Congres
De spreker vooraan op het podium worstelt zich door zijn tekst. Geen enkele keer kijkt hij op van zijn papier. Hij racet over de zinnen heen, af en toe struikelend over de geprinte woorden. De klok tikt tergend langzaam verder. Tien minuten, twintig minuten, een halfuur, bijna een uur. Hij neuzelt verder over een onderwerp waar ik niets meer van begrijp. Mijn boek blinkt verleidelijk in mijn schoudertas. Ik knipper even met mijn ogen, trek mijn schouders naar achter en probeer mijn aandacht opnieuw op het kleine ventje ver vooraan op het podium te richten.
"En daarom dames en heren is het van groot belang dat we .... ." Voor het einde van de zin zitten mijn gedachten weer mijlenver weg.
Hoe deed ik dat vroeger op school ook al weer om een hele dag lang te luisteren?

Rome
Zover zijn we al:
- het Vaticaan
- het Colloseum
- de Trevifontein
- de Spaanse trappen
- de Sint Pietersbaseliek
- ...

Wat mag je nog absoluut niet missen tijdens een citytrip naar Rome?

One
Het huis is donker, voelt koud en leeg aan. In de keuken zoemt de koelkast. Een kat knabbelt op haar brokjes. Bovenaan de trap brandt een klein lichtje en drijven de klanken van U2's "One" de treden af. Eindeloos op repeat. De slaapkamer baadt in een oranje gloed. Op het bed zit een meisje met haar hoofd tussen haar armen. Haar schouders schokken een beetje. Ze denkt aan vroeger, aan iemand die er niet meer is en die ze verschrikkelijk mist. Als ze opkijkt zie je een traan uit haar ooghoek parelen. Ze staart in het niets, laat haar tranen zilveren baantjes op haar wangen trekken. Terwijl Bono uithaalt naar de hoogste noten kruipt ze onder haar dekbed.

Soms kan je verdriet niet tegenhouden. Soms wil je verdriet niet tegenhouden.