Tien kleine negertjes
Een luik rolt langzaam toe. De man staat er angstig naar te kijken, neemt blijkbaar een beslissing en duikt terug het brandende compartiment in. Hij kan nog net een schriftje naar zijn vrienden schuiven en schreeuwen "Go, go, go!" voor het luik dichtdendert en hem opsluit in de verstikkende ruimte. Langzaam zie je de held in elkaar zakken.
"En daar gaat nummer twee", lacht manlief.
Ik gooi mijn kussen naar het scherm. "Kijk, als ie nu terugkeerde om een sleutel of belangrijke codes te redden, dat zou ik nog snappen, maar het is een schriftje, met tekeningen van zijn kinderen. Daar offer je jezelf toch niet voor op", vraag ik ongelovig.

Even later strompelt een derde in een ruimte waar het 5000° is om een stang los te draaien. Zijn pak kan maar 2500° graden tegenhouden. Na een overduidelijke onmenselijke krachtinspanning is het ding eindelijk los en zakt hij zwaar ademend op de grond.
"Kom terug, we hebben nog tijd", roepen zijn makkers.
"Neen, laat mij maar hier", hijgt hij en even later verandert ie in een satéstokje. We zuchten vol verwondering voor het totale gebrek van originaliteit.
"Het is net of we naar tien kleine negertjes kijken", lach ik als nummer vier zichzelf opofferd om bij de bom te blijven en in miljoenen kleine stukjes uiteen geblazen wordt.
Sinds wanneer krijgen Amerikaanse scenarioschrijvers de mathematische regel opgedrongen dat twee derden van de crew die de aarde moeten redden onderweg het loodje erbij moeten neerleggen?

*zucht*
Geen enkele avond. Geen enkele. Wel een vorming, twee vergaderingen en een lezing, maar deze week ben ik geen enkele avond thuis. Pfffffffff, je zou op voorhand al moe worden.

Prehistorie
Op het moment dat ik me met mijn boek in de zetel nestel klinkt de begintune van de Prehistorie. Ik zie nieuwsbeelden voorbijflitsen van het jaar 1994. Ondertussen bijna 10 jaar geleden. Clinton wordt president, in Rwanda woedt de genocide, ... . Het is alsof ik naar het nieuws zelf kijk want weinig doet bij mij een belletje rinkelen.
'94 .... toen was ik 14 jaar en blijkbaar geen fervente nieuwskijker want wat de Prehistorie me voorschotelde was één soepje feiten en belangrijke namen noemen. Ik had geen AHA-moment. Dacht nooit: "Juist ja!". Nieuwswaardig '94 moet dat jaar aan mij voorbijgeglipt zijn.
De muziek, die kende ik wel. Ace of Bace, Crash Test Dummies, Siltskin, Nirvana Unplugged, ... . 14 ... toen zat ik op mijn kamer dagboeken vol te krabbelen, die ene cd, dat ene nummertje op repeat, toen zat ik helemaal weggekropen in mijn boeken, .... . De wereld was nog te groot voor me. Ik was op zoek naar andere antwoorden. Het nieuws van de wereld aan me voorbij. Ik heb het later ingehaald.