetel die voor hem gemaakt leek. Ik bekeek het geheel nogal sceptisch en trok hem mee door de rest van de winkel. Alle andere zetels werden met de grond gelijk gemaakt.
Die pootjes van onze zetel zijn veel mooier.
De kussens van onze zetel veel zachter.
Onze... u hoort het goed.
Na amper één kwartiertje.

Tot...
Ik in de andere uithoek van de winkel mijn droomzetel spotte. Groot, zacht, veel kussens. Ideaal om diep in weg te zakken met een boek. Ideaal om met KleineMan in te ravotten. Ideaal om tegen Lief weggekropen een griezelfilm uit te kijken. Ideaal om veel lieve vrienden op neer te laten vlijen. Kortom...de ideale zetel voor ons.
En natuurlijk de stijlmatige volmaakte tegenpool van Lief's ideale zetel.
Zwart en wit
Dag en nacht
...
Er zullen nog inspirerende argumentaties weerklinken ten huize Kruimel.

Van waggelende pinguïn naar een mini-salsadanser: KleineMan krijgt het stappen onder de knie.
Hij loopt niet enkel meer op iemands uitgestoken armen af. Met een koek in de ene hand, een knuffel in de andere, zwaaiend naar alles wat hij tegenkomt - en zo een kruimelspoor achterlatend waardoor we hem vrij snel weer kunnen opsporen - hotst hij door het huis.
Hij wringt zich letterlijk uit mijn armen en loopt helemaal alleen de kant uit die hij wil.
En zo kijk ik hoe mijn KleineMan van mij weg stapt - wiebelend en al – en ik denk: je bent al veel te groot terwijl ik een ‘Voorzichtig!’ voor de tiende keer die dag inslik.

Inhaalbeweging

Gods Dwazen van Joanne Harris is het ideale boek om in Frankrijk te lezen. Ideaal was natuurlijk geweest als ik aan de rand van een grijswit kolkende branding gezeten had, maar de heuvels van de Ardeche voldeden ook ruim als achtergrond. Gods Dwazen is het verhaal van Juliette. Na een leven lang rondgereisd te hebben met een theatergezelschap, woont ze nu met haar dochtertje in een rustige kloostergemeenschap. Tot op een dag een geest uit haar verleden in de abdij komt wonen en Juliette meer en meer in zijn duistere plannen verwikkeld raakt. Gods Dwazen is een boek dat je gewoon moet lezen. Je moet het verhaal de tijd geven om zich te ontplooien en je langzaam bij het nekvel grijpen. Niet Joanne Harris beste (dat is volgens mij Vijf Kwarten van een Sinaasappel) maar nog steeds bijzonder mooi, niet in het minst qua taal.

De geboorte van Venus schetst het verhaal van een meisje dat opgroeit in Florence. Een boeiende historische roman die je nooit naar de keel grijpt, maar onmerkbaar je in haar netten weeft. Soms wat teveel politiek gekonkel naar mijn zin, maar dat kan ook de Franse zon geweest zijn.



Josja Pruis is een boekentip van Aangetekend die blijven hangen is. Op de rommelmarkt voor 50 cent zag ik mijn kans schoon en het was een aangename kompaan op de terugweg. Josja Pruis zit vooral qua structuur bijzonder mooi ineen. Ik hou van jeugdboeken die iets kleins uitpluizen. Die tonen hoe zo weinig zo groot kan zijn. Zo groot dat je drie uur lang ademloos blijft doorlezen, tot je de letters niet meer van het papier kan onderscheiden en je ontdekt dat leeslampje niet bij hebt in de passagierszetel.

Warhoofd
Het is weer zover.
Vier maal per jaar moet ik mijn wanordelijke geest aanporren zijn chaotische kant even te deleten en gericht, ordelijk en georganiseerd te werk te gaan. Vier maal per jaar moet ik in een recordtempo een recordaantal afspraken op punt zetten om die dan twee weken later mooi samen te puzzelen tot één geheel.

