Traag
Ik wijs dreigend met mijn vinger naar het scherm.
"Het kan een harde klap zijn als je vanop de eerste verdieping naar beneden gekeild wordt."
Het balkje kruipt echter onverstoorbaar met hetzelfde slakkengangetje verder. Ik schud driftig met mijn muis op en neer. Het balkje stokt.
"Neeeen, niet vastlopen. Je moet juist sneller zijn. Nu niet vastlopen."
Het scherm bevriest. Ik schuif geërgerd mijn stoel naar achter en stamp het bureau uit.
"Je bent een Pentium III voor iets. Je moet maar één programma draaien. Een beetje sneller zou toch kunnen."
Het balkje springt met één blokje verder.
Ik plof voor de computer in het secretariaat en typ verder aan een artikel.
Even later sta ik weer voor de computer. Het menuutje is geopend. Ik klik "Capture Movie" aan zie het scherm weer bevriezen. Ik vloek en dreig, maar het balkje kruipt weer met zijn gekende slakkengangetje over het scherm.
Opnieuw naar de computer in het secretariaat om tien minuten later vast te stellen dat het hele boeltje vastgelopen is en weer helemaal opnieuw te beginnen.

Ik onderdruk de neiging om eens goed te schreeuwen, knijp mijn nagels diep in mijn handpalmen en haal eens diep adem. Iemand enig idee hoe ik mijn computer tot een aanvaardbare kliksnelheid kan aansporen? Iemand enig idee hoe je de aggressieve neigingen kan onderdrukken? Iemand die een computer wil redden, want ik gooi hem nu uit het raam!

1/12
En dan is het opeens 1 december, terwijl het daarnet nog 1 november was. Waar is die hele maand naartoe?

Zondagmiddaggevoel
De zondagmiddag is het niet zo druk in de bioscoop, .... dachten we. Beteuterd kijken we naar de rode knipperende woordjes. "Volzet" blinkt het naast de drie zalen "Finding Nemo".
"Om vijf uur dan maar?", halen we onze schouders op en kopen alvast kaartjes.
We wandelen door de stille stad op zoek naar een caféetje waar we terecht kunnen. Een studentenstad is de zondagmiddag uitgestorven, .... dat weten we nu ook.
Na een uur vouwen we onze handen om een warme kop koffie en we praten. Over alles en over niets. We lachen en zwijgen, genieten van deze zondag. Wrijven onze rode wangen en gloeiende oren weer wakker en warm. En we wachten. Wachten tot we ons in de zachte bioscoopstoel kunnen ploffen. We genieten. Van Nemo, Dory en de afkickende Bruce. We lachen en schrikken. We kijken af en toe naar elkaar. "Vind jij het ook leuk?!"
We praten uitbundig na terwijl we naar de auto lopen en naar huis rijden. Over de wreedheid van diepzeeduiken en aquariums. Over expressieve sardientjes en akelige kwallen.
We eten pizza en frietjes en vertellen flauwe moppen. Ik warm me aan dit zondagmiddaggevoel en sluit maandag nog enkele uren buiten.