Af!
Af! Het is een fijn gevoel. Alles wat je in mijn hoofd zat is gelukt. De foto die ik in gedachten had zie ik daadwerkelijk voor me. Ik geniet van het resultaat. Ik drink voorzichtig een kop warme soep terwijl ik alles nog eens overloop. De grote lijnen, de kleine details. Nog een beetje schaafwerk. Ik geniet altijd van het werken, maar voor het eerst geniet ik nog meer van het af-zijn.

Lief, ... toch wel!
Het maalt door mijn hoofd als ik naar huis fiets. Koken, was, strijk en nog klus- & schilderwerk. Ik puf kleine wolkjes in de koude buitenlucht en knijp even mijn ogen dicht. Als ik kon liep ik regelrecht naar boven en verschool me onder mijn dekbed. Tot morgenochtend. Ik voel me leeggezogen, uitgeknepen en moe.

Als ik binnen strompel zie ik hem juist nog met de strijkplank in het berghokje verdwijnen.
"Wat doe je?", vraag ik moe.
Hij grijnst alleen. Op de tafel blinken drie wasmanden. Leeg! Hij windt het snoer rond mijn strijkijzer en wandelt opnieuw naar het berghokje.
"Ik dacht al dat je wat hulp nodig zou hebben deze avond."
Ik sta stom te grijnzen.
"Log daar maar eens over!"
Bij deze.

Weg met de koffie
Schrap de koffie uit "Caffe Latte" en wat houd je dan over? Melk en dat is het ook geworden. Melk of Lait of Latte. Geen roze. Absoluut geen enkel spoortje of schijntje roze te bekennen. Wij blij! Hobbes en Wiebe wachten nog eventjes af.