Nog twee weken en dan doorspit ik mijn bureau met de volgende mantra in mijn hoofd:
Ik weet dat ik daar ergens een mapje voor begonnen was…

Ik geef het u op een blaadje

Klik
Dit weekend snuffelde ik even door mijn eigen archieven. Een vorm van navelstaren die heel aangenaam bleek.
Want dan kom ik dit tegen:

Het geluid van de plezende regen op de lichtkoepel vermengt zich met het ruisen van de waterdruppels in de douche. Ik neurie zachtjes onder deze warme regenbui. Er is nog een halve fles ijskoude melk en nog net genoeg ontbijtgranen. Terwijl de radio op de achtergrond speelt duik ik nog even in mijn spannende thriller. Op het moment dat ik de deur openzwaai en me samen met mijn fiets naar buiten wurm verdwijnt de regenbui. De lucht voelt fris en kleurt lichtroze aan de horizon. Mijn minidisc start middenin het perfecte liedje. Ik mompel zachtjes de tekst mee en suis ongehinderd door alle verkeerslichten, die telkens op het goede moment op groen floepen. Mijn fietsketting ratelt af en toe onheilspellend maar blijft netjes zittenen ik raak zonder puffen over de brug. Op het tweede bruggetje hou ik even halt. Een rij zwanen zwemt over de Reitjes. Met hun lange halzen trots gestrekt glijden ze zacht over het stille water. Ik kijk hen na tot ze in de bocht verdwenen zijn. Op de markt koop ik enkele kilo's wijnappelsienen. Terwijl mijn computer opstart grabbel ik één uit de zak en plant mijn nagels in de dikke schil. Het sap loopt net niet over mijn kin terwijl ik dit schrijf.
Het is een goede morgen.

En dit:

Ik zou kunnen beschrijven hoe de zenuwen door mijn keel gieren, hoe kriebels door mijn lijf heen marcheren, doelgericht op en neer zonder moe te worden.
Ik zou kunnen beschrijven hoe ik 's morgens moeilijk mijn ontbijt kan wegwerken, hoe mijn ademhalig op onbewaakte momenten jachtig wordt.
Hoe ik er een tintje witter dan normaal bij loop.
Maar je kent dat gevoel vast en zeker wel. Trouwens, mijn vingers zijn iets te bibberig om veel te schrijven, mijn hoofd te bezig om hier volzinnen te produceren.

Vooralsnog tel ik gewoon nog even af.

En dit:

Ouder worden vind ik soms echt maar niets. Want... hoe ouder je wordt, des te meer redenen om cadeautjes te krijgen er wegvallen.

Kerstmis - schrap
Nieuwjaar - schrap
Pasen - schrap
Sint - schrap
Allemaal onder het mom: 'Je bent nu oud genoeg om gewoon een som geld te krijgen, die je dan als verstandige volwassene op je rekening stort.'
Of: 'Sinterklaas, Sinterklaas. Je bent 26 jaar oud.'

'Lief! Ik zet deze avond mijn schoen.'
We beschikken over een kachel en een schouw. Een uitgebreide verzameling sneakers, slippers, laarzen. Dat ik 26 ben, vergeet ik even voor het gemak.
'Lief' Vanavond! Schoen voor de kachel!
Wat ik niet zeg: 'Aan het prikbord hangt mijn verlanglijstje. Koop deze middag alstublief, alstublief, alstublief een cadeautje dat je stiekem naast mijn schoen legt.

'Kruimel, je bent 26.'
'Precies, veel te jong om geen cadeautjes meer te krijgen.'

En opeens voelde ik het knopje in mijn hoofd klikken. Waarom ik blog:
Gewoon omdat ik ervan geniet.
Punt.
Andere lijn.

En neem ik twee beslissingen:
1. Veel KleineMan-stukjes – gewoon omdat ik het veel te leuk vind om ze zelf terug te lezen.
2. Leeshonger verhuist naar hier. Kruimels is wie ik ben, inclusief mijn vraatzucht in boeken.

Kortom: Ik vind het hier nog steeds fijn. Hopelijk jullie ook.

Zzzz
Het is vijf maand geleden. Vijf maand geleden overwoog ik om oordopjes in mijn oorschelpen te lijmen. Een kussen rond mijn hoofd te binden met een kussensloop en de muren van onze slaapkamer te bedekken met isolatiemateriaal. KleineMan ging vijf maanden geleden de derde maand in waarin doorslapen niet meer in zijn woordenboek stond. Hij wou geen fles, had geen koorts, geen verstopte neus, geen nachtmerries, wou niet op mijn arm in slaap gewiegd worden. Hij vond het blijkbaar gewoon heel erg gezellig om van 2 tot 5 zo hard te krijsen dat we met twee aan zijn bedje stonden.
De medewerkster van Kind&Gezin die nuchter verklaarde dat het een ‘fase’ is, moet ik nu gelijk geven. Op dat moment wou haar alleen maar meeslepen naar ons huis en haar drie nachten op een rij vastbinden vlak naast Jaspers bedje, vlak naast the wall off sound.
Maar toen ik vijf maanden geleden de tube lijm in mijn handen had om de oordopjes in te steken, zweeg Jasper. Hij sliep de hele nacht door. En de volgende en de volgende. Tot drie nachten geleden… klokslag om 4u45 is hij wakker en wil hij niets, behalve het bereik van zijn longen testen.
Dus vuur ik schietgebedjes af. Richt mij tot alle goden die enigszins ontvankelijk zijn voor slaapgerelateerde wensen en haal voor de zekerheid toch oordopjes, een extra dik kussen en isolatiemateriaal in huis.

Pauze
Wanneer ik tien berichtjes in de virtuele prullenmand mik, is er iets.
Wanneer ik een idee al wegwuif voor er nog maar één letter op het scherm staat, is er iets.
Wanneer ik mij begin af te vragen of Kruimels mijn energie nog waard is, is er iets.

Dus druk ik even de blogpauzeknop in... misschien tot morgen, misschien tot binnen enkele weken, misschien...

Vakantie-melancholie

In een klein, oud, stenen huisje in het hart van de Ardeche met de dichtstbijzijnde bakker op 4 kilometer kronkelbaantjes en de dichtstbijzijnde slagerij op 12 kilometer is er echt niets, niets, niets. Dat bedacht ik mij op het terrasje – hoofd in de schaduw van de wijnranken, voeten in de zon, tenen weldadig wiebelend. We waren klaar om als postkaartplaatje te fungeren: nietmeerzoKleineMan op zijn speeltapijt in het gras, Lief en GroteKleineBroer verwikkeld in een venijnig spelletje Babel en SchoneZus net zoals ik met de neus in de boeken.
Op de achtergrond blatende schaapjes en drie stipjes wandelaars die de helling opklauterden.
Er was zoveel niets dat ik de stilte in mijn voelde echoën. Dit kon ik voor altijd wel verdragen, dacht ik. Dit zou ik heel lang vasthouden, dacht ik.
Twee dagen, welgeteld.
En ik verlang weer naar het oude, stenen huisje.
Naar het onbereikbaar zijn.
Naar het ongestoord en vraatzuchtig lezen.
Lieve baas, mag ik weer in vakantie?

Een kleine stap, maar...
Eerst was het nog wat wiebelachtig gestuntel tussen zetel en salontafel, maar tussen de heuvels van de Ardeche op het graspleintje achter onze gite perfectioneerde Jasper zijn wiebelpas tot die van een zelfzekere pinguïn.
Breed grijnzend waggelt hij nu van a naar b, met een onverschrokkenheid die me doet overwegen om toch die tienbeurtenkaart voor de spoed aan te schaffen.