Verwenbeurtje
Mijn pen kraste zacht over het papier, letters krulden op en rond de lijntjes. Woorden leken zo uit de punt te vloeien, zonder dat ik er moeite voor hoefde te doen. Blad na blad vulde ik met mijn krabbels. Een hele wereld bloeide open op enkele A4-bladen.
Het licht wierp een gezellige oranje gloed op de muren. Door het plafond klonk gedempt de muziek van een dansworkshop. Voor de rest was het stil, gebogen over hun eigen blad penden mijn medecursisten ijverig door. De leerkracht zat bovenop zijn lessenaar. Hij liet zijn voeten op en neer zwieren en er speelde een genietende glimlach om zijn mond. Zo nu en dan wierp hij een opmerking in het midden. "Maak het concreet. Zoek dat spanningsveld. Besef dat jij verantwoordelijk bent voor de hele wereld die je aan het verzinnen bent."
Ik voelde me gloeien binnenin. Alsof mijn schrijfvingers zich wentelden in een weldoende massage. Ze werden weer soepel en beweegelijk. Energiek en plooibaar. Vindingrijk en vol levenslust. Het was goed om weer in de lesbanken te schuiven om iets te doen wat ik echt graag doe.
Toen ik naar huis fietste voelde ik me warm en rozig, ontspannen en wakker. Ik gloeide, tintelde, net alsof ik net uit de sauna kwam, niet uit een drie-uur-durende les op een keiharde stoel.

Gloed
De zon scheen net de slaapkamer binnen. Een vurige oranje gloed leek de gordijnen in brand te zetten. Stofdeeltjes dansten als goud-glitterpoeder door de lucht. In de verte schitterden de torens van Brugge in de laatste zonnestralen. Daken gloeiden en de bomen wierpen een lange smalle schaduw over de weg.
Ik wou dat ik een digitale camera had. Mijn oude spiegelreflex met zwart-witfilmpje kon de essentie niet vatten.

Horror
Nightmare on Elmstreet, Scream, Halloween, .... . Ik heb ze allemaal niet meer nodig om te huiveren. Ik heb geen horrorfilm meer nodig om een avondje te griezelen. Dat kan ik de laatste week al doen in mijn eigen dromen, of liever nachtmerries. Want die nachtmerries overtreffen alle horrorfilms die ik tot nu toe al zag. Liters bloed zie ik 's nachts stromen. Afhakken, openrijten, in mootjes kappen, neermaaien. De terminologie kent voor mij geen geheimen meer. Elke nacht opnieuw droom ik een compilatie van het hele horroroeuvre bij elkaar. Als iemand een scriptschrijver nodig heeft. Ik heb ondertussen al heel wat inspiratie opgedaan.
Het probleem is echter dat ik niet van horrorfilms hou. Als ik al moet kijken, dan gluur ik tussen mijn vingers door. Dan knijp ik mijn ogen dicht en vraag: "Zeg me als het voorbij is." Ik duik weg in de kussens van de zetel als er een mes in het maanlicht flikkert en op het moment dat de de muziek dreigend aanzwelt moet ik dringend iets in de keuken halen.

Ik hou niet van horror. Een goede thriller gaat er wel in, net zoals een grappige comedie of een aangrijpend drama. Aan wie moet ik vragen om de programmatie 's nachts te veranderen. Want ik snak meer naar "Amelie" dan nog een rondje Freddie Kruger.