Sauna
"Hij is uitgegleden op een trapje en op de grond gesmakt", fluistert mijn broertje
"Was het erg?", vraag ik terwijl ik hard mijn best doe om het niet voor me te zien.
"Een hele diepe snee in zijn voet. Een dokter heeft het moeten naaien. Zes draadjes", zegt hij.
"Maar hij had toch zijn .... ", pols ik voorzichtig.
"Dat was ook het eerste wat ik vroeg", grijnst broertje.
"Neen, ik ben in mijn blootje naar de dokter gegaan. Zo goed?", bitst papa vanuit de zetel, zijn voet dik omzwachteld.

Is het nu zo gek dat we hopen dat ie een badhanddoek, badjas of wat dan ook aanhad op het moment dat hij besloot de grond te kussen en in één moeite ook zijn voet open te halen?

Dwarrelen
"Zet je voor je toetsenbord en typ een stukje. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn voor jou? Heel de week schrijf je interviews, artikels, opiniestukken, ... de één na de ander rammel je op je klavier samen. Zo moeilijk kan het dus niet zijn om hier, nu, onmiddellijk een stukje voor je weblog bijeen te schrijven", zegt de rationele hersenhelft tegen de creatieve.
"Neen, zo simpel is het niet", zucht de creatieve helft zachtjes. Die interviews, artikels zijn ons werk. Ik krijg een onderwerp, aantal tekens en een deadline voorgeschoteld en ga ervoor. Dit is iets anders. De stukjes die ik hier schrijf zijn plots komen aanwaaien. Als een veelkeurig herfstblad dat dwarrelt en danst op de wind, dat vlak voor mijn voeten valt. Als ik het opraap ben ik verwonderd over de mooie schakering kleuren. Zo is het ook met mijn stukjes . Ze dwarrelen me tegemoet, borrelen onverwacht in me op en wachten tot ik ze uit de lucht grijp en ze omvorm tot rijtjes letters en spaties."

Trekvogel
Hij bungelde al enkele maanden in de hoek van de slaapkamer. Mijn trek-vogel met zijn houten lijfje, lange zwiepende vleugels en doorzichtige koordjes. Onderaan zat een buik zat een touwtje met een bolletje aan. Door één snokje kon mijn trek-vogel urenlang klapwieken, maar nooit kwam hij een centimeter verder in de kamer.
Misschien was mijn trek-vogel wat verdrietig. Was hij triest dat hij nooit uit het raam kon wegvliegen. Dat hij maar een trek-vogel was en geen trekvogel. Misschien zat hij al weken te broeden op zijn ontsnappingsplan. Hoe hij zich kon loswringen uit het haakje waar hij aan hing en de wijde wereld tegemoet kon vliegen.
Misschien was het dat wat hij 's nachts probeerde. Wurmde hij zich los uit het haakje en wapperde verwoed met zijn lange vleugels. Ver is hij in ieder geval niet geraakt. Zijn ontsnappingsplan kende een dramatische afloop. Met een grote *KABENG* is hij deze nacht vlak naast mijn bed neergestort. In vliegende vaart recht op de planken vloer afgestoven en de grond gekust. Zijn vleugel kwam twee meter verder onder de stoel terecht. Een nieuwsgierige Hobbes en Wiebe amuseerden zich met zijn koordjes. Deze morgen was hij niet meer dan een kapotte trek-vogel. Of dat zijn bedoeling was?