Nog eventjes
Hij slaat zijn zachte armen stevig rond me heen. "Nog niet opstaan, blijf nog even liggen. Ik zie je al zo weinig."
Hij overweldigd me met zijn zachte kussen.
Uit mijn ooghoeken zie ik de cijfertjes van mijn wekkerradio steeds bozer op lichten. 7u15 pinken ze beschuldigend.
"Maar ik moet zo meteen door", murmel ik in zwak protest.
"Nog eventjes", vleidt hij en trekt zicht steviger tegen me aan.
"Mmmm", ik voel me weer wegdoezelen in zijn warmte.

"KIHIIIIIIIIIIIM!!!!!!!!!", brult manlief onderaan de trap. "Als je nu niet opstaat ben je hopeloos te laat."
Met de grootst mogelijke tegenzin ruk ik me los uit de warmte van mijn dekbed. Mijn bed lijkt me verwijtend aan te kijken. Ik zie hem inderdaad veel te weinig.

Voorlezen
Mijn stem struikelt over punten, komma's en aanhalingstekens. Mijn intonatie blijft zo vlak als het tafelblad. Ik hoor mezelf denken: "Dit gaat niet goed, dit wordt niets." Ik hobbel en struikel verder over lijnen en paragrafen. Het wit van het einde lijkt niet dichter te komen. De stilte na het laatste woord gaat me nog het beste af.

Hallo? Helpdesk?
Ik had me er niet mee moeten bemoeien. Niet proberen te helpen. Gewoon mijn rug toedraaien en heel het boeltje in zijn sop laten gaarkoken. Maar dat heb ik dus niet gedaan. Het begon gewoon zo klein, zo simpel. En dat kon ik wel aan. Een mailbox die weigerde nog langer mail op te halen. In twee minuutjes was het opgelost. En toen was het hek van de dam. Plots was ik de helpdesk van dienst. Koppige printers, luie computers, verwarde internetverbindingen. Iedereen wist me te vinden. Helpdesk Kim, het kwam zelf officieel in mijn functieomschrijving. Netwerkbeheerder.

Fijn, maar ik snap er dus niet meer van dan mijn collega's. Ik ben geen helpdesk. Ik weet waar de aan- en uitknop zit, hoe je een nieuwe emailaccount aanmaakt, hoe je programma's moet installeren of van de pc wippen. Ik kan nog net uitknobbelen waarom een printer blokkeert of hoe ik een virus moet verwijderen. Maar daar stopt het ook mee. Ik ben geen netwerkbeheerder, ik vind mijn weg niet in de warboel van snoeren en verbindingen van onze server. Mijn hele informatica-opleiding bestond uit Word, Exell, Acces en Powerpoint. Ik modderde gewoon wat aan. Prutste hier en daar wat om me bereidwillig te tonen. Dom!

"Jij speelt met die dingen", was het antwoord op mijn paniekerige vraag "Waarom bombarderen jullie mij tot netwerkbeheerder?"
Ha, ik speelde met die dingen. Ik had gewoon het (on)geluk om aan de juiste knopjes geprutst te hebben. En nu zit ik
met netwerkproblemen op mijn kap waar ik echt geen snars van snap